حافظ از غم زیاد خودش می سراید و کاملاً تسلیم سرنوشتش شده است. هر چند در یک بیت، می گوید که نباید غمگ

حافظ از غم زیاد خودش می سراید و کاملاً تسلیم سرنوشتش شده است. هر چند در یک بیت، می گوید که نباید غمگین باشم شاید صلاح در این است،ولی مفهوم مجموع ابیات ، غم مطلق او و تسلیم شدن کامل او به روزگار است.بیتی هست که گل و گلاب را با هم مقایسه می کند. گلاب، محصول گل است ولی در بازار به فروش می رسد و بی ارزش شده است، در حالی که گل، پرده نشین( در ویترین، چیزی یا کسی که محترم است و دسترسی به آن مشکل است )، هست. هر دو یکی هستند ولی این کجا و آن کجا:کِی شعر تر انگیزد، خاطر که حزین باشدیک نکته از این معنی ، گفتیم و همین باشد...غمناک نباید بود از طعن حسود ، ای دلشاید که چو وابینی ، خیر تو در این باشدهر کو نکند فهمی، زین کلک خیال انگیز نقشش به حرام ار خود، صورتگر چین باشدجام مِی و خون دل، هر یک به کسی دادنددر دایره قسمت ، اوضاع چنین باشددر کار گلاب و گل، حکم ازلی این بودکاین شاهد بازاری ، و آن پرده نشین باشدآن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطرکاین سابقه پیشین تا روز پسین باشدحافظ