شاید خودمون هم که داخلشیم به اندازه کافی حواسمون نیست چه دوران سیاه و مشقت‌باری رو داریم می‌گذرونیم. سیاه به تمام معنا. هر چه می‌دویم به هیچی نمی‌رسیم. هر چه می‌دویم فقط تنها برنامه‌مون می‌تونه نهایت تلاش برای حفظ بقا باشه. سیستم به معنای واقعی در شکست محتوم به سر می‌بره. تمام ایده‌های پوچش به بن‌بست رسیده و سیاهیش اومده بالا. و تمام فشار خودش رو روی شونه‌های مردم قرار داده که له‌شون کنه فقط برای اینکه کمی بیشتر باقی بمونه. یه عده سلبریتی و مشاهیر انگل سیستم هم تمام خارکصدگی خودشون رو وسط گذاشتن تا تلاش کنن این بقایای به هم ریخته از سیستم رو حفظ کنن یا تا تهش چیزی ازش بکنن همچون کفتارهایی که آخرین بقایای نعش یک حیوان محتضر رو ازش جدا می‌کنن. ما شاهد نسلی بزرگ از جوانانی هستیم که دوام آوردن رو دارن معنا می‌کنن. مقاومت‌شون و پا پس نکشیدن‌شون درس‌آموزه. بله بی‌رحمانه و با سیک طرفو زدن که عین شرفه، تمام انگل‌های چسبیده به سیاهی رو دور می‌اندازند. هر کی می‌خواد باشه. صریح و روشن و آزادی‌خواهانه. خلاف اون نسل پنجاه و هفتی که بدون اعلام پشیمانی و عذرخواهی از ویران کردن زندگی چندین نسل، هنوز هم زبونش درازه و خودخواهانه حمله می‌کنه. خودش سال‌هاست در حباب توهم زندگی می‌کنه و اون رو به دنیای اطرافش نسبت می‌ده. یه عده دیگه باز همون جوونی که معترض به وقایع روز میشه رو به باد انتقاد می‌گیرن که پس دموکراسی چی میشه؟ من ریدم توی دموکراسی و جمهوری شما که فقط شیک و قانونی کردن همون اندیشه‌های به بن‌بست رسیده است. حتی نمی‌خواید بفهمید که اصلا دموکراسی به خودی خود هیچ ارزشی نداره تا وقتی حق آزادی رو بگیرید. ولی مفهوم باشکوه آزادی قراره دوباره بزرگ داشته بشه. روزی که از دل این سیاهی گسترده شده دوباره جوانه‌ها بیرون می‌زنن. تا اون روز ما تمام استخوان‌های له شده‌مون رو با خودمون حمل می‌کنیم. هم‌پیمان هستیم و به دستش میاریم.