فارغ از تمام چیزهایی که رنجم میدهد، چشمهایم را به اشک می‌اندازدو قلبم رو به درد مینشاند.مسیری است که با تمام زخم و جراحاتم تا کنون پیموده‌ام.آن خیابان‌ها،تاریکی‌ها،ترس‌های بیش از اندازه.لحظات نفس گیر،ناامیدی‌های دیو سیرت.نفس عمیقی میکشم ،سرم را بالا میگیرم و میگویم:این من بوده‌ام که تمام این راهِ پر فراز و‌نشیب را به تنهایی، بی‌چتری برای فرود،وَ بی‌دستی برای کمک ، پیموده‌ام.#فرگل_مشتاقی