قبلا گفته بودم پسرها به اسمی که مامان بابای دوست‌شون براش گذاشتن، خیلی توجهی نمی‌کنن؟ همین تو باشگاه چندبرابر میشه. یعنی اونجا تو یه تعداد رفیق داری که مدت‌هاست با همید ولی تقریبا هیچ کدوم اسم همو نمی‌دونید. مثلا من یه دوست باشگاهی دارم که تقریبا یه ساله با هم تمرین می‌کنیم ولی اسم همو نمی‌دونیم. قشنگ هم می‌تونه اسماعیل باشه هم شهروز هم داریوش هم سیدمجتبی. ولی چند وقت پیش نمی‌دونم چی شد یهو صداش زدم رضا. شاید به این دلیل که تا حالا دوستی با نام رضا نداشتم به اون صورت. اوایل حس می‌کردم خیلی با اسمش ارتباط نمی‌گیره، ولی دیگه الان یه جوری رضاست که خود امام هشتم اونجوری رضا نبود. خب، همه چی خوب پیش می‌رفت تا اینکه جدیدا یکی از دوستای بیرونیش میاد باهاش باشگاه و من اینو رضا صدا می‌کنم دوستش اینجوریه که مگه تو رضایی داداش؟ حالا اینم میگه ول کن من واسه این رضام دیگه چرا میخوای شر درست کنی. این روزها خیلی نگرانم. نکنه دوستش، رضا رو کم‌کم از چنگم دربیاره؟ آخه تو از کجا پیدات شد وسط زندگی باشگاهی ما؟