در باب هواداری‌های شورمندانه در رقابت‌های ورزشیمی‌پرسند: راز هواداری‌های شورمندانه از تیم‌های ورزشی چیست، مادامی که به‌ظاهر منفعت محسوسی برای ما به ارمغان نمی‌آورد و حتی گاهی متضرّرمان می‌کند و صرفاً با عواطفی نظیر اضطراب، عصبانیت، شادی و اندوه درگیرمان می‌کند؟ اگر تیم محبوبم برنده شود، احساس پیروزی و شعَف می‌کنم و اگر ببازد، گویی خودم چیزی از دست داده‌ام و از این رو، عمیقاً اندوهگین و گاهی عصبانی می‌شوم. این هواداری‌ها به‌ویژه وقتی آبستن رنج و اندوه‌اند و عایدات محسوسی ندارند، چگونه قابل توجیه‌اند؟در مقام پاسخ، از چند منظر می‌توان به موضوع نگریست:نخست آنکه، ما آدمیان پیش از آنکه باشندۀ جهان مدرن باشیم، میلیون‌ها سال در گروه‌های کوچک زندگی کرده‌ایم. مغز ما بر اساس دوگانۀ «ما» و «آنها» هویت یافته است. هواداری‌های ورزشی، در بسیاری موارد، راهی کم‌هزینه برای ارضای همین نیاز کهن به تعلقات گروهی و ابراز وفاداری به دوگانۀ «ما» و «آنها» است. برای بسیاری از افراد، مهم‌تر از خود پیروزی، هویتی است که از رهگذر عضویت در یک گروه حاصل آمده است. به همین دلیل، حتی اگر تیمشان سال‌ها شکست بخورد، همچنان هوادارش باقی می‌مانند.دوم آنکه، مسابقات ورزشی نوعی نمایش دراماتیک است. انسان‌ها مشتاق آنند که نظاره‌گر روایتِ امیدها، اضطراب‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌های دیگران باشند. همان‌گونه که گاهی هنگام خواندن یک رمان یا دیدن یک فیلم سینمایی یا تئاتر احساسات شدیدی را تجربه می‌کنیم، گاهی در حین تماشای یک مسابقه ورزشی هم احساساتی مشابه را از سر می‌گذرانیم. در اینجا فقط پای لذتِ برنده شدن در میان نیست، بلکه خودِ تجربه هیجان نیز می‌تواند مطلوب باشد. حتی از منظر تکاملی، شاید این احساسات شدید محصول جانبی همان سازوکارهایی باشند که زمانی برای دفاع از گروه، رقابت بر سر منابع یا همکاری جمعی ضروری بوده‌اند و امروز به جای میدان جنگ، مثلاً روی زمین فوتبال فعال می‌شوند.سوم آنکه، این پدیده را می‌توان از حیث میل سیری‌ناپذیر ایگو به برتری‌طلبی هم مد نظر آورد. ایگو یا «منِ» رقابت‌جو و برتری‌طلبِ آدمی پیوندی خیالی با یکی از طرفین رقابت برقرار می‌کند تا اگر آن طرف پیروز شد، پیروزی او را پیروزی خود تلقی کند. ساز و کاری شگفت برای ارضای میل برتری‌طلبی. شاید به همین دلیل است که افراد پس از بُرد تیم محبوبشان می‌گویند: «ما بُردیم» اما گاهی هنگام باخت، می‌گویند: «آنها بد بازی کردند».البته من خود سال‌های طولانی است که ذوقِ هواداری شورمندانه از تیم‌های ورزشی را به‌کلی از سر فرونهاده‌ام. اگر هم گاهی به تماشای رقابتی بنشینم، می‌کوشم ستایشگرِ شکوهِ مهارت‌های انسانی باشم و از آن لَذت ببرم، فارغ از آنکه کدام تیم و کدام بازیکن آن را به نمایش می‌گذارد. به نظرم، این قِسم تماشای فارغ‌دلانۀ رقابت‌های ورزشی، اگرچه عاری از شور و هیجان هواداری‌های شورمندانه است، در نهایت بِخردانه‌تر و از حیث روانی، بهداشتی‌تر است.〰 م. اعتمادی‌نیا۶ مرداد ۱۴۰۵