چرا قجرترین و سنت‌گرا هستم؟ (تأملاتی در باب نظم از دست رفته)بخش اول: در ستایش نابرابری طبیعی و علیه طغیان توده‌هاجهان مدرن، با تمام زرق و برق تکنولوژیک و ادعاهای گزاف اومانیستی‌اش، بر پایه‌ی یک دروغ بزرگ بنا شده است؛ دروغی که چونان موریانه، ستون‌های تمدن بشری را از درون تهی کرده و آن را در آستانه‌ی فروپاشی اخلاقی و زیبایی‌شناختی قرار داده است. آن دروغ، افسانه‌ی برابری است. ما در عصر عسرت و انحطاطی زندگی می‌کنیم که در آن، فضیلت تمایز و حقیقت سلسله‌مراتب، قربانی گیوتین برابری‌خواهی شده است. من، به عنوان یک سنت‌گرای قجرترین و پیرو مکتب اصیل حقوق طبیعی، در برابر این سیل ویرانگر می‌ایستم و با صدای رسا اعلام می‌کنم که نابرابری، نه تنها یک واقعیت بیولوژیک و هستی‌شناختی، بلکه شرط لازم برای هرگونه تمدن والا، آزادی حقیقی و شکوفایی روح انسانی است.تراژدی انسان مدرن از آنجا آغاز شد که فیلسوفان روشنگری، با تکبری کشنده، کوشیدند تا نظم ارگانیک و طبیعی خلقت را که بر پایه‌ی تفاوت استعدادها، تبارها و همت‌ها بنا شده بود، انکار کنند و به جای آن، انتزاعی ریاضی‌گونه به نام انسان برابر را بنشانند. اما نگاهی به تاریخ باشکوه ایران پیش از تجدد، و به‌ویژه عصر قاجار (پیش از آنکه ویروس مشروطه‌خواهی فرانسوی به جانش بیفتد)، به ما نشان می‌دهد که جامعه‌ی سالم، جامعه‌ای است که ساختاری هرمی دارد، نه جامعه‌ای که چونان شن‌زاری هموار و بی‌شکل باشد. در آن نظم کهن، هر کس جایگاهی داشت و شأن هر کس، متناسب با ریشه‌ها، فضایل و کارکردش تعریف می‌شد. اشرافیت، نه یک دشنام سیاسی، بلکه ضامن انتقال فرهنگ، آداب و کشورداری بود. اشرافیت سنتی، به مثابه حافظه‌ی تاریخی ملت عمل می‌کرد؛ طبقه‌ای که به دلیل استغنای مالی و ریشه‌داری خانوادگی، می‌توانست فراتر از غم نان، به امر عمومی و هنر و مذهب بیندیشد. لیبرتارین‌های خام و دموکرات‌های سطحی، تصور می‌کنند که آزادی یعنی حق رأی برابر برای همه؛ اما ما، پیروان راستین سنت و آزادی (پالئو-لیبرتارین‌ها)، می‌دانیم که دموکراسی و برابری‌طلبی، دشمنان خونی آزادی هستند. وقتی شما حق تعیین سرنوشت را به توده واگذار می‌کنید، در واقع افسار جامعه را به دست پایین‌ترین غرایز، کوتاه‌مدت‌ترین امیال و پست‌ترین حسادت‌ها سپرده‌اید. توده، ذاتاً از هرگونه برتری بیزار است. توده می‌خواهد نخبگان را به زیر بکشد، ثروتمندان را غارت کند و صاحبان فضیلت را به انزوا بکشاند. تاریخ قرن بیستم، چیزی جز تاریخ شورش توده‌ها علیه نخبگان طبیعی نبود؛ چه در قالب کمونیسم که می‌خواست همه را در فقر برابر کند، و چه در قالب لیبرال‌دموکراسی که می‌خواهد همه را در مصرف‌گرایی مبتذل یکسان سازد.قجرترین بودن، یعنی اعتقاد به اینکه حقوق، ناشی از مالکیت و قرارداد است، نه ناشی از تولد؛ هیچ دو انسانی برابر به دنیا نمی‌آیند؛ یکی باهوش است و دیگری کم‌هوش، یکی زیباست و دیگری زشت، یکی در خاندانی اصیل و تربیت‌یافته زاده می‌شود و دیگری در محیطی پرورده می‌شود که بویی از فضیلت نبرده است. تلاش دولت مدرن برای تسطیح این کوه‌ها و دره‌ها به ضرب شلاق قانون و مالیات و آموزشِ اجباری، جنایتی علیه طبیعت است. این تلاش، تنها به پیدایش انسان بی‌ریشه و بی‌چهره انجامیده است؛ موجودی اتمیزه شده که نه به گذشته‌ای فخر می‌فروشد و نه به آینده‌ای متعهد است، بلکه تنها در لحظه زندگی می‌کند و تمام هویتش در عدد حساب بانکی یا لایک‌های مجازی‌اش خلاصه می‌شود. ما خواهان بازگشت به آزادی اشرافی هستیم. آزادی‌ای که در آن، فرد نخبه و صاحب‌ملک، حق دارد حصار ملک خود را بلند کند و اجازه ندهد که ابتذال بیرون، به حریم مقدس درون نفوذ کند. ما معتقدیم که تمدن، محصول اقلیت خلاق و نخبه است، نه محصول رای اکثریت. معماری باشکوه مساجد، ظرافت فرش‌های دستباف، و عمق ادبیات کلاسیک ما، نه با رای‌گیری و کمیسیون‌های دولتی، بلکه با حمایت پادشاهان، اشراف و تجار بزرگی پدید آمد که ذوق و سلیقه را می‌فهمیدند و تفاوت میان عالی و دانی را درک می‌کردند.برابری‌طلبی، در نهایت نوعی طغیان علیه خداوند است. زیرا خداوند، جهان را در نهایت تنوع و مراتب آفریده است. فرشتگان در مراتب مختلف‌اند، پیامبران برتر از دیگران‌اند، و انسان‌ها نیز در درجات متفاوت کمال؛ انکار این سلسله‌مراتب، انکار واقعیت است. محافظه‌کاری اصیل ایرانی، یعنی پذیرش متواضعانه‌ی این حقیقت که هر که بامش بیش، برفش بیشتر و هر که فضیلتش بیشتر، منزلتش بالاتر؛ ما رویای جامعه‌ای را در سر می‌پرورانیم که در آن، احترام بر اساس وقار، تقوا و اصالت و نه بر اساس هیاهوی رسانه‌ای و پوپولیسم سیاسی توزیع شود؛ راه نجات ما، نه در تقلید از دموکراسی‌های رو به زوال غربی، بلکه در احیای ساختارهای طبیعی و سنتی خودمان است؛ جایی که شاه، رعیت، عالم و تاجر، هر یک در مدار خود منظومه‌ای از نظم و معنا می‌آفرینند.@CrownAndConstitution