دوست‌داشتنی‌ترینِ مردماین روزها دل‌وجانمان با یاد آخرین پیام‌آور مهر و آشتی حال و هوای بهتری دارد به‌جاست با آن بزرگ‌مرد بیش‌ازپیش آشنا شویم و گوش جان به سخنی همیشه‌سبز و زنده از ایشان بسپاریم پيشواى پارسايان و مولاى دادگران ( یعنی علی علیه‌السلام ) آن حضرت را چنین می‌شناساند :«او پيشواى كسى است كه راه پارسايى پويد و بينايى كسى است كه راه حق را جويد. چراغى است كه روشنایی‌اش درخشيده و ستاره‏اى است كه نورش بلند گرديده و آذرخشى كه فروغش بردمیده است. كردارش ميانه ‏روى؛ رفتارش رشد و متعالى؛ گفتارش سرفصل؛ و داوری‌اش با عدل است.«(1) مولا على ‏عليه السلام در سخنى ديگر پيام ‏آور خدا صلی الله عليه وآله را چنين مى ‏شناساند: »اصل و نسبش برترين و تشريفِ رشدش بهترين بود، كه از كان‏هاى كرامت و بسترهاى سلامت سر برآورد تا دل‏هاى نیک‌دلان از همه بريده، به‌سوی او برگشت و چشم‏هاى جويا به جمال او نشست. در سايه او بود كه خدا كينه ‏توزى ‏ها را به زيرِ خاكِ فراموشى و آتش آشوب‏ها و جنگ‏ها را به خاموشى برد؛ با او بود كه خدا انسان‏هاى خوب را باهم برادر و همدل ساخت و گروه ‏هاى جنگجو را دسته‌دسته از يكديگر به دور انداخت؛ خوارشدگان را به عزّت رسانيد و عزيز شده ‏های ناروا را به ذلّت نشانيد. سخن او روان و روشنگر؛ سكوتش خود زبانى ديگر بود.«(2) على ‏عليه السلام كه همه عمرش را با رسول خدا صلی الله عليه وآله هميشه همراه و همدل بود، در خطبه ‏اى ديگر آن حضرت را چنين معرّفى مى ‏كند: »در كودكى برترين و در کهن‌سالی نجيب‏ترين مردمان؛ در خلق‌وخو پاك‏ترينِ پاكان و گاهِ بخشش بخشنده ‏تر از ابرهاى باران بود.«(3) در اينجا به همين سه سخن از امير بيان و سرور سخنوران بسنده مى ‏شود كه بيش از اين در این مجال نمى ‏گنجد و « رسول خدا صلی الله عليه وآله در نهج ‏البلاغه» خود كارى كارستان است و براى شناخت پيامبر اسلام در جاى خود ضرورت بسيار دارد؛ ما اینک به روایت حدیثی از حضرت حبیب‌الله‏ صلى الله عليه وآله بسنده می‌کنیم كه مى ‏گفت: «اَحَبُّ النَّاسِ اِلى اللَّهِ اَنْفَعُ النَّاسِ لِلنَّاسِ؛(4) دوست‌داشتنی‌ترین مردم پيش خدا، سودمندترين مردم به مردم است.»و اساسِ سخن به قرآن كريم، سورۀ رعد، آيه 17 برمى ‏گردد كه خداوند متعال مى ‏فرمايد: « فأمّا الزبد فيذهب جفآءً و أمّا ما ينفع الناس فيمكث فى الارض؛ بارى، كف، كنار مى ‏رود امّا آنچه مردم را سودمند افتد، در زمين بازمی‌ماند.»1) نهج ‏البلاغه، خطبه 94.2) همان، خطبه 96.3) همان، خطبه 105 و براى مطالعه بيشتر: همان، خطبه ‏هاى 108 و 109 و...4) جامع احاديث الشيعه، 16 / 175 و در همين معنا بنگريد به: شيخ صدوق، كتاب من لايحضره الفقيه، 4 / 396 (5840) و الأمالی، 73 ( 41 ) .@m_sehati