رازِ چله‌های تابستان؛ وقتی نیاکانمان برای باران سنگ تمام می‌گذاشتند! ☀️🌾شاید فکر کنیم «چله‌نشینی» و جشن‌های چهل‌روزه فقط مخصوص زمستان و شب یلداست، اما در فرهنگ ایران باستان، تابستان هم دو چله‌ی بزرگ و کوچک داشت! دهم مردادماه، پایان «چله بزرگ تابستان» یا همان «چله تموز» است؛ روزی که با برداشت محصولات کشاورزی و عبور از اوج گرمای سال پیوند خورده است.اما داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود! دقیقاً در اول تیرماه (انقلاب تابستانی)، ایرانیان باستان جشنی شاد و حیاتی به نام «آب‌پاشونک» یا «آبریزگان» داشتند. آیین جذابی که ریشه‌های عمیقی در تاریخ ما دارد: روایت جمشید شاه: ابوریحان بیرونی می‌گوید در زمان جمشید، زمین فراخ‌تر شد و خدا فرمان داد مردم غسل کنند و خود را پاک سازند؛ از آن زمان رسم آب‌پاشان به یادگار ماند.پایان خشکسالی هفت‌ساله: در زمان پیروز ساسانی، پس از هفت سال خشکسالی سرانجام باران بارید و مردم از شدت شادی به خیابان‌ها آمدند و روی هم آب پاشیدند.افسانه قنات زلف‌آباد: روایتی از تصویر حوریِ آب در تلألؤ قنات فراهان که به یک سنت سالانه تبدیل شد.امروز این آیین‌های کهن اگرچه در شهرهای بزرگ کم‌رنگ شده‌اند، اما هنوز در مناطقی از خراسان (گناباد و بیرجند)، یزد و فراهان، یادآور پیوند عمیق انسان، طبیعت و ستایش آب هستند.آب پاشونکآبریزگانچله تموزآیینهای ایرانی@legendfolkepic