۱/ این بار چندم ا‌ست که در این هفته مانع بروز اشک‌هایم شده‌ام. چرایی‌اش را نمی‌دانم. زمان، این زمانِ لعنتی که با پیشروی هرچه بیشترش با وضوح بهتری به من ثابت می‌کند که زندگی هیچ است و هیچ را هیچ‌جوره نمی‌شود در آغوش کشید. در سرم مدام صدای ناهنجارِ کلاغ‌های…