یادم بود اما پیدا نشدی| بریده‌ای از یک متن بلند |مامان گفت «فکر کن ببین آخرین بار کجا دیدیش؟» و من ه

یادم بود اما پیدا نشدی| بریده‌ای از یک متن بلند |مامان گفت «فکر کن ببین آخرین بار کجا دیدیش؟» و من هرچه فکر کردم یادم نیامد.من خیلی چیز گم میکردم و مامان هربار همین را میگفت و من هربار فکر میکردم و هربار یادم نمی آمد آخرین بار کجا دیدمش.اصلا آخرین بارها چرا باید یاد آدم بمانند؟ خیلی از آخرین بارها، همان موقع که آخرین بار نیستند! بعدا، وقتی که دیگر تکرار نمی شوند، اسمشان میشود آخرین بار. باز اینکه اولین بار یادم آدم بماند منطقی ست. اینکه بعد از اولین بار چه میشود مهم نیست. تکرار بشود یا نشود مهم نیست. اولین بار همیشه اولین بار است. شاید به یاد داشتن اولین بار کمکی در پیدا کردن گمشده نکند، اما خب من اولین بار را یادم هست:«آقای شهبازی شما هستید؟»سال 92 بود، بعد از نمایشگاه کتاب. هوا گرم بود. «ماهبندان» را نوشته بودم از سفرت به خراسان شمالی. آخرین سفر استانی ات بود. از روابط عمومی بیت زنگ زدند که فلان روز، بیا نماز ظهر را پشت آقا میخوانیم.شاید 20 سی نفر بودیم. در همان اتاق تو در تویی که بعدها هم آنجا دیدمت. نماز را خواندیم و بعد دور اتاق ایستادیم و آمدی یکی یکی احوالپرسی کردی و به قدر چند جمله ای با افراد حرف زدی. به من که رسیدی مسئول روابط عمومی معرفی کرد و گفت نویسنده ماهبندان هستند و شما گفتی «آقای شهبازی شما هستید؟» و من گفتم «بله حاج آقا»!من هیچ وقت آنقدر و به اندازه آن لحظه از اینکه آقای شهبازی هستم خوشحال نشدم و هیچوقت آنقدر از اینکه یک نفر اسم من را یادش هست به خودم نبالیدم.میبینی؟ من هم یادم هست اولین بار کجا دیدمت، هم اولین بار بهم چه گفتی و هم من چه گفتم و حتی یادم هست که احمد احمد هم بود؛ کتاب خاطراتش را خوانده بودم. پیر شده بود و بیش از خودش، عصا مسئولیت ایستادنش را به دوش میکشید.میبینی من چقدر اولین بار را یادم هست؟ ولی حیف که به یاد داشتن اولین بارها کمک نمیکند چیزی را پیدا کنیم...|||آخرین بار را هم یادم هست.12 بهمن بود. با میمندیان و آزادی و سلیمی نشسته بودیم دقیقا روبروی صندلی شما، جلوی جلو. معلوم نبود میایی یا نه. هربار که چین های پرده ی پشت جایگاه تکان میخورد امیدوار میشدیم که شما باشی اما نبودی. اما بالاخره آمدی و من گریه کردم. بخدا چون دوستت داشتم گریه کردم.آدم گاهی وقتها فقط بخاطر دوست داشتن گریه میکند. نه دلش تنگ است، نه ناراحت است، نه خبر خوشی شنیده، نه خواسته ای دارد. آخرش هم که خواستی بروی، آمدم جلو و چشم در چشم شدیم و من دست روی سینه گذاشتم و شما لبخندی زدی و با چشم و ابرو اشاره کردی و لعنت به من که نمیدانستم آخرین بار است.اصلا شاید آن لبخند و آن چشم و ابرو آمدن برای من نبوده باشد اما بخدا اگر میدانستم آخرین بار است مگر به همین خیال خوش و فال خوب که شاید با من بوده باشی قانع میشدم... آه خامنه ای!|||آه خامنه ای!خیلی روز است که روزی خیلی بار همینطور وسط کارهایم و نفسهایم هی یادم می آیی و هی میگویم آه خامنه ای...همیشه فکر میکردم شاید اگر از قبل می دانستم که کدام بار، آخرین بار است، دیگر هیچ چیز را گم نمیکردم. فکر میکردم اگر آخرین بارها یادم می آمد و میدانستم «آخرین بار کجا دیدمش» گمشده هایم هم پیدا میشدند. اما الان میبینم نه فقط اولین و آخرین بار و وسطهایش، که من اگر هی شما را با جزئیات یادم بیاید هم فایده ندارد...بعضی چیزها دیگر قرار نیست پیدا شوند و امان از دست آن یادهایی که بعدش قرار نیست چیزی پیدا شود! ای کاش وقتی قرار نیست چیزی پیدا شود، اصلا چیزی هم یاد آدم نمی آمد. آه از حسرت و داغ و... آه خامنه ای...ماهبندان | محمدرضا شهبازی @mahbandan