در اسطوره‌شناسی قارچ، پیش از آنکه اسطوره‌سازانِ عهد جدید قهرمان قارچیِ خود، عیسی، را روبه‌مرگ با این روش تصویر کنند، فکرِ مصلوب شدن [1]شکل گرفته بود. خودِ قارچ ظاهراً به عنوان «صلیب کوچک» شناخته می‌شد، و در عهد عتیق، هفت پسر شاول به عنوان قربانیِ کفاره‌بخش[2] برای یهوه مصلوب شده بودند. داستان از این قرار است که قحطیِ سه ساله‌ای در سرزمین، داوود را برآن داشت تا علّتِ خشم و بی‌توجهیِ یهوه را جویا شود. خدا به او گفت که بر اسرائیل خونداری (گناهِ خون)[3] قرار دارد، زیرا شاول، شاه پیش از داوود، جبعونیان را اعدام کرده بود. این مرگ‌ها باید پیش از بازگشتِ باروری به سرزمین، کفاره داده می‌شدند. پس از آن، داوود جبعونیان را فراخواند و آنان خواستارِ مرگِ کفاره‌بخش از طریقِ مصلوب شدنِ هفت پسر شاول شدند که نام یکی از آن‌ها آرمونی بود؛ یعنی «درودگر، نجار». پس از انجام این کار، رزفه[4]، مادر آرمونی (ریشه عبری r-z-p به معنای به هم پیوستن/درودگری)، پلاس برداشت و آن را بر روی صخره (محل اعدام) برای خود پهن کرد، از آغاز درو تا زمانی که باران از آسمان بر آنان (مصلوب‌شدگان) فروبارید؛ و او نگذاشت پرندگانِ هوا در روز و چارپایانِ صحرا در شب بر آنان بنشینند (دوم سموئیل ۲۱: ۱۰). تنها پس از آنکه داوود پیکرها و باقی‌مانده اجساد، و نیز بقایای شاول و یوناتان را که به شیوه‌ای مشابه در معرض دید قرار گرفته بودند، پایین آورد و دفن کرد، «خدا درخواست برای سرزمین را پذیرفت» (آیه ۱۴). فعلِ به‌کاررفته در این داستانِ هولناک برای «مصلوب کردن»، در اصل به معنای «از مفصل درآوردن»[5] است. در داستانِ کشتی گرفتنِ یعقوب با فرشته، این فعل بیانگرِ جا‌به‌جایی و دررفتگیِ مفصل ران بود:«چون آن مرد دید که بر یعقوب چیره نمی‌شود، گودیِ رانِ او را لمس کرد؛ و مفصلِ رانِ یعقوب در هنگامِ کشتی گرفتن با او از جا درآمد... از این رو، بنی‌اسرائیل تا به امروز رگِ ران را که بر گودیِ ران است نمی‌خورند، زیرا او گودیِ رانِ یعقوب را بر رگِ ران لمس کرده بود» (پیدایش ۳۲- ۲۵ : ۳۲).[1] . جان آلگرو در کتاب «قارچ مقدس و صلیب» بر این باور است که مفهوم «به صلیب کشیده شدن» ریشه در شکل ظاهری قارچ‌های روان‌گردان (به‌ویژه آمانیتا موسکاریا) دارد که در مراحل رشد خود شکلی شبیه به T یا صلیب پیدا می‌کنند. او مدعی است که این نمادپردازی بعدها در متون متأخر کتاب مقدس به شکل مصلوب شدن فیزیکی انسان‌ها بازسازی شده است.[2] . در سنت‌های سامی کهن، کفاره (Expiation) فرآیندی دینی یا آیین‌شناختی بود که طی آن گناه، آلودگی یا خشم الهی از طریق تقدیم قربانی پاک‌پاکسازی می‌شد. در این روایت، قربانی کردن انسان (پسران شاول) برای رفع خشم یهوه و بازگرداندن برکت و باروری به زمین خشک‌زده انجام گرفته است.[3] . مفهوم Blood-guilt در حقوق و الهیات عهد عتیق به مسئولیت اخلاقی و کیهانیِ ناشی از ریختن خون بی‌گناهان اشاره دارد. طبق باورهای کهن، خونِ ریخته‌شده زمین را آلوده می‌کرد و باروری آن را از بین می‌برد، مگر آنکه با خونِ گناهکار یا کفاره‌ای معادل پاک می‌شد.[4] . شخصیت تاریخی-اسطوره‌ای در دفتر دوم سموئیل که سوگواری و پاسداریِ شجاعانهٔ او از اجساد پسرانش روی صخره یکی از تاثیرگذارترین صحنه‌های عهد عتیق است. نویسنده متن به ریشهٔ نام او (r-z-p) اشاره دارد که با مفاهیم اتصالات، جفت‌کردن و درودگری هم‌ریشه دانسته شده است.[5] . فعل عبری مورد بحث در این متن (یَقَع - yaqa‘) معمولاً به معنای معلق ساختن، شکستن، یا از مفصل درآوردن اعضای بدن است. نویسنده استدلال می‌کند که مفهوم اولیهٔ «مصلوب کردن» در سنت‌های سامی کهن، لزوماً میخ‌کوب کردن به صلیب به سبک رومی نبوده، بلکه نوعی آویزان کردن یا کشیدن بدن بوده که باعث دررفتگی مفاصل می‌شده است؛ شکلی که با باز شدنِ چترِ قارچ و گسیختگی بافت‌های آن مقایسه شده است.قارچ مقدس و صلیبپژوهشی در ماهیت و خاستگاه مسیحیت در میان فرقه‌های باروری خاورنزدیک باستان نوشته جان ام. آلگرو ترجمه :مهر@thelostbook