ساره و داودمحمد حسین کریمی پورآسمان با دلباختگان مهربان نبوده است. گرچه بستر و بهانه این نامهربانی گونه گون، اما جوهره آن یکی است. این قصه مکرری است که آدمی از هزار بار شنیدنش سیر نمی شود. عطش بشر به باز شنیدن داستان ناکامی عاشقان ،  از بدسگالی ماست یا از لطافت و شور انگیزی این معنا ؟ نمی دانم! واقعیت آن است که نفس عشق ، پا از منیت برون نهادن است. پس حتی اول قدم عشق ، ولو معطوف به جمال و جاذبه ظاهر یک انسان فانی باشد، از باقی ماندن در مرداب خودی ، رتبه ای والاترست. ناگفته پیداست هر چه معشوق به کمالتر و‌عشق عمیق تر ، ارزش این شیدایی بالاتر.  خوشا آنان که معشوقی منتهای کمال ، نامیرا ، گم نشدنی و جاودانه دارند.  و فسوس بر جانهای مرده که هیچگاه از آستانه "خود" قدمی بیرون ننهادند.بگذارید من هم سرودی از هزاران، به  وسع محدود خیال ، با کلماتی صیقل ندیده و صدایی لرزان برایتان بخوانم.باقی بقایتان.اول- داود:گفتم این یارِ بی‌وفا بنَهم رفتم و ترک خان و مان کردمسال‌ها رفت و عمر من طی شد نشد از یاد سارِه دل بکنمهمسری یافتم، الهه‌ی حسن تا مگر فکر ساره   وا بنهمای عجب یاد ساره با من بود نشد از عشق او ،  دمی گُسلمدخترم قد کشید و مادر شد پسران هم شدند تاج سرمصیت فضلم به چین و ماچین رفت کاخها ساختم ،   عدَن و  اِرمصاحب باغ‌های بی‌همتا غرق دینار و دیبَه  و درهملیک یک دم ،  دلم نشد روشنخُرمی نیست ذره ای  به دلم کاشکی کل عمر می‌دادم ساره را داشتم دمی به برَمدوم- ساره: رفتی و جان ساره آخر شد  تو کجا رفتی ای لجوج عنود؟آنچه گفتم ز لطف با رقبا بهر جلب توجهات تو بودنکند گفته‌ای که بُلهوسم مهر من سرد شد این سان زود؟چه شد آن نامه‌های مهر  و  وداد هست در سینه‌ات،  دلی موجود؟یار زیباتری ز من دیدی؟ که گسستی ز من تعلق زوداز غمت شد بهار من پاییز پیر گشتم ز جستجو، داود!عقل من تیره شد ز غصه‌ی توترک کردم هر آنچه بود و نبودبی تو،  ساره فسرد و پرپر شد بعد تو مرگ،  در ربودم، زوددر دل خاک تیره خفتم و من سنگ سردی برم، به جای تو بودمن فدای تو ،  عشق اول من! خاک من،  مویه می کند: داود! https://t.me/M_H_Karimipour‏