حیرتیم اما به وحشتها هماغوشیم ماهمچوشبنم با نسیم صبح همدوشیم ماهستی موهوم مایک لب‌گشودن بیش نیستچون‌

حیرتیم اما به وحشتها هماغوشیم ماهمچوشبنم با نسیم صبح همدوشیم ماهستی موهوم مایک لب‌گشودن بیش نیستچون‌حباب از خجلت اظهار خاموشیم ماشور این دریا فسون اضطراب ما نشداز صفای دل چو گوهر پنبه درگوشیم ماخواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلقاز نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم مابحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگیجوهریم آب‌ از دم شمشیر می‌نوشیم ماگاه در چشم تر و گه برمژه‌ گاهی به خاکهمچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ماشوخ چشمی نیست‌ کار ما به رنگ آینهچون حیا پیراهنی از عیب می‌پوشیم ماچشمهٔ بیتابی اشکیم ز توفان شوقبا نفس پر می‌زنیم وناله می‌جوشیم مامرکز گوهر برون‌گرد خط‌ گرداب نیستهر کجا حرفی از آن لب سرزند گوشیم ماکی بود یارب ‌که‌ خوبان یاد این #بیدل ‌کنندکز خیال خوشدلان چون غم‌ فراموشیم ما#بیدل_دهلوی@llehad