عمر ، در باختیم تا اکنونگه به افسون و گه به افسانه بعد از این ، گر به دست آریم دامن یار و کنج میخانه با مغان، باده مغانه خوریمتا به کی غصه زمانه خوریم؟(مغان: عارفان واصل، که شادی و سرور را پخش می کنند)