📝📝📝آفات زبان ـ دشنام و ناسزاوَلاتَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ/ سوره انعام آیه ۱۰۸✅مجنون مغربی گلفروشی در بازار بغداد دید که عطر می‌فشاند و ناسزا می‌گفت. گفت: حیرتا، گل می‌فروشی و دشنام می‌دهی، زیبد و سازد؟✅وَرْدی پاسخ داد: گل حکایت چیستی ما و دشنام روایت هستی ماست. بنگر ما از گلستان وجود خود چه ساخته‌ایم. مردمان هرزه گوی را زندگانی سراسر نخوت و پریشانی است و آتشفشانِ احساس و فورانِ خشم، آئینه درونِ نژند ایشان است. وانگهی، دشنام، اظهار وجودست و آلت اعتراض. بغداد افسرده را ببین، مردمان پرخاشجوی رنجور، آداب و اطوار اُمرای اعیان را قصابی می‌کنند. ✅مجنون گفت: این همه دانم اما بر ملال نباید افزود، دشنام گذار از حدّ دیگریست، خصومت زاید و کینه فزاید. گل باید داد، عطر باید افشانید و خشم را لگام زد تا دهان به ناسزا باز نکند. وردی گفت: آه از بهشتِ اندرز. رستنِ گل را مرارت‌هاست، دل خوش می‌خواهد، تربیت و زبان گفتگو!✅مجنون گفت: پاسخ فحاش را مدهید و سلامش کنید، گلکاری همین است.فضائل القوم فی شوارق الصوماخلاق عامه در روشنای روزه@yaser_arab57🆔 @MostafaTajzadeh