اینک مائیم و این سه حجاب فراگیر که با تمام قدرت مانع دیدن هر حقیقت معنوی می‌شود:۱- ذهنیت اساطیری که در هرچه در باور دارد باورهای است.افسانه‌ای که در دوران کودکی به او خوانده شده است.۲- غیر قابل عمل بودن مجموعۀ آنچه در شکل قراردادهای دینی عرضه شده می‌شود، بگونه‌ای که دین در آنها شناسائی شده، و حاصل آن مجموعه را جز دین نمی‌شناسد.۳- حجاب تلقّهای دروغین که با آن همه چیز و همه کس کار را بگونه‌ای که خواسته در آورده، و عین آن را به حضرت رسول (ص) یا امام (ع) نسبت داده، و با این عمل راه کشف هر حقیقتی را از طریق نقل حدیث برای همیشه مسدود کرده است.حالا ببین که شعر حافظ چقدر گویائی دارد:شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایلکجا دانند حال ما سبکباران ساحلهاقبلاً چنین تصوّر می‌شد که می‌توان دین را در باورهای مردم متدیّن یافت، و از درون آن باورها دین واقعی را شناسائی کرد، ولی می‌بینیم این باورها همراه باورهای است افسانه‌ای و افسانه‌ای که ذهنیّت خرافی مخصوص به خود را همراه دارد، البتّه آثار مفید و اخلاقی آن را انکار نداریم، ولی در یک پژوهش علمی نمی‌تواند زیر بنای فکری یک محقق باشد، و ناچار به طرف قراردادهای دینی (احکام اسلامی) رانده می‌شویم، و متأسّفانه در برخورد با آنها نیز نقطه ضعفهایی مشاهده می‌شود که نمی‌تواند جوابگوی احساسات تکامل یافته باشد. وقتی از این راه هم باز می‌گردیم آخرین راه باقی مانده مطالعۀ احادیث و نقلّیات دینی است که آنهم در چنان انبوهی از دروغ و کژراهه‌گوئی، افسانه بافی، و مصلحت روز سخن پردازی غرق می‌باشد که به ظاهر راهی برای نشاندادن حقیقت نخواهد بود.اینک من می‌خواهم آن سؤال که به روشنی از خود می‌کردیم: دین چیست و تعریف آن چه می‌تواند باشد؟آنچه موجب تضمین صحّت و درستی نتایج علوم می‌باشد متدلوژی علوم است، که در هر علمی شیوۀ خاص تفکّر در آن علم را بما می‌آموزد.مثلاً: در هندسه، ریاضی، فیزیک، شیمی، پِیو شیمی و...، هر یک با مُبدَأ تفکّری همراهند، که همان مُبدَأ تفکّر راه گشای حلّ مسائل آن علم بوده، و در اوّل؛ قدم به قدم ما را راهبری می‌کند، در حقیقت آنچه در میدان دانش مهمترین ارزش را دارد همان ( متدلوژی ) علوم است که اگر از هر علمی مُبدَأ این تفکّر در آن علم گرفته شود علم از علم بودن افتاده، و خاصیت واقع نمائی خود را از دست می‌دهد، و با نداشتن یک مُتدلوژی تفکّر، تضمینی برای یکسان بودن نتائج نظری در هیچ علمی باقی نمی‌ماند.به عبارت دیگر: دانشجوی رشتۀ ریاضی در ایران در حلّ یک مسئلۀ خاص ریاضی؛ به همان نتیجه می‌رسد که در دانشجوی مشابه همان رشته در آمریکا، و هر دو به همان می‌رسند که دانشجوی سوم در هند این وحدت نظر و نتیجه حاصل وحدت در روش تفکّر صحیح مربوط به علم ریاضی است یکی از علائم قطعی برای پی بردن یک فرد خارج از میدان تفکّر یک دانش خاص بوجود یک مُتدلوژی در یک رشتۀ علمی مشاهده و استنتاجات علمی در متخصّصین آن رشته می‌باشد که با فرض هر اختلافی در مکان و زمان و افراد.پژوهشگر نتیجه یکی بوده، و کمترین احتمال اختلافی راه ندارد. حلّ یک مسئلۀ جبری در ایران به همان نتیجه می‌رسد که فرضاً این مسأله در آمریکا، یا آلمان حلّ می‌شد، و نتایج تحقیق در علائم آزمایشگاهی همان یکسانی را در اختلافات مکانی و زمانی همراه دارد، و چنانچه به فرض از هر علمی متدلوژی خاص تفکّر در آن علم گرفته شود بحث‌ها هر قدر طولانی و حجیم فرض شوند نه تضمینی برای واقع نمائی داشته، و نه دیگر دلیلی برای وحدت در نتایج بحث.اگر خوب فکر کنیم تمام ارزش از آن مُتدلوژی تفکّر است که علم را علم کرده، و نتایج بحث را یکسان می‌سازد، و علامت قطعی برای وجود و عدم وجود متدلوژی صحیح وحدت و اختلاف، و استنتاجات پژوهشگران می‌باشد، هر کجا نتیجه‌گیریها یکی است متدلوژی صحیح موجود است، و هر کجا تضمینی برای یکی بودن نتیجه نیست مُتدلوژی لازم مفقود بوده، و این قافلۀ بحث تا به حشر لنگ است.و اینک در همۀ عالم کس نیست انکار دانش فیزیک، شیمی، پِیو شیمی، طبّ، ریاضی، هندسه را بکند و همۀ بحث‌ها از هر یک در هر جا که باشد به یک نتیجه رسیده همه کس خود را در این باور می‌بیند که: فقط آن علوم است که جواب سؤال را می‌دهد، نه شخص مدّعی و بحث کننده و یا هر کس دیگر، ریاضی‌دان‌های کانادائی همان را می‌دانند که ریاضی‌دان‌های فرانسوی و مصری، و فیزیک دان ایرانی همان را می‌داند که فیزیک دان آلمانی، اگر تفاوتی هست در زیاد و کمّ دانش افراد است نه در دانش افراد نسبت به یک مسئلۀ ریاضی و فیزیکی.این وحدت در بُعد وحدت در علم را بدنبال خود آورده، و وحدت در علم وحدت در نتائج علمی را ایجاب می‌کند، نه اختلاف در زمان و نه مکان و نه طبقات، و نه جامعه کمتر تأثیری در به هم زدن این وحدت ندارند.ادامه👇