چرا صبح مرا زندانی ِ پیراهنت داری؟تو که خورشید را، چون خون جاری در تنت داریلبت را غنچه کن، پر ده به سویم به نفس هایتهمه گلبرک هایی را که روی ناخنت داریخمار و سردم، آری، در رگم همواره جاری کنشراب و آفتابی را که در بوسیدنت داریبرایم با مژه، پیراهن بختی بدوز، اکنونتو که تار نخ از گیسوی خود، در سوزنت داریهمه دنیای من عشق است و دنیای عزیزم رااگر ویران کنی، خون مرا، بر گردنت داری#حسین_منزوی@lovestory