رازهای سرزمین مادری قسمت دوم بنا بر نظرگاه هرمنوتیک گادامری، پرداختن به این سنت شفاهی خود امری سنتی و تداوم سنت که ویژگی ذاتی آن است، محسوب نمی‌شود بلکه امری نو است که در مکالمه‌ی ما با این تک‌بیت‌ها ظرفیت‌های معنایی، عاطفی و زیبایی شناختی آن‌ها را به سمت جهان ما می‌گشاید و در این گشایش، افق‌های ذهن ما را وسعت می‌بخشد.بنابراین می‌توان گفت، غرض از انجام این کار گشودن یک افق مکالمه است؛ مکالمه با گذشته و بخشی از سنت شفاهی به شکل یک امکان هرمنوتیکی که گذشته را به اکنون می‌آورد و قرائت مورد نیاز امروز از گذشته را ممکن می‌سازد.در مواجهه‌ی هرمنوتیکی با این تک بیت‌ها مطابق بحثِ «افق‌های منعطف» که توسط فیلسوف و نظریه‌پرداز بزرگ معاصر، گئورگ گادامر، مطرح می‌شود؛ سعی شده‌است امکان مکالمه‌ی متن این تک‌بیت‌ها با مباحث فیلسوفان و ادیبان بزرگ دوران ما یا درآمیختن آنها با تصویری از دنیای هنرهای تجسمی یا توازی معناها و مفاهیم آن‌ها با اتفاقات زمانه‌ی خودمان به شکل مفصل و گاه در حد ایما و اشاره فراهم گردد. امکان گشودگی معنایی و ساختاری این تک‌بیت‌ها به‌سوی مباحث معاصر نشان می‌دهد که این تک‌بیت‌ها که بخشی از سنت شفاهی یک فرهنگ بومی هستند، صرفاً امری مرده و بخشی از بایگانی‌های فرهنگی گذشته نیستند بلکه قادرند از تونل‌های زمان عبور کنند و به روزگار ما بیایند و در دوران پرتلاطم ما هم سخنی برای گفتن داشته باشند و با اهیمت و اولویت، طرف مکالمه‌ی ما و مسائل دوران ما قرار بگیرند و به تعبیر ساده، غریبه‌های دوران ما نباشند.تفسیر این تک‌بیت‌ها به خوبی نشان می‌دهد که مسائل و معانی بنیادینی در آن‌ها مطرح شده است که هنوز هم جزء دغدغه‌ها و مسائل حل ناشده‌ی بشر حتا در دوران ما هم محسوب می‌شوند.نگارنده در تحلیل این‌ تک‌بیت‌ها به شکل خاصی از روایت دست یافته است که تقریباً در نوع خود کم‌نظیر و شاید بی‌نظیر باشد؛ شکلی زیبایی‌شناحتی که می‌توان آن را «کوته-روایت» نامید؛ نوعی از روایت که ابتدا و انتها ندارد و تعمدی به نقطه‌ی اوج اتفاق و مرکز بحران می‌پردازد و مخاطب را به شکل شُک‌آور و چالش‌برانگیزی در متن آن لحظه‌ی بحرانی قرار می‌دهد و او را ناچار می‌سازد که قطعات گم‌شده‌ی پازل روایت را بازسازی نماید؛ نوعی جدی گرفتن مخاطب که در ساختمان شعر لحاظ شده است نه فقط در تداوم معنایی آن. به عبارتی ساختمان زیبایی‌شناختی این اشعار گویی محصول همین جدی گرفتن مخاطب و دعوت او به مشارکت در ساختن روایت لحاظ شده در متن شعر است. مخاطب در مواجهه با این روایت‌های بی‌سر و ته و در عین حال غیر‌آشفته که بار عاطفی بسیار زیادی را منتقل می‌کنند، ناچار به مشارکت است و در این شراکت، تخیل او بارور می‌شود و حظ زیبایی‌شناختی بسیاری نصیب او می‌گردد.ظن آن می‌رود که این تک‌بیت‌ها بخش‌هایی جزیی از یک شعر با تعداد ابیات بیش‌تر بوده باشند اما برای این فرض دلایل قانع کننده‌ای وجود ندارد و آن‌چه اکنون در دست است همین فرم زیبایی‌شناختی تک بیت است که کارایی‌های گوناگونی از جمله در فال معروف به «چِل‌سرو» نزد مردمان این دیار دارد یا به شکل مرثیه‌های ملودی مقامی موسوم به «مور» یا مویه در سوگ از دست رفتگان استفاده می‌شود.این تک‌بیت‌ها به شکل معجزه‌آسایی تصویری‌اند و تصاویر آن‌ها از پویایی سینمایی بالایی برخوردارند به شکلی که نگارنده در طول تفسیرها به کرات ناچار به استفاده از اصطلاحات سینمایی برای تحلیل آن‌ها شده است به گونه‌ای که می توان گفت؛ بخش‌هایی از آن‌ها واجد جزییاتی از یک سینمای تکلمی است.‌این تک‌بیت‌ها شاعر مشخصی ندارند و در واقع مخلوق ناخودآگاه جمعی یک فرهنگ هستند زیرا بعد از سروده شدن توسط یک‌ فرد ناشناس، افراد دیگر با کاربرد این ابیات و ایجاد تغییرات اصلاحی، ضعف‌های آن‌ها را پیراسته و بر زیبایی و غنای آن‌ها افزوده‌اند. راز زیبایی آن‌ها و غنای معنایشان در همین است که گویی سهم بالایی از ناخودآگاهی جمعی یک فرهنگ و مسائل بنیادین انسان آن قلمرو فرهنگی که بی‌شک اشتراکات قابل توجهی با سایر فرهنگ‌ها هم داشته است، را در خود فشرده و آن را از زمانی به زمان دیگر منتقل نموده است.مخاطب در مواجهه با این تک‌بیت‌ها گویی با آن ناحودآگاه جمعی و انرژی عظیم آن در ارتباط و اتصال قرار می‌گیرد از پشتوانه‌ی آن به شکل دلگرم کننده‌ای برخوردار می‌شود. *تک‌بیت شماره‌ی ۱کوشت پوتینه نالی ورشووهتورت کتیه وی مونگه شووهköšet putina nālë varšowatöret katëya vë moηa šowaیک تصویری سینمایی کامل که در قاب تصویری شب در ابهامی حیرت‌انگیز و برانگیزاننده با چند کلمه‌ی ساده خلق شده است. همه‌چیز با یک نمای بسته (کلوز اپ) آغاز می‌شود؛ در قاب تصویر، پاهای کسی دیده می‌شود که پوتین به پا دارد و زیره‌ی پوتین‌هایش از ورقه‌ی ورشو ساخته شده است. گویی برق فلز صیقلی صحنه را در نوری چشم‌گیر غرق کرده باشد.