منی که آدمی سادهمیان آسمان هستمنفهمیدم چه شد حالامیان مردمان هستمگسسته از وجود خودشدم بی حاصلی بستهک

منی که آدمی سادهمیان آسمان هستمنفهمیدم چه شد حالامیان مردمان هستمگسسته از وجود خودشدم بی حاصلی بستهکه حتی بارش باراننکرد مثمر ثمر، خستهکه هرچی زندگی م رامفصل در تو میدیدمدوباره اتفاقی نوخودم، آزرده میدیدمتو چیدی هر دو بالم راسقوط کرد، آسمانم رانپرسیدی، از این پرسشچه بود جز غم، خیالم را