خواهم که در آغوش تو ای ماه بمیرمجـان را به تو بسپـارم و آنـگاه بمیـرمهرلحظه جدا ازتو بود حسرت و اندو

خواهم که در آغوش تو ای ماه بمیرمجـان را به تو بسپـارم و آنـگاه بمیـرمهرلحظه جدا ازتو بود حسرت و اندوهخـواهم که رهـا زیـن غم جانکاه بمیرمآن خسته گدایم که گَرَم در بگشـاییدر دولـت آغوش تو چون شاه بمیرمگر بر قدحم باده از آن لعل بریزیآنقـدر زنــم بــاده که والله بمیـرمتو ماه بلندی و من افتاده ی در خویشجـانـا مپسـندم که در این چـاه بمیرمترسم همه اینست که از شوریِ بختمدستـم نرسـد بر تو و در راه بمیـرم#عباس_نصیری@lovestory