این روزها خیلی ها از پیامهای سیاسی موجود در سریال تاسیان می گویند. اما دو-سه سال پیش سریالی از تلویز

این روزها خیلی ها از پیامهای سیاسی موجود در سریال تاسیان می گویند. اما دو-سه سال پیش سریالی از تلویزیون پخش شد که حاوی پیامهای خاص سیاسی بود. این سریال به نام «گیلدخت» که در سالهای 1398 تا 1400 تولید شده بود، در بحبوحه اعتراضات 1401 روی آنتن رفت. فیلم به دنبال…سیاست‌نامه‌ نگاری در تلویزیون؛ خوانشی گفتمانی از سریال گیلدخت در بستر بحران‌های سیاسیسریال گیلدخت داستانی عاشقانه در بستر تاریخ دوره قاجار روایت می‌کند، اما فراتر از یک درام عاشقانه است؛ اثری‌ست هشداردهنده نسبت بهتزلزل ساختار قدرت. کلید روایت در پیرنگ ارتباط میان آصف‌میرزا — شاهزاده‌ای بی‌ثبات، عجول، و جاه‌طلب — و صفی‌الدوله — مشاورکهنه‌کار و عمیقاً عمل‌گرا — نهفته است. صفی‌الدوله اهل سیاست مبتنی بر مصلحت است و نگران بقایساختار قدرت و تداوم کارایی حکومت؛ و نه عدالت یا خیرخواهی. راهنمایی‌هایش برای تقویتاقتدار حکومتی و پیشگیری از فروپاشی ناشی از بی‌خردی حاکم است، نه لزوماً تأییداخلاقی او.این سریال در بحبوحه شرایط سیاسی خاصی تولید شد: از ابتدای ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰،زمانی که ایران تکانه‌های سیاسی شدید همچون اعتراضات سیاسی آن سالها و نیز کرونا را از سر گذراند—و حافظه سیاسی مردم دیگر امنیت ساختار راتضمین‌شده نمی‌دیدند. در چنین فضایی، گیلدخت با بازآفرینی گفتاری تاریخی،هشدار داد که بی‌تدبیری و فقدان عقلانیت، ماشین حاکمیت را زمین‌گیر می‌کند.با پخش گیلدخت در آبان ۱۴۰۱ و هم‌زمان با رخدادهایاعتراضی این دوره، پیام سریال رنگی پیشگویانه یافت: این اثر را نه برای پیش‌گیری، بلکه برای یادآوری بحرانهای سیاسی قریب‌الوقوع می توان بازخوانی کرد. از منظر تبارشناسی،صفی‌الدوله نمادی از "دانایی درون قدرت" است؛ دانایی‌ای که به‌جای اصلاح بنیادین، می‌کوشد نظم موجود را بازتولید کند. نصیحت‌هایش ابزار مهار بحران است، نهتغییر اخلاقی یا تحولی اساسی.گیلدخت را می‌توان خوانشی مدرن از سنت سیاست‌نامه‌نگاری ایرانی دانست—بیشتر هشدار سیستمی تا پیام اخلاقی—که با بازنمایی هوشمندانه یک درام قاجاری،به مخاطبی معاصر فهمی تلویحی از فروپاشی ناشی از ناپایداری قدرت می‌دهد. این اثر نمونه‌ای است برجسته از چگونگی بهره‌گیری از روایت تاریخی برای انتقال پیام‌هایسیاسیِ حسّاس به ساختار قدرت، البته با نپرداختن به بازتعریف سیستم، بلکه برای حفظ آن.