شاخه‌ای خشکید و از چنگ شکوفایی گریخت  خوش‌به‌حال هرکه از غم‌های دنیایی گریختهمنشینی با کسی دلتنگی‌ام را کم نکرد کاش می‌شد لحظه‌ای از دست تنهایی گریختبی‌وفایی شد جواب مهربانی، حیف شد خواستی از پای آهو بند بگشایی گریختهرکه حسنی داشت راهش را زلیخایی گرفت ماه‌رویی کو که از تاوان زیبایی گریخترود روزی از خودش پرسید هجرت تا کجا؟ بعد شد مرداب و از بیهوده‌پیمایی گریختبا طناب مرگ بیرون آمد از گودال عمر ماهی دل‌مرده از تنگ تماشایی گریخت@maahhffellفاضل نظری