مگر چه ریخته‌ای در پیاله‌ی هوشمکه عقل و دین شده چون قصه‌ها فراموشم تو از مساحت پیراهنم بزرگ‌تریببین نیامده سر رفته‌ای از آغوشمچه ریختی سر شب در چراغ الکلی‌امکه نیمه‌روشنم از دور و نیمه خاموشمهمین خوش است؛ همین حال خواب و بیداریهمین بس است که نوشیده‌ام… نمی‌نوشمخدا کند نپرد مستی‌ام، چو شیشه‌ی مِیمعاشران بفشارید پنبه در گوشمشبیه بار امانت که بار سنگینی‌ستسر تو بار گرانی‌ست مانده بر دوشم…#سعید_بیابانکی@llehad