چرا گفتمانها معنای وطن را مصادره میکنند؟ طرح مساله‌ای مهم برای برانگیختن ضرورت توجه به اراده ملی د

چرا گفتمانها معنای وطن را مصادره میکنند؟ طرح مساله‌ای مهم برای برانگیختن ضرورت توجه به اراده ملی در بسط انسان سالارانه مفهوم وطن در کانال تیم ترویج زبانشناسی توضیح ویدئو: استاد خیرو عباس، هنرمند کرد، در یک دانشکده موسیقی در سوریه، با هنرجویانش، یک قطعه…چرا گفتمانها معنای وطن را مصادره میکنند؟ ضرورت توجه به اراده ملی در بسط انسان سالارانه مفهوم وطنبرساخت انسانی و پدیدارشناختی معنای وطن، در دیالوگ اجزای حقیقی آن، یعنی تک‌تک افراد و گروه‌های اجتماعیش، یک برساخت گفتمانی اصیل است: وطن برای هموطن. من و شمای ایرانی هستیم که به ایران معنا می‌دهیم. ایران بدون معنای ما از ایرانیت، صرفا یک محدوده جغرافیایی به مساحت یک میلیون و ششصد هفتصد هزار کیلومتر از زمین است و بس. هر نوع ارائه از معنای وطن بدون توجه به تفسیر مردمانش از آن، ظن سوءاستفاده از حس وطن‌پرستی مردمان را در پی دارد. سالی که گذشت دهها نمونه از آن را همگی به چشم دیدیم. در طول تاریخ همیشه گروههایی بوده‌اند که با بسته‌بندی سفارشی گفتمانهای واجد عنصر وطن، معنای آن را در راستای منافع خود، تحریف کنند. غریزه و حس طمع در برخی افراد قوی است و آنها را ترغیب می‌کند که از دیگر انسانها برای سود بیشتر خود استفاده ابزاری کنند. بدیهی است که وقتی به بدن و جان همنوع خود رحم نمیکنند، برای مفاهیم نیز ارزشی قائل نیستند. چه دین و مذهب و خدا باشد، چه خاک و وطن. و این ذات سرمایه‌سالاری است. الیگارشی بین‌الملل اولویتش حفظ تسلط خود است تا حفظ موزائیک فرهنگی. اگر هم از آن سخنی میگوید، برای بهره‌برداری در راستای منافعش است. سیاسی شدن سازمان‌هایی مانند یونسکو و میراث فرهنگی، موید این نکته است. گفتمان‌های هویت خواه خاورمیانه در عصر حاضر، ادامه واکنشهای غریزی و طبیعی به گفتمان‌های مسلط فاشیسم و امپریالیسم قرن بیستم است. این مساله جدید نیست و ریشه تاریخی دارد. پانعربیسم و ملی‌گرایی کردی در دل امپراطوری عثمانی و ملی‌گرایی و امتگرایی در ایران در واکنش به تهاجم قدرت‌های بین‌الملل روسیه، انگلیس، آلمان و عثمانی در جنگ جهانی دوم بود. نمونه‌هایی قابل توجه در تاریخ معاصر که هنوز هم بر درک گفتمان‌های هویتخواه معاصر ایران اثرگذاری دارند.دوام هر گفتمان در گروی دوام منافع مخاطبان هدف آن است. به این دلیل ساده که معنی هر گفتمان در رفت و برگشت و تعامل مشارکان و برحسب تجربه روزمره و زیسته آنها از نتایج آن گفتمان خاص حاصل می‌شود. گفتمان ملی‌گرایی یا حب وطن یا امت یا ملت، یا هر چه شبیه اینها، اگر توجهی به معیشت گروه‌های ذیل خود نداشته باشد، به مرور تحلیل می‌رود. به تدریج گروه‌های اجتماعی، سرخورده از وضعیت خود، هویت خود را فریاد میزنند.قریب به یک قرن است که گفتمانهایی مانند ایرانشهری، امتگرایی اسلامی، تشیع علوی، کمونیسم، ناسیونالیسم کردی و نظایر آنها، برای مبارزه با ظلم مستبدین خاورمیانه و همچنین امپریالیسم بین‌الملل، برپایه عناصر هویتی قدعلم کرده‌اند. اما تقریبا اعاظم هیچ یک از این گفتمانها، از مقام زعامت در تفسیر پایین نیامده‌اند و توجهی به اراده ملی و آرای احاد جامعه و سلایق مختلف نداشته‌اند. همچنین روشنفکران شاخص این گفتمانها نیز تقریبا هیچ پیش‌بینی مشخصی برای مواقع بحران اقتصادی نداشته‌اند. همه اینها راه را برای تفسیر مزورانه سرمایه‌سالاران برای مصادره این گفتمانها هموار کرده‌اند. یعنی تمام تلاش‌های ما بجای آنکه در راستای منافع جمعی خودمان باشد، به حساب امپریالیستها واریز شده است. بحران اقتصادی بخش غیرقابل اجتناب زیست جوامع است. گفتمانهایی که خود روزی به اسم ایران و کردستان و به اسم عدالت و آزادی در برابر سرمایه‌سالاران قدعلم کرده بودند، اکنون به بن بست رسیده‌اند. یک دلیل این می‌تواند باشد که انعطافی برای نقد، تفسیر و نوآرایی خود قائل نشدند، و به جای آنکه در خدمت مردم باشند، به خدمت سرمایه‌سالاران درآمدند. انسان با هنر می‌تواند فقر را بگذراند و با هر گفتمانی همراه شود، به شرط آنکه هویت و وجودش زیر سوال نرود. که اگر چنین شود، دست به عصیان می‌زند. اگر نیازهای فرهنگی گروه‌های جامعه نتواند در قالب هنر خود را بروز دهد، جامعه دست به عصیان می‌زند. @linguists2b ☘️