همه‌ی این ثانیه‌ها که بی‌محابا از دستمان سُر می‌خورد و در متنِ زمان گم می‌شود، عمر ماست. گه‌گاه سخت می‌توانم فکرِ آشفته‌ی کمین‌کرده در خیالاتم را رام کنم، سخت می‌توانم متقاعدش کنم که هیچ خرده‌ای بر تو نیست اگر ایرانی هستی و بیا فراموش کنیم اگر نبودی، احتمالاً زندگی برایت بسیار سهل‌تر می‌گذشت. گه‌گاه حس وطن‌دوستی‌ام رنگ می‌بازد به جان‌کندن‌های میان راه، زورش نمی‌چربد و کنترلش از دستم در می‌رود. گه‌گاه دلم می‌خواهد اروپاییِ مغز زنگ‌زده‌ای باشم که نمی‌داند خاورمیانه کجای نقشه قرار دارد، روزهایش به درس و دانشگاه می‌گذرد و شب‌ها خستگی‌هایش را با خوش‌گذرانی در جمعِ دوستانش دود می‌کند، یک روز از همین روزها، بی‌دشواری، درسش را تمام می‌کند و در صفِ اولین مصاحبه‌های کاری، فصل تازه‌ای در زندگی‌اش آغاز می‌شود. میان این رفت‌وبرگشت‌های از روی تکرار، احتمالاً یک دل نه، صد دل عاشق شده و سهمش را از زندگی می‌گیرد. من اما این تصویر را حتی در خیال نیز سخت متصورم.