ایران فریب مذاکرات را نخورده ساختار رهبری جدید در ایران، به معنای واقعی کلمه یک ساختار کاملاً مبارزه‌ای است.عجیب‌ترین ویژگی ایران، توانایی فوق‌العاده‌اش در تحمل آسیب‌هاست؛ ضرباتی که در این جنگ با آن دقت بی‌نظیر، تمام ارکان نظام را هدف قرار دادند، و با این وجود نظام فرو نپاشید. چنین چیزی تنها در ایران ممکن است...اگر چنین ضرباتی برای مثال به سوی ۱۰ کشور عربی نشانه گرفته می‌شد، به‌راحتی نظام‌های آن‌ها را سرنگون می‌کرد...در آغاز جنگ، بسیاری گمان می‌کردند که سناریوی ونزوئلا ممکن است در ایران نیز محقق شود؛ آن زمان گفتم که ماجرا فرق دارد. ونزوئلا نظامی مافیایی، قاچاق مواد مخدر و تابع منافع شخصی بود، در حالی که در ایران با یک نظام ایدئولوژیک ریشه‌دار در میان خود مردم روبرو هستیم.این نظام از مردم جدا نیست و به همین دلیل، هدف سرنگونی آن محقق نشد.همین نگاه عمیق فرهنگی و روانی باعث شد آن‌ها محاسبات اشتباهی کنند و به دلیل ناآگاهی از فرهنگ و روحیه این ملت، در باتلاق این جنگ گرفتار شوند.تفاوت بنیادین در این است که اغلب نظام‌های حاکم بر افراد مشخصی و در بسیاری از مواقع بر یک نفر استوارند، اما در ایران شرایط متفاوت است، زیرا نظام بر پایه یک ایدئولوژی بنا شده است؛ به همین دلیل حتی در لحظه‌ای که تمامی رهبران ردیف اول سیاسی و نظامی از میان برداشته شدند، نظام فرو نپاشید...در هر جای دیگری از دنیا، با چنین فشار عظیمی، نظام قطعا فرو می‌پاشید.این جنگ بر پایه یک اشتباه محاسباتی بسیار فاجعه‌بار شکل گرفته است و شاید بزرگترین اشتباه استراتژیک باشد، زیرا طنین بازتاب‌های آن در ساختار خود نظام بین‌الملل به گوش خواهد رسید.(تأکید می‌کنم که این اظهارنظر، جانبداری از هیچ‌طرفی نیست، بلکه توصیفی عینی و بی‌طرفانه از واقعیت است)عزالدین ادریسی – ترجمه لیبانیران@LIBANIRAN 🇮🇷🇱🇧