هدر رفت جوهر جانمهمین که دل به تو دادمنبودم صد فضیلت تانبینی از تو افتادمکه من آن میوه ی صبرمبه راه ساحلت هستمبه شاخه های چشم تو نمیبینی چه بی رنگم؟ دوباره آفتاب آمدمرا بخشید جانی نوکه دل کنده ز تو بودمبه راه خود گذر کردم