آدم‌های خودساخته به چشمه‌‌‌ی جوشانی می‌مانند که از دل کوه بیرون می‌جوشد و در پیچ و تاب دره‌ها و دشت‌

آدم‌های خودساخته به چشمه‌‌‌ی جوشانی می‌مانند که از دل کوه بیرون می‌جوشد و در پیچ و تاب دره‌ها و دشت‌ها می‌خروشد و هراسی ندارد از موانع و از صخره‌ها و از سنگ‌ها.آدم‌های خودساخته به دانه‌های سرسخت گیاهان نایاب می‌مانند که در زمستان‌های سرد و سخت و ناپدید، پدید می‌آیند و جوانه می‌زنند و سبز می‌شوند و در سایه‌ها رشد می‌کنند و قد می‌کشند و در سرزمین‌های بی‌آفتاب هم به آفتاب می‌رسند.آدم‌های خودساخته به ققنوس با شکوهی می‌مانند که به آتش تلاش‌های ناکام خویش، می‌سوزند و از خاکستر همت و جسارت آگاهانه‌ی خویش، بر می‌خیزند و از نو شروع می‌کنند.آدم‌های خودساخته، قوی، جسور، رها، آرام و هدفمند؛ محبوب همان پروردگاری هستند که گفت: «ببین چگونه بعضی را در دنیا به‌خاطر تلاششان بر بعضی دیگر برتری بخشیده‌ایم!»تصور کن خدایی را که این جهان را هدفمند و هنرمندانه ساخته، دورتر ایستاده، تابلوی عظیم و باشکوهش را برانداز می‌کند و هر بار که انسان‌های تلاشگر و امیدوار را می‌بیند، لبخند می‌زند، عمیقا لبخند می‌زند. ❖