حالم بهم خورد از خودمبیزارم از چشم خودمدر آینه حتی دلمثابت نبودم در خودماین زلزله در خاطرمهنگامه ی ص

حالم بهم خورد از خودمبیزارم از چشم خودمدر آینه حتی دلمثابت نبودم در خودماین زلزله در خاطرمهنگامه ی صبح است دلموقت سحر، گو هر اذانآماده ام، اعدامِ دارمن صد گناه کرده امآلوده دستِ بی تنممثله شدم در خاطرهمن را ببین، بی کفنمبی حرمتی بود مرگ منافتادنِ برگ، مرگ مناین شاخه ی نوجوانمن را شکسته، جان من ای ماشه های بی نداای آسمان بی صداخالی شدم از پنجرهمانند دیواری رهابی در شدم، بی پنجرهبی نور و بخشش، منظرهباغ و گل و یکصد سمنمن را ندیدی، حنجره