در حالیکه صدام از شدت حرص میلرزید گفتم:_ خیلی بیشعوری که نزاشتی خونمونو ببینم. ریز خندید و گفت:_ امش

در حالیکه صدام از شدت حرص میلرزید گفتم:_ خیلی بیشعوری که نزاشتی خونمونو ببینم. ریز خندید و گفت:_ امشب میبینی خوب. سوپرایزه.لبخند پلیدی رو لبم نشست. با اینکه استرسش تو دلم بود اما خوب میدونستم که شوکه میشه. نگاه مشکوکی بهم انداخت و گفت:_ چیزی شده؟؟شونه هامو انداختم بالا و گفتم:_ نه. باید چیزی شده باشه؟؟جفت ابروهاش پرید بالا. با همون حالت مشکوکش گفت:_ نمیدونم چرا یهو مشکوک شدی. شنلمو سرم کردم و برای اینکه بیشتر از این شک نکنه جواب دادم:_ داری اشتباه میکنی. چیزی نیست.همون لحظه پروانه اومد نزدیکم. دستمو گرفت و چند قدم منو از حامی دور کرد و گفت:_ خوبی دیگه؟؟چشامو رو هم گذاشتم و گفتم:_ آره. با دلهره گفت:_ کاش اینکارو نمیکردی. نمیدونم شوهرت چه عکس العملی نشون میده. مطمئنی عصبی نمیشه؟_ پروانه صداشو در نیار دیگه. اینجوری رفتار میکنی میفهمه.دستمو فشار داد و گفت:_ نگرانتم. میترسم یه وقت... به زور لبخندی زدم و گفتم:_ چیزی نمیشه.اما این واقعیت نداشت. ته دلم ترس و اضطراب خونه کرده بود. بعد از اون اتفاق همیشه از این شب وحشت داشتم. و بعد کاری که کردم نمیدونستم از پسش برمیام یا نه.با صدای حامی سریع به پروانه گفتم:_ عادی باش.. میدونم نگرانی. ولی میخوام مثل همه دخترا باشم.میخوام عادی باشم..نمیخوام حس کنم فرق دارم.میتونی درک کنی پروانه؟؟لبخند غمگینی زد و گفت:_ باشه عزیزم. برو حامی منتظره.لحظه آخر فشاری به دستاش دادم و ازش جدا شدم. دستام تو دستای گرم حامی قرار گرفت و سمت ماشین رفتیم.تو کل راه صدای بوق ماشینا از پشت سرمون میومد.