رازهای سرزمین مادریهمین تصویر مینی‌مال کفایت می‌کند تا ذهن مخاطب چنان برانگیخته شود که منشا تولید و خلق ده‌ها سوال باشد:این شخص کیست؟ صاحب این پاهای چکمه پوش با زیره‌ی ورشو چه کسی است؟ پاهای او چه نقشی در حیات او و دیگران دارند که از تمام قسمت‌های بدن و هیکلش پراهمیت‌تر هستند به‌گونه‌ای که تمام قاب تصویر را پر کرده‌اند!معمولاً در وصف اشخاص از توصیف یا تصویر اجزای چهره‌شان استفاده می‌شود اما این‌جا شاعر با یک هنجار شکنی توصیفی پاها را با تاکید بر پوششان در مرکز توجه و تاکید قرار داده و عملا یک‌مجاز مرسل قدرتمند تجسمی با استفاده از قدرت زبان تکلمی ایجاد کرده است؛ پا یک جز از بدن و شخصیت فرد است که باید کل او را بازنمایاند و ویژگی‌های او را بیان نماید.همه‌چیز مانند خود شب که این تصویر بخش کوچکی از آن را نشان می‌دهد در اوج ابهام است؛شاید راز این ابهام در مصراع دوم گشوده شود، وقتی که شاعر می‌گوید:رد آمدنت بر روی مهتابی افتاده است!(تورت کتیه وه‌ی مونگه شووه)تصویر گویی آرام آرام از وضعیت نمای بسته خارج می شود به یک نمای باز (لانگ شات) برش می خورد؛ نمایی درشت که مهتابی را نشان می دهد که رد قدم هایی استوار بر آن نقش بسته است.رهگذری ثابت‌قدم چنان گام برداشته است که رد پاها و چکمه‌هایش با زیره‌ی ورشو بر مهتاب شامگاه حک شده است!چه توصیف حیرت انگیزی!رهگذر گویی بر روی زمین راه نمی‌رود بلکه در میان زمین و هوا بر روی مهتابی شب قدم بر می‌دارد!ترکیبی از واقع‌گرایی محض و جادو؛ گویی زبان در قلمرو «رئالیسم جادویی» عمل می‌کند که می‌تواند این حیرت خاص را خلق کند!این شهریار کیست که این‌گونه رد قدم‌هایش شاعر را حیران کرده است؟! تصمیم او و انگیزه‌ی او برای این حضور حماسی چیست که او را چنان ثابت‌قدم کرده است که شب و مهتاب شبانه را در تسخیر قدم‌های خود درآورده است؟!شاعر هیچ پاسخی به هیچ‌کدام از این پرسش‌ها نمی‌دهد. روایتی بی‌آغاز و انجام! که مخاطب را برای ورود به میدان پیکار و مبارزه‌ی تفسیر ناگزیر می‌سازد!تصویر به‌گونه‌ای خلق شده است که آغازی برای حرکت شهریارِ صحنه بیان نکرده‌است؛ گویی ناچاریم بپنداریم او از درون خود پرده‌ی سیاه شب بیرون آمده است! بستر خیزش او گویی خود تاریکی است. تاریکی ظلام که اتفاقا رَحِم زایش است؛ زایش نور، زایش تصمیم؛ زایش اراده؛ زایش انگیزه، زایش ثبات قدم در راهی مبهم و دشوار به نحوی که وقتی راه بروی رد رفتنت بر مهتابی آشکار باشد! چه توصیف حیرت‌انگیزی برای راه رفتن یک شخص!این شخص با این وصف عجیب کسی نیست مگر تمام آنان که قصد در هم شکستن هیبت تاریکی و ظلمات را داشته باشند! شهریارانی بسیار که اتفاقا ابهام و نامشخص بودن چهره و هیکل در این تصویر، نشان می‌دهد یکی نیستند بل تمام کسانی هستند که عزم مبارزه و برون شدن از پرده‌ی سیاه شب را دارند! زیبایی مهتاب، زیبایی نور درون آن‌هاست که با پیوستن به هم، روز روشن را محقق می‌سازند.سرچشمه : سیمره‌ی شماره‌ی 788(سوم شهریور