من اقلیت بودم. دلم برای ذوق‌های کودکانه می‌رفت. تماشای روی گشاده آدمی روزم را می‌ساخت. مهر بی‌دریغ ن

من اقلیت بودم. دلم برای ذوق‌های کودکانه می‌رفت. تماشای روی گشاده آدمی روزم را می‌ساخت. مهر بی‌دریغ نفرات مرا به زندگی روی زمین غرّه می‌کرد. از دنیا نه همه‌ی همه‌اش را، که گوشه دنج و خلوتی می‌خواستم تا دستِ نور را در دستِ اهلش بگذارم. اقلیت بودم و گیاهِ نارنج چهارساله‌ام نزدیک‌ترین رفیقم برای تمام عمر بود. قلبم به مثابه چینیِ نازک شفافی که از آن کارهای بزرگ برمی‌آمد. کارهای بزرگ برای غم‌های بزرگ‌ در زندگی. همانطور که «توران خانوم» انتظارش را داشت. من اقلیت بودم اما همواره دلم می‌خواست جاودانه باشم. جاودانه اما نه روی بیلبوردهای تبلیغاتی یا قاب‌های بی‌هویت مجازی. بلکه، دلم می‌خواست در میان قلب‌های روشن جاودانه شوم. من اقلیت بودم و در خلالِ گذران امورات این زندگی سراسر تکرار مکررات، یافتنِ اقلیت‌ها برام عینِ معنای زندگی بود.و من امروز یک نفراز شمار آن اقلیت‌ها را پیداکردم. در او نوری دیدم که به هر جهت می‌تابد و به تاریکی جانِ تازه‌ای می‌بخشد. گویی که خالقِ نور باشد و نور هویت خود را از او وام گرفته باشد. تاریک بودم، بی دریغ به من نور بخشید و من چنان سربازی زخمی که از اسارت چندین ساله برگشته باشد، دیگر بار به زندگی برگشتم. چقدر این دنیا به اقلیت‌های حسابی نیازدارد عزیزانم. نور باشیم برای تاریکی دیگری. که این دنیا هیچ است و از ما تنها این‌هاست که می‌ماند ..