به نظرم اولین قدم این نیست که بگیم من نباید حسادت کنم. چون احساسات همیشه با دستورِ ما خاموش نمی‌شن و از بین نمیرن. اول باید حسد رو ببینم و با خودم صادق باشم بگم: آره، دیدن موفقیت این آدم منو اذیت کرد. بعد بپرسم: چه چیزی در زندگی اون هست که من آرزوش رو دارم؟! شاید دیده‌شدن. شاید زیبایی. شاید پول. شاید موقعیت اجتماعی. شاید علم. شاید آرامش.بعد به جای حسرت و اینکه بگم چرا داره و ... بگم: خدایا از فضل خودت به من هم عطا کن.این‌جا حسد می‌تونه تبدیل به دعا بشه.