با صدای زنگ تلفن پلکام تکون خورد. حس کردم حامی به سرعت از کنارم فاصله گرفته چند ثانیه بعد صدای الوی ریزش اومد. انقدر خوابم میومد که چشامو باز نکردم.از رو حرفاش متوجه شدم که با مامان فاطمه حرف میزنه.حدس اینکه چه حرفایی داشت بینشون رد و بدل میشد سخت نبود.تنبلی و گذاشتم کنار و از جا بلند شدم.میخواستم برم دوش بگیرم.نگاه سنگین حامی رو روخودم حس میکردم اما سرم همچنان پایین بود. حوله رو برداشتم و وارد حموم شدم.زیر دوش اب گرم ایستادم و دوره کردم.. شبی و که با بی رحمی تمام به روحم تجاوز شد و من بعد از اون شب تبدیل به مرده متحرک شدم. اومدن حامی تو زندگیم؛؛جنگ و دعواهامون و ما بین این جنگ ها حمایتای زیر پوستیش...محبتایی که کم کم منِ مُرده رو زنده کرد.و دیشب.... با یاد دیشب لبخند محوی رو لبم نشست.فکر میکردم بعد اون تجاوز دیگه هیچوقت نتونم از پس یه رابطه بربیام.همش ترس تو دلم بود.استرس و اضطراب...اما دیشب... یه حس متفاوت بود.یه حس ناب...شاید چون حامی ترس و ازم دور کرده بود. شاید چون تونسته بودم دوباره اعتماد کنم.لبخند رو لبام پر رنگ تر شد.تقی به در حموم خورد.اروم جواب دادم:_ بله؟؟؟_ آمین خانوم نمیای بیرون؟؟؟بیا ببین چه صبحونه ای چیدم ریز خندیدم و گفتم:_ دستت درد نکنه. الان میام.بعد سریع دوش و بستم و حولمو تنم کردم. قطره های اب رو صورتم سر میخورد.از حموم زدم بیرون. حامی اومد سمتم و با مهربونی گفت:_ عافیت باشه عزیزم. _ سلامت باشی. اشاره ای به میز اشپزخونه کرد و گفت:_ بیا صبحونه بخوریم. دستمو گرفت و منو سمت میز برد.نشستم و خودشم کنارم نشست.با مهربونی ، انگار که من بچش باشم برام لقمه میگرفت و دستم میداد. دیگه رو به انفجار بودم که گفتم:_ وای دیگه نمیخورم. خندید و جواب داد:_ باشه عزیزم. پس تو تا یه چمدون کوچیک برامون ببندی منم یه دوش میگیرم. با تعجب پرسیدم:_ چمدون؟؟