فرخی سیستانی ، برای شخصی ، دعا می خواند، و چه زیباست این شعر. قسمتی از آن را ذکر می کنم:آن را که به کین جستن او، تیر و کمان خواست بیرون شدش از گیتی، با تیر و کمان باد دلشاد مباد آنکه به او شاد نباشدوآن کس که به او شاد بوَد، شاد روان بادتا در تن و بازوی کسی، زور و توان استدر این تن و بازو و تنَش، زور و توان باد...( کین: کینه )( بیرون شدش از گیتی: بیرون رفتن او از جهان )