اما اینجا یک «إِلَّا» می‌آید...«إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا...»یعنی خدا نمی‌خواهد ما را در ناامیدی رها کند.می‌گوید همه در زیان‌اند، مگر...و بعد چهار راه نجات را معرفی می‌کند:۱. «آمَنُوا»؛ ایمان آوردند.به نظرِ من، ایمان فقط یک دانستن ذهنی نیست؛ یک باور واقعی و قلبی به حقایق الهی است؛ باوری که قرار است مسیر زندگی آدم را عوض کند.یعنی وقتی می‌گویی «خدا هست»، در روزهای سخت هم به این باور تکیه کنی.۲. «وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»؛ و کارهای شایسته انجام دادند.ایمان اگر در زندگی آدم اثر نگذارد، کافی نیست.باید خودش را در عمل نشان بدهد؛ در نماز، اخلاق، کمک به دیگران، ترک گناه، درست انتخاب کردن، درست رفتار کردن...انگار ایمان، وقتی زیباست که از قلب بیاید و در رفتارمان دیده شود.۳. «وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ»؛ و یکدیگر را به حق سفارش کردند.این قسمت خیلی قشنگ است.قرار نیست فقط خودمان خوب باشیم و بگوییم «به من چه بقیه چه می‌کنند؟»انسان مؤمن نسبت به حقِ دیگران هم بی‌تفاوت نیست؛ مؤمنان باید همدیگر را به حق دعوت و در مسیر درست نگه دارند.گاهی یک جمله از یک دوست، یک تذکر دلسوزانه یا حتی همین که کسی یادت بیندازد «حواست به خدا باشد»، می‌تواند آدم را از یک مسیر اشتباه برگرداند.۴. «وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»؛ و یکدیگر را به صبر سفارش کردند.و این شاید برای دل‌های خسته، شیرین‌ترین قسمت باشد.خدا نگفته فقط «صبر کردند»؛ گفته همدیگر را به صبر سفارش کردند.چون مسیر ایمان و عمل صالح همیشه راحت نیست. گاهی آدم خسته می‌شود، می‌ترسد، می‌شکند، حتی دلش می‌خواهد همه‌چیز را رها کند.اینجاست که باید یکی باشد و بگوید:«صبور باش...این روز هم می‌گذرد.قرار نیست چون امروز سخت است، فردا هم همین‌طور باشد.دستت را از دست خدا نکش.»و شاید برای همین است که هر وقت ملتهب شدیم، هر وقت احساس کردیم امتحان سختی در پیش داریم و ترسیدیم که توانش را نداشته باشیم، می‌توانیم دستمان را روی قلبمان بگذاریم و سوره‌ی عصر را آرام بخوانیم.