بچه‌که بودم وقتی نبود.کنج خونه ، توی تاریکی میشستم تا بیاد‌ برق خونه رو روشن کنه.نایلونای خرید و بذا

بچه‌که بودم وقتی نبود.کنج خونه ، توی تاریکی میشستم تا بیاد‌ برق خونه رو روشن کنه.نایلونای خرید و بذاره کنار پاهاش ،بلند اسممو صدا کنه. دوتا پا داشتم، دوتا بال نیاز داشتم تا طرفش پرواز کنم.میشست روی زمین ، دستاشو باز میکرد میگفت:باز تو تاریکی نشستی؟ گُم‌شده بودی مگه بابا؟ دستاشو دورم حلقه میکرد میگفت: هروقت تاریک بود ترسیدی و گُم شدی منو صدا کنی میام همه برقارو روشن میکنم و پیدات میکنم.وقتی که بود. میرفتم تو کمد رختخوابا پنهون میشدم.سرمو میکردم تو انبوه بالشتا.با صدای بلند گریه میکردم که همه چراغای دنیا وقتی روشنن همونجوری خراب بمونن تا هیچوقت خونه‌مون تاریک نباشه و بی‌صداش نمونه.حالا بزرگ شدم بابا.یادته وقتی میخوردیم زمین میگفتی بزرگ میشی یادت میره؟زخمای بچگی‌یادم رفت. زخمای بزرگسالی ولم نمیکنه.کل دنیام تاریکه.تمومِ مسیرا باریک و ترسناکه.نور و پیدا نمیکنم.جلوی پاهام پر از سنگ و کلوخه.هرچقدر دستمو به دیوارای تنگ و کهنه میگیرم راه و پیدا نمیکنم.میخوام داد بزنم: بابا من گم شدم، زانوهام سست شده.دستام میلرزه.قلبم نبض نداره.به هر دیواری تکیه میدم رو سرم میریزه.تو چطوری انقدر سخت و‌ محکم ادامه میدادی بابا؟ کجا بارتو زمین میذاشتی؟ چطوری زخماتو میبستی که ما نبینیم؟من از نبودن تو بیشتر از همه تاریکیای دنیا میترسم.کاش برق تموم کوچه پس‌کوچه‌های زندگیمو روشن کنی. بشینی روی زانوهات ، دستاتو باز کنی بگی‌:من اینجام بابا،‌ نترس من پیشتم.بچه بشم. بخزم تو آغوشت یادم بره که بزرگسالی یعنی خسته و درمونده‌ای ولی مجبور و محکومی به ادامه دادن.سرت سلامت بابا♥️#فرگل_مشتاقی