سرشو به گوشم نزدیک کردو زیر گوشم لب زد:_ قول میدم که خوشبختت کنم...** روزها پشت سر هم میگذشتن و حامی به همراه حاجی مشغول تدارک مراسم بودن. پروانه و مامان فاطمه هم کولاک کرده بودن تو همین مدت کم برام جهزیه رو تهیه کردن.هر چند حامی اصرار داشت که خونه تکمیله و نیازی به چیزی نیست اما حس مادرانه مامان فاطمه اجازه نمیداد که منو همینجوری راهی خونه بخت کنه.همه چی خوب پیش میرفت و حاجی هم برای اینکه بتونیم راحت تر به کارامون برسیم یه صیغه کوتاه مدت بینمون خوند تا زمان عروسی برسه. همین باعث بوجود اومدن شیطنت گاه و بی گاهش میشد. از شرم دخترانم غرق در لذت میشد. قرار بود که بیاد دنبالم تا منو به ارایشگاه ببره. با اینکه دلم مراسم نمیخواست اما حامی و مامان فاطمه اصرار داشتن که حتما این جشن گرفته بشه. البته فکر میکردم بیشتر برای بستن دهن مردم بود. کم حرف پشتم نزده بودن و به مامان حق میدادم که بخواد یه جواب دندان شکن بهشون بده. صدای ایفون که بلند شد مامان گفت:_ مادر پاشو حامی اومد.از همون فاصله باشه ای گفتم و به سرعت به سمت در رفتم.از پروانه هم خبری نبود. حتما اونم رفته بود ارایشگاه تا اماده بشه. هرچی گفتم با خودم بیاد میگفت نه. فکرشم این بود که دو تا دختر زیر دست یه ارایشگر به یه شکل در میان و جواب منم بهش چشم غره بود.با دیدن حامی که تو ماشین نشسته بود لبخند رو لبم نشست. دوبار چراغای ماشین و خاموش روشن کرد که لبخندم تبدیل به خنده ای ریز شدسمت ماشین رفتم و سوار شدم. همین که نشستم گفت:_ سلام آمین بانو. خوبی خااانوم؟؟؟ دستمو تو دستش که به سمتم دراز شده بود گذاشتمو با مهربونی جواب دادم:_ سلام. من خوبم. تو حالت خوبه؟؟یه تای ابروشو انداخت بالا و با شیطنت جواب داد:_ مگه میشه آدم روز دامادیش خوب نباشه؟؟؟اونم با داشتن عروسی مثل شما.موهامو پشت گوشم زدمو با ناز جواب دادم:_ صد البته...صدای ریز خندش بلند شد. نگاش کردم که با مهربونی گفت:_ نمیدونی وقتی شیطون میشی چه عشقی میکنم که...با خجالت سرمو انداختم پایین که دستمو تو دستش گرفت و استارت زد.