یهو حامی سرعت ماشینو زیاد کرد.انقدر زیاد که پشت سریامون ناپدید شدن.بعدش پیچید تو یه کوچه. با ترس گفت

یهو حامی سرعت ماشینو زیاد کرد.انقدر زیاد که پشت سریامون ناپدید شدن.بعدش پیچید تو یه کوچه. با ترس گفتم:_ این چه کاری بود؟چرا دیوونه بازی در میاری؟؟؟کم کم رد خنده رو لباش ظاهر شد. با شیطنت گفت:_ اگه اینکارو نمیکردم تا خود خونه ول کن نبودن که. بعدش باید یه ساعت جلوی در خونه معطل میشدیم.از فکر شیطونی که به سرش زده بود خندم گرفت. انگار دیگه واقعا حال معطل شدن نداشت.همون لحظه بود که گوشیم زنگ خورد.اروم از تو کیفم در اوردم و با دیدن تاچش گفتم:_ مامان فاطمس._ بگو رسیدیم خونه._ زشته حامی...حامی جفت ابروهاشو انداخت بالا و گفت:_ خودش در جریانه.چشم غره ای بهش رفتم و جواب دادم:_ الو مامان_ سلام‌مادر رسیدین خونه؟؟؟_ اره نگران نباشین._ آمین خوبی مادر؟؟؟زیر چشمی نگاهی به حامی انداختم و گفتم:_ بله.یکم من من کرد. میدونستم نگران چیه. قبل اینکه حرفی بزنه گفتم:_ طوری نمیشه مامان._ نگرانتم مادر.نفسمو پرصدا دادم بیرون. حق داشت. خودم هم نگران بودم ولی به روی خودم نمیاوردم._ مامان اینجوری نکن دیگه.با صدایی که بغض توش معلوم بود گفت:_ من بیدارم اگه یه وقت..نزاشتم ادامه بده:_ مامان لطفا بخواب. خواهش میکنم.یکم مکث کرد. سکوت پشت سکوت. اروم صداش زدم:_ مامان.._ باشه مادر مواظب خودتون باشید._ چشم. خداحافظ_ خدا همرات مادر.تلفن و قطع کردم. حامی هم چیزی نپرسید.یکم دیگه رفت و بعد جلوی خونه زد رو ترمز. لبخند مهربونی زد و گفت:_ رسیدیم خااانوم.