به شکل شخصیتی مثبت در فیلم پدیدار میشود. حتی کارمند دانشگاهنیز از جهت پیگیری وضعیت خوابگاه نازنین، تصویری مثبت پیدا می کند. در فیلم نماهایی کوتاه از کلاس درس پزشکی وجود دارد، اما یک چیز که در صحنه های مختلفدرباره دانشگاه برجسته میشود، وجود تجمعات سیاسی و صنفی دانشجویی است. تجمعاتی که به قیمت تعطیلی کلاس‌های دانشگاه تمام می شود. فیلم رویکردی آسیب شناختی بهمسائل اجتماعی دارد. نبود خوابگاه برای یک دختر دانشجوی شهرستانی، او را به‌جانب آسیب و نابهنجاری اجتماعی و نهایتاً مجرم شدن می کشاند. این تصویر پرآسیب از دانشجویانشهرستانی در شهر تهران به‌راستی چه معنا دارد؟ این آیا یک هشدار برای عدم تکراراست؟ یا خود ممکن است به تکثیر انحرافات و وضعیت بی اعتمادی بینجامد. از منظرفوکویی، گفتمان‌ها چه‌بسا به تکثیر همان چیزی بینجامد که درباره آن تولید دغدغه می کنند(نک به اراده به دانستن، 1384: بحث اشاعه انحراف). تقابل گفتمانی که میان اخلاقیاتافراد شهرستانی و تهرانی در این فیلم برقرار می شود، تکثیر کردارهای مبتنی بر بی اعتمادی را می تواند در پی داشته باشد.در نهایت، «دانشگاه» در این فیلم به‌عنوانزمینه ساز ایجاد آسیب‌های اجتماعی و جرم به‌خصوص در میان دانشجویان دختر غیربومی پدیداری گفتمانی پیدا می کند. این روایت گفتمانی در دل آن اقتصاد قدرت و میداننیرویی قرار می گیرد که در سال‌های پس از انقلاب مدام دغدغه مسائل آسیب شناختی اجتماعی مربوط به «دختران دانشجو» به‌خصوص غیربومی را تولید و تکثیر میکرد. دغدغه هاییکه به انواع ‌و اقسام سیاست‌گذاری‌ها برای کاهش سهمیه دانشجویان دختر غیربومی در سیستم گزینش گزاره پذیر می شد. شاید اعطای سه سیمرغ بلورین به این فیلم نیز از همینمنظر گفتمانی قابل‌توجیه باشد؛ گفتمانی که به دانشجویان دختر به شکل سوژه های مستعد آسیب نگاه می کند و هم‌زمان این سوژه را تکثیر می کند.