هرروز صبح که از خواب بیدار میشم. خودم رو جلوی آینه میبینم که به خودم میگم:«تحسینت میکنم، اما افتخار نه»تحسینت میکنم هرروز صبح که از خواب بیدار میشی، کفشای آهنیتو میپوشی،زمخت‌ترین نقاب و روی صورتت میزنی.هربار میزننت زمین بلند میشی میخندی میگی اصلا هم درد نداشت.وقتی برمیگردی خونه ،انگار تو یه خیابونِ طویل و بی‌انتها بدونِ سَکنه‌ای.متروک، تاریک، سرد.نوری نیست که مسیرتو پیدا کنی و باید کورمال کورمال بری تا خودت به خونه برسی.جلوی آینه بایستی نقاب زمخت و قوی تو در بیاری و حالا با چهره مغموم و‌ رنج کشیده خودت رو به رو بشی.کسی چه میدونه که تو امروز چندبار فروریختی، چندبار خودت رو به نفهمیدن زدی، چندبار مجبور به سکوت و صبر شدی، چندبار لبخند زدی و رد شدی.وَ آخرِ هر روز فقط خودتی که میفهمی چقدر ته کشیدی.برایِ تک تکِ وقتایی که دَووم آوردی تحسینت میکنم، اما افتخار نه.🌱#فرگل_مشتاقی