دستت را به من بده، ما باید با هم از این راه بگذریم. ما برای عبور از این زندگی سخت و هولناک، این راهِ گرفته و عبوس به هم نیازمندیم. دستت را به من بده تا با هم از دشت‌ها بگذریم؛ خاصّه در بهار. دور هم بچرخیم و نوایی دلنشین از بهار سر دهیم. روی دیوار گاه‌گلی آخرین کلبه نرسیده به دریا بنویسیم زندگی. بخوانیم که بهار آمده و به پاس بزرگداشت زندگی، بار دیگر باید جوانه بزنیم، از دل خاک سر برآوریم و به خورشید لبخند بزنیم. از دل خط جنگلیِ سبز بگذریم و قدم‌هایمان را به خط ساحل برسانیم. خنکای آب ما را مست کند، در ماسه‌ها غلت بزنیم و صدای خنده‌هایمان گوشِ دنیا را کر کند. ما سختی کم نکشیده‌ایم، بالام جان، باید حق‌مان را از کف دست این زندگی بگیریم. دستت را به من بده، ما خاورمیانه‌ای‌ها تا همیشه برای چشیدن زندگی زیادی جوانیم و ابتدای راه..