در تندبادِ لحظهمن بی هوا، بی هم زبانکردم گناهِ صد زناتا وا شوم در کینه هادر کین و نفرت هم زمانصد قلب شاد ست در اماندر هر تپش، این لحظه رابا من بمان ای بی امانمن صد مصیبت در خفاتاریکیِ این لحظه هاتو چون طلوع بندگیصبح در نماز، بی خستگیکردی توکل تا مراکردی سفید مو تا مراهرگز نبینم باغ خودگشته مثمر، یا مراخسته کند از بندگیاز این همه آوارگینه کرده ام دزدی ولیدیرینه ام در بندگی