سکوت کرده بود اما با کارهاش یه دنیا مهر و محبت به دلم سرازیر کرده بود. بوسه های نرمی که پشت دستمو مینشوند دلمو زیر رو میکرد. دروغ که نمیتونستم بگم. دخترونه هام عجیب جلوی این مرد کم اورده بود.قلبم با همین محبتای کوچیکش به تپش افتاده بود.انگار امید دوباره داشت تو دلم‌جوونه میزد. امید... همون‌چیزی که یه روزی به طور کامل از دستش داده بودم.اما امروز...این مرد دوباره تونسته بود به دلم برش گردونه..نمیدونم چقدر خیره ی دستامون بودم که صدام زد. سرمو بلند کردم و زل زدم تو چشاش:_ حواست کجاست؟؟اروم گفتم:_ همینجا.. _ چند بار صدات زدم انگار تو این دنیا نبودی. لبخند رو لبم پر رنگ تر شد و جواب دادم:_ اره یه لحظه حواسم‌پرت شد. چیشده حالا؟؟اشاره ای به بیرون کرد و گفت:_ رسیدیم. نگاهی به ساختمون کردمو بعد کاور لباسو از پشت ماشین برداشتم. رو به حامی گفتم:_ کاری نداری؟؟؟_ کی بیام دنبالت؟؟؟؟یکم فکر کردم و گفتم:_ نمیدونم که. ولی یه نیم ساعت مونده تموم شه زنگ میزنم برات..._ باشه... چشامو ریز کردم و گفتم:_ حالا برم؟؟؟یکم نزدیکم شد. میدونستم میخواد چیکار کنه. کار همیشه اش بود. دستاشو دور صورتم حلقه کرد و بوسه ای نرم رو پیشونیم نشوند. انقدر لطیف که لطافتش رو لبام جا خوش کرد.اروم زمزمه کرد:_ برو.. مواظب خودتم باش...با دلی که از شدت تپش در حال پرواز بود از ماشین پیاده شدم و سمت ارایشگاه رفتم..دستمو رو زنگ فشار دادم که با دیدنم در با صدای تیکی باز شد. همین که وارد شدم صدای چرخای ماشینش اومد.چشامو اروم بستم..قلب لعنتیم اروم نمیگرفت... با صدای ارایشگر به خودم اومدم:_ چرا نمیای تو عزیزم؟؟؟نفسامو دادم بیرون. زیر لب بسم الهی گفتمو وارد شدم.****