ای که با من آشنایی داشتیای که در من آفتابی کاشتیای که در تعبیر بی مقدار خویشعشق را چون نردبان انگاشت

ای که با من آشنایی داشتیای که در من آفتابی کاشتیای که در تعبیر بی مقدار خویشعشق را چون نردبان انگاشتیای که چون نوری به تصویرت رسیدپرده ها از پرده ات برداشتیپشت پرده چون نبودی جز دروغبوده ها را با دروغ انباشتیاینک از جور تو جولان درد میگریزم از هوای آشتیکاش حیوان در دلت جایی نداشتکاش از انسان سایه ای میداشتیفریدون فرخزاد