_ نگام کن... سرم بیشتر تو یقم فرو رفت. دست خودم نبود. نمیدونستم این خجالت لعنتی از کجا به سراغم اوم

_ نگام کن... سرم بیشتر تو یقم فرو رفت. دست خودم نبود. نمیدونستم این خجالت لعنتی از کجا به سراغم اومده بود. دوباره صداشو شنیدم:_ عزیزم نگام کن.. سرمو اوردم بالا.. زل زدم تو چشمای مهربونش.لبخند رو لبش دلمو گرم میکرد. چند ثانیه بی حرف فقط نگام کرد. نگاهی که نمیتونستم معنیش کنم.بعد بی حرف شنلمو برگردوند سرمو استارت زد. تو کل مسیر سکوت کرده بود و فکر من درگیر سکوتش..چیشده بود که یهو تو فکر فرو رفت.جلوی یه ساختمون نگه داشت که فهمیدم آتلیه اس. بازم تو سکوت پیاده شد و دستمو گرفت تا پیاده شم. تموم مدتی که عکاس داشت ازمون عکس میگرفت و بهم میگفت چه ژستایی بگیرم اصلا نفهمیدم چجوری گذشت.من گیج بودم اما حامی انگار داشت بهش خوش میگذشت. شیطنت نگاهش در کنار اون سکوتی که دچارش شده بود واقعا گیج کننده بودوقتی کارمون تموم شد از اتلیه زدیم بیرون و دوباره سوار ماشین شدیم. حامی دوباره مثل قبل شده بود. با شیطنت گفت:_ بریم تالار؟؟ سرمو تکون دادم و گفتم:_ اره دیگه. پس کجا بریم؟؟خندید و گفت:_ گفتم اگه پایه باشی فرار کنیم. بشیم عروس دوماد فراری..چشام از حدقه زد بیرون. بادیدن قیافم یهو پخ زد زیر خنده.با خنده گفت:_ چرا قیافت شبیه سکته ایا شده؟شوخی کردم دختر خوب.نفسمو پر صدا دادم بیرون. با حرص گفتم:_ اخرش از دستت سکته میکنم._خدا نکنه. ما تازه شروع کردیم سکته کنی چیه؟؟؟ _ حامی بریم انقدر شیطونی نکن. دیر شد زشته بخدا.. _ چشششم. هرچی خانومم بگه.و بعد پاشو رو پدال گاز فشار داد به سمت تالار حرکت کرد.حدود ده دقیقه تو راه بودیم که بلاخره رسیدیم.