را به‌عنوان سوژه اخلاق جنسی برساخت می کند و نه یک سوژه اخلاق علمی. گفتمان فیلم به هیچ شخصیتدیگری با چنین حساسیت اخلاقی نگاه نمی نگرد. برای مثال، منصور به‌عنوان یک بسازوبفروش، از اخلاقیات معاف است. او سند جعل میکند و خانم وکیل با او همراهی می کند. حتی درصحنه آخر فیلم، میان همسرش سیما و او به‌خاطر خیانتی که مرتکب شده، هیچ دعوایی به وجود نمی آید و او آسوده سر در بستر می گذارد و اساساً چرا دعوا؟ او شریک شوهریاست که سال‌هاست اخلاقیات را از طریق کلاهبرداری زیر پا گذاشته و اعتراضی در میان نبوده است.از دیگر سو، دانشجویان دختر به‌خصوص غیربومی، در گفتمان این فیلم، به‌عنوانسوژه های در معرض آسیب جنسی شناسایی می شوند. فرنوش، یک دختر شهرستانی از خانواده ای فقیر، به‌خاطر علاقه به تحصیل در دانشگاه تهران از شوهر خود جدا شده و با خانواده اشدرافتاده است. او در دانشگاه با کمک استاد مقدم، کار پاره-وقت تدریس خصوصی برای دختر منصور را برای امرار معاش پیدا کرده است. اما مسیر داستان، سرنوشت متفاوتیبرای او رقم می‌زند. فرنوش با منصور پدر شاگرد خصوصی خود، ارتباط جنسی برقرار می کندو از او باردار و بعد به همین خاطر مجبور به خودکشی می شود. این داستان، نشانه هایاقتصاد گفتمانی خاصی را با خود حمل میکند. در این اقتصاد گفتمانی، زنان به‌خصوص مطلقه، سوژه های آسیب جنسی تلقی می شوند. این مسئله سوژه مندی وقتی در فیلم حادترمی شود که این زن مطلقه، یک دانشجوی شهرستانی است. به‌راستی این روایت گفتمانی ازچه میدان قدرت و دانشی ناشی می شود؟ آیا اقتصاد قدرت و گفتمانی در جامعه ما وجوددارد که دانشگاه را به‌عنوان فضاهایی برای تولید آسیب‌های اجتماعی معرفی می کند و نه فضاهایی برای تولید علم و دانش. بی-جهت نیست که نهاد حراست برای فضای پرآسیبدانشگاه، کارکرد گفتمانی پیدا می کند.گفتمان آسیب-شناختی فیلم، پر از تناقض است. دختری که به عشق تحصیل در دانشگاه تهران، از شوهر و خانواده خود جدا شده است، چگونه در اولین فرصت معمولیشغلی، پایش می لغزد و با پدر شاگرد خصوصی خود ارتباط نامشروع برقرار و از او باردار می شود؟ گفتار فیلم در پاسخ به این سؤال کاملاً پرابهام عمل می کند. در هیچجای فیلم، گزاره ای گفتاری وجود ندارد که میان اراده نیرومند او برای تحصیل در دانشگاه و امتناعش از آلوده‌شدن به امر نامشروع پیوند برقرار کند. در سکانس آخرفیلم، وقتی مهتاب پیامک‌های فرنوش به منصور را برای سیما می خواند، هیچ نشانه ای از نیروهای درونی مبنی بر خویشتن‌داری در کلام فرنوش دیده نمی شود. در عوض، فرنوشدر خلال گفتار پیامکی خود به شکل سوژه ای «اغواگر» رؤیت‌پذیر می شود. اغواگری که در پی نشستن در جایگاه همسر دوم منصور و فروپاشی زندگی خانوادگی اوست.گفتارهای این سکانس یک معنا دارد: اقتصاد گفتمانی حاکم بر فیلم، تواناییخود برای تفکیک مناسبات حرفه-ای از مناسبات جنسی را ازدست‌داده است. پیامدهای چنین عدم تمایز گفتمانی بسیار ویرانگر است. گفتمان انحراف، سوژه ها و فضاهای انحرافتولید می کند.قربانی در اینجا، دانشگاه و هویت‌های آکادمیک هستند.در آخر، باید به یک نکته اشاره شود؛ درست است که فیلم زیر سیطره بازیگفتمانی مربوط به امر «مشروع-نامشروع»، مناسبات و هویت‌های دانشگاهی را تعریف و رصد می کند، اما جای شکر دارد که در آخرین لحظه، استاد دانشگاه را از اتهام امرغیراخلاقی تبرئه میکند. این مسئله اما چیزی را عوض نمی کند.