گزارش به روز رسانی وضعیت جنگ-شماره 84 (بخش چهارم)- مهدی محمدی- 4 شهریور 1405 (در مذاکرات چه می گذر

گزارش به روز رسانی وضعیت جنگ-شماره 84 (بخش چهارم)- مهدی محمدی- 4 شهریور 1405 (در مذاکرات چه می گذرد؟) @mahdi_mohammadi61📌 میز مذاکره؛ ابزار یا هدف؟✍️ مهدی محمدی این روزها روایت‌سازی درباره مذاکره به یکی از اصلی‌ترین محورهای عملیات روانی دشمن تبدیل شده است. تلاش می‌کنند القا کنند که وضعیت فعلی محصول ترک میز مذاکره توسط ایران است؛ در حالی که واقعیت میدانی و سیاسی دقیقاً خلاف این ادعاست. جمهوری اسلامی ایران نه تنها میز مذاکره را ترک نکرده، بلکه این طرف مقابل بوده که با بدعهدی، توافق را از درون تهی کرده و امروز نیز با تشدید فشارها نشان داده که اراده‌ای برای توافق عادلانه ندارد.مذاکره به مثابه ابزار، نه هدفایران از ابتدا مذاکره را به عنوان یک روش برای تحقق حقوق ملت پذیرفته و هرگز آن را نفی نکرده است. در دوران شهید رئیسی و اکنون در دوره رهبری معظم انقلاب، سیاست نظام بر این اصل استوار بوده که گفتگو زمانی معنا دارد که طرف مقابل آمادگی پذیرش حقوق ما را داشته باشد. ما مذاکره کردیم، توافق کردیم و منتظر اجرای تعهدات طرف مقابل ماندیم؛ اما آن‌ها بودند که به توافق پشت کردند. امروز نیز باب گفتگو بسته نیست؛ واسطه‌ها در رفت‌وآمدند و تبادل پیام جریان دارد. آنچه وجود ندارد، مذاکره مستقیم با آمریکاست؛ نه به دلیل امتناع ما از گفتگو، بلکه به این دلیل که آمریکایی‌ها با اقدامات خصمانه خود نشان داده‌اند هنوز زمان نشستن پای میز فرانرسیده است.شرط بازگشت؛ همان تفاهم اسلام‌آباد استموضع ایران در هرگونه مذاکره‌ای ثابت و تغییرناپذیر است: رفع تحریم‌های نفتی، پایان محاصره دریایی، آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و توقف جنگ در همه جبهه‌ها. این چهار شرط، برگرفته از تفاهم اسلام‌آباد و مورد تأیید صریح رهبری معظم انقلاب است. هرگاه طرف مقابل به این تعهدات بازگردد، ایران نیز آماده بازگشت به تفاهم خواهد بود. این نشان می‌دهد که تفسیرهای پیشین مبنی بر مخالفت رهبری با توافق، تفسیرهایی نادرست بوده و آنچه امروز به عنوان سیاست رسمی نظام دنبال می‌شود، دقیقاً همان چارچوبی است که از ابتدا ترسیم شده بود.دو قطبی‌سازی؛ خلاف امنیت ملیدر چنین شرایطی، ایجاد دو قطبی‌های تصنعی مانند «مذاکره یا مقاومت» یا «صلح‌طلبی یا جنگ‌طلبی» نه تنها کمکی به منافع ملی نمی‌کند، بلکه مستقیماً در خدمت پروژه دشمن است. قطبی کردن فضای جامعه، گزینه‌های نظام تصمیم‌گیری را کاهش می‌دهد، توان تاب‌آوری اجتماعی را تضعیف می‌کند و به دشمن اجازه می‌دهد پروژه‌های نفوذ خود را در داخل ایران پیاده کند. هرکس با هر نیتی این مسیر را دنبال کند، عملاً در بازی دشمن مشارکت کرده است.مذاکره؛ خطرناک یا فرصت؟این درست است که مذاکره می‌تواند به تله‌ای برای غفلت تبدیل شود؛ اما این به رفتار ما بستگی دارد. اگر در حین مذاکره، توان دفاعی خود را تقویت نکنیم و به دشمن امید ببندیم، مذاکره خطرناک است. اما اگر همزمان با گفتگو، مسیرهای موازی مقاومت و تقویت بنیه نظامی، اقتصادی و اجتماعی را ادامه دهیم، مذاکره ابزاری کارآمد خواهد بود. آنچه مهم است این است که هیچ‌کس در ایران تصور نکند با مذاکره، دشمن به دوست تبدیل می‌شود. ما حتی زمانی که حرف می‌زنیم، دستمان روی ماشه است و چشمانمان به میدان.جمع‌بندیامروز در میان مسئولان ارشد کشور هیچ‌کس به دنبال تسلیم یا امتیازدهی یک‌جانبه نیست. نه رئیس‌جمهور، نه رئیس مجلس، نه دبیر شورای عالی امنیت ملی، نه وزیر امور خارجه و نه فرماندهان نظامی؛ هیچ‌کدام مذاکره را به معنای پذیرش زور نمی‌فهمند. مذاکره از نگاه ما ابزاری است برای تثبیت دستاوردهای میدان، نه جایگزینی برای میدان. هرکس روایت دیگری را دنبال کند، یا از واقعیت بی‌اطلاع است یا آگاهانه در مسیر پروژه دشمن گام برمی‌دارد.آخرین تحلیل‌ها را در «واکاوی جنگ» دنبال کنید.🛰 @vakaviejang﻿