امید، ریشه کن شد، در این جهان فانیبیا تو باوفایی و قدرِ عشق، دانیجهان ندارد آرام، بخند تا بخندیمبرقص تا برقصیم و شادمان بمانیحیات ما صفا شد و غصّه ای نباشدمنم که می توانم، تویی که می توانی...قسمتی از غزل در صفحه ۲۵۶ ، از کتاب عمق بیکرانپدید آورنده: دکتر محمدمهدی بخارائی « شادی ام می آید، به هر قیمتی به یاریِ یاورانم »شاد باشیم