آرام در گوش خودم زمزمه می‌کنم:«عزیزِ صبورم! چقدر خوب است حضورت در پهنای این جهان!چقدر خوب است که گام‌های سرسخت تواز میانِ لاشه‌ی سختی‌ها گذشت و به دشتِ آرامش رسید!»خودم را در آغوش می‌گیرم و می‌گویم:«تو همان آدمِ قوی‌ و محکمی هستی کهدر حافظه‌ی سبز زندگی ثبت شدیو ثابت کردی که وقتی دست‌های خداروی شانه‌های تو باشد،و اعتماد به نفس در روحت ریشه دوانده باشد،مسیرِ زندگی برایت پر از سبزینه‌های موفقیت و شادی می‌شود!»خودمِ عزیز و صبورم را سخت به سینه می‌فشارم و به او می‌گویم که چقدر دوستش دارم!#نازیلا_زارع