تیرگی چشمانش زیر آن برقع بنفش،بوی تنباکوی قلیان مراکشی در پس کوچه های شلوغ،هوا گرم...خود را عیّار مع

تیرگی چشمانش زیر آن برقع بنفش،بوی تنباکوی قلیان مراکشی در پس کوچه های شلوغ،هوا گرم...خود را عیّار معرفی کرده بود، حواسم را که غلاف جیب خود کرد باورش کردم، موهای بافته شده اش مانند یک شاه کبری می شدند، به شوخی میگفت اگر برایم قانون بنوازی موهایم می رقصند!من برای پدرش زعفران می بردم و او ادویه هایی کمیاب به من می داد، دخترش از همان چاشنی های کمیاب بود که فارسی را کمابیش بلد بود، با آن لحجه عربی و زیر چشمی هایش که برای گرفتن سوی آن باید عرض مدیترانه را پارو زد.تلما صدایش می زدند، مانند پوستش..!با یک ارتشی خوش چهره ازدواج کرد،به فرانسه مهاجرت‌کرد، شاعر شد،برایش یکبار‌ فقط نوشتم هنوز هم عیّار هستی؟نوشت خیر..اما نمی دانم حواست را کجا گذاشتم،نوشت چرا نگاهم را نمی‌فهمیدی و پا پیش نگذاشتی برایم ایرانیِ دل نازک؟خواستم جوابی بنویسم، بنویسم حواسم نبود..اما شتر که پاشد و سایه اش از روی من‌برداشته شد، من‌ رفتم به داخل خیمه آب انار بنوشم.بعد ها عزم تجارت در الجزایر کردم دیگر‌نامه ای به دستم نرسید.تلما چند سال بعد به سبب سل مُرد، اما من هنوز وقتی سیگار برگ دود میکنم گاهی به چشمانش فکر‌میکنم.▪یاس مغروق▪@LoveCafe 🅰❤️Ⓜ️