در این سیاهی هاباران زند گه گاهصد جمله زندانیآزاد شوند حالایک پرسشی از توصد پاسخ ست در منبا من تلاقی کنهرچه نمیگفتمای بی تصور ازآزاده بودن هابند دلت را پسآرا کنی از راهصد فاصله حتیدر آینه اماپای تو خشکیدهشبنم بده ما را