💐 ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبوددر میانه یک زمستان سخت، سال جدید میلادی آغاز شد؛ بهانه‌ای برای اینکه دمی از صعوبت‌ها و سختی‌ها غافل شویم و ناملایمات را کنار بگذاریم و چراغ دل را به لبخندی روشن کنیم.شب سال نو که با خستگی در تن مانده از کار و دویدن‌های بی‌نتیجه در پی کارهای بر زمین مانده به خانه برمی‌گشتم، گذرم به مرکز شهر افتاد و با اینکه ساعت‌های آخر شب بود، در ترافیک خیابان میرزای شیرازی گیر کردم. عجله داشتم که زودتر به خانه برسم و در کنار خانواده باشم و بیش از این از خودم چهره یک گرفتار بدقول نسازم که صدای خنده‌های عابران توجهم را جلب کرد. از میانه خیابان با تعداد زیادی از مردمی مواجه شدم که در فروشگاه‌های اطراف رفت‌وآمد داشتند، خرید می‌کردند، لباس‌های رنگارنگ داشتند و برخی هم کلاه‌های قرمز بر سر گذاشته بودند.دیگر نه حواسم به ترافیک بود و نه به کیف و دسته کلفت کاغذهای ولو شده روی صندلی ماشین؛ کامم شیرین شد و دیگر در فکرم نه قطعی برق و گاز صنایع بود، نه فشار پیامک‌های مدام تامین اجتماعی و مفاصاحساب مالیاتی؛ نه تخصیص و تامین ارز بود و نه مشکل خرید مواد اولیه از بورس کالا و قبض‌های سنگین برق با آیتم‌های جدید.درخت‌های کاج تزئین شده در پیاده‌رو، چهره‌های شاد و صدای بلند کودکان، آن‌قدر دلگرم‌کننده بود که همه چیز را فراموش کنم و فقط به زندگی و ارزش با هم بودن و شاد زیستن فکر کنم. سعی کردم زودتر به خانه برسم. باید افراد زیادی را ببینم، به کسان زیادی تلفن بزنم و تبریک بگویم.زمستان است و هزار مصیبت، اما سال نو است و به قول شیخ بهایی «شب‌های هجر را گذرانده‌ایم و زنده‌ایم» و ارزش زندگی فراتر از اینهاست و بسی خوشحالم که «ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود».سال ۲۰۲۵ بر همگان به ویژه هموطنان ارمنی و مسیحی و همراهانم در صنعت کشور مبارک و پربرکت باد.✍هرویک یاریجانیانhttps://www.instagram.com/p/DETNDPdtJC9/?igsh=YWJrc2s0cWc3aThs