از دموکراسی توده‌ای تا پادشاهی سنتیرضا دهداردموکراسی نهایتاً به سوسیالیسم می‌انجامد. اگر می‌بینید که دولتهای مدرنِ امروزی شدیداً فراگیر و قدرتمند شده‌اند، نتیجه سیستماتیک دموکراسی است. از آنجا که میل اکثریت به عواید مُفت است، بنابراین از صندوق انتخابات، اسامی افرادی بیرون خواهد آمد که وعده توزیع ثروت بیشتری را بدهند. هرکجا اشخاصی در پوشش الفاظی مانند عدالت اجتماعی و رفاه ظهور کردند، توانستند قدرت را به راحتی تصاحب کنند. پادشاهی سنتی آزادی را بسیار بهتر از دموکراسی حفظ می‌کند. در یک سیستم پادشاهی سنتی، شخص پادشاه از آنجا که مالک سرزمین خود است بنابرین تمام جهد و تلاشش را معطوف به این نکته میکند که تا جایی که امکان دارد پایه‌های قدرت و سلطنت‌اش را استوار نگه دارد. همین حس مالکیت باعث می‌شد که پادشاه دلسوزانه برای ملک تحت فرمانش، تصمیم‌گیری کند و حتی جان خود را نیز فدا کند. چنانکه که به کرات در تاریخ شاهد این بودیم که پادشاهان در میدان نبرد و جنگ جانشان را از دست دادند و برخلاف سیاستمداران امروزی، هزینه ریسک را به دیگران منتقل نمی‌کردند و خود همیشه قربانی میشدند. اگر بخواهیم یک نمونه بیاورم، شخص نادرشاه افشار است. او همیشه پیشقراول لشکر خود بود و با فاصله زیادی از نیروهای خودی حرکت میکرد.وقتی یک مملکت تحت مالکیت شخصی یک پادشاه باشد، بنابرین او سعی می‌کند تا بهترین تصمیمات ممکن را لحاظ کند و سرزمین تحت مالکیت‌اش را از خطرات و لطمات و صدمات محفوظ بدارد. اما آیا این احساس را می‌توان در سیاستمدار امروزی نیز پیدا کرد؟! قطعا خیر. سیاستمدار امروزی به قدرت به عنوان یک موهبت و فرصت حداقلی و مقطعی نگاه می‌کند، بنابراین تصمیمات‌اش نیز به همان میزان مقطعی و حداقلی است. سیاستمدار امروزی تحت هیچ شرایطی ریسک‌پذیری کافی و وافی ندارد و برای تصمیماتی که اتخاذ می‌کند، به هیچ وجه هزینه‌ای پرداخت نخواهد کرد. در نهایت از قدرتش خلع می‌شود و چیز خیلی زیادی از دست نخواهد داد. اما در نقطه مقابل، پادشاهان سنتی قرار دارند، نتایج تصمیماتی که دارای ریسک‌پذیری بالایی هستند برای یک پادشاه سنتی به مانند قماری بود که حکم مرگ و زندگی او را داشت. حتی اگر به منطقه خاورمیانه نگاه کنیم مشاهده خواهیم کرد که همه‌ی آن ممالکی که بساط سلطنت‌شان برچیده شده است در یک چرخه بحران تکراری گرفتار شده‌اند. از افغانستان و ایران گرفته تا عراق و مصر. متقابلاً آنان که میراث پادشاهی خود را حفظ کرده‌اند، به مراتب شرایط و عملکرد بهتری دارند. از عربستان و قطر تا امارات و اردن و بحرین نمونه‌هایی واضح از کشورهایی هستند که در عرصه منطقه و فرامنطقه‌ای، استاندارهای نسبتاً بهتری دارند.در یک دموکراسی، دولت بدون در نظر گرفتن آینده، بحران‌های متعدد ایجاد میکند. فروش اوراق قرضه دولتی که هم‌اکنون شاهد آن هستیم تنها یک نمونه مبرهن و شفافی است که ما متوجه بی‌مسئولیتی دولت‌های مدرن امروزی نسبت به آیندگان باشیم. ترفند یا بهتر بگویم، فروش اوراق قرضه دولتی دقیقا آیندگان را بدهکار می‌کند و این یعنی مصداق بارز خیانت. اما در یک سلطنت سنتی، پادشاه به دلیل آنکه در وهله اول به سود و منابع شخصی‌اش که همان حفظ و تحکیم سلطنت است، می‌اندیشد و پیش از اتخاذ هر تصمیمی به تقویت توان حکومت در بین میراث‌داران خود نیز توجه دارد. پادشاه حکم همان صاحب‌خانه‌ را دارد اما دولت‌ها مستأجرند.#دموکراسی@Imamiya_identity