آه از غم جداییگاهی کم و زیادممن چون در این سیاهیبر خود کمی سوارممن آدمی نِشسته در خود به انتظارم بر اتفاق ممکنگاهی نَشسته، آهمباید روم ز شهرم سکنا ندارم از غمای غم مرا رها کن من سفره ای تمامم