با انداختن اشغال،آلوده کرده اند و همین مسئله از نظر استاد غیرقابل‌بخشش است؛در این صحنه با گفتمانی م

با انداختن اشغال،آلوده کرده اند و همین مسئله از نظر استاد غیرقابل‌بخشش است؛در این صحنه با گفتمانی منتقد نظم حراستی-انضباطی حاکم بر دانشگاه مواجه هستیم. نظمی که بیشتر از آنکه دغدغه تعلیمبهینه دانش در دانشگاه را داشته باشد، دغدغه رخدادهای اخلاقی مربوط به دو جنس مخالف در دانشگاه را دارد. در اینجا با دانشجویانی مواجه هستیم که خود را به‌عنوانسوژه قدرت حراستی شناسایی می کنند و نه قدرت آکادمیک. دانشجویانی که بیش از آنکه خود را سوژه دانش تعلیم گرفته از استاد راضیانی تصور کنند، خود را سوژه یک قدرت انضباطیغیرآکادمیک و مبتنی بر اخلاق جنسی احساس می نمایند. استاد راضیانی اما خواهان صورت‌بندی سوژه های مبتنی بر دانش آکادمیک محیط‌زیست است. سوژه هایی که به دانش مبتنی بر حفظمحیط‌زیست پایبند باشند و خلقیات خود را با این دانش تنظیم کنند. اهداف متعالی استاد به ثمر مینشیند و دانشجویان از جمله شیرین، اراده ای جدی در حفظ محیط‌زیستو صرفه-جویی در انرژی پیدا می کنند. به‌طوری‌که شیرین بلافاصله پس از برگشت از سفر کلاسی کویر، همه لامپهای اضافی داخل خانه را خاموش می کند. او تا بدان‌جا پیش می رودکه لیستی بلندبالا از الزام برای تهیه امکانات حفاظت از محیط‌زیست و تحصیل انرژیهای پاک را به‌عنوان مهریه به خواستگار متشخص خود پیشنهاد می کند. لیستی که در آن، الزامخواستگار برای تهیه «کرم کمپوست» و نصب «پنجره دوجداره» در خانه وجود دارد. روایت گفتمانی فیلم درباره نظم دانشگاه البته غم انگیز است. گروس با توطئه یکی از همکاران زن (استاد سامری) مجبوربه ترک دانشگاه می شود. در اینجا، گفتمان فیلم، فرایند نخبه کشی در دانشگاهها را به‌نقدمیکشد. نام «استاد سامری» آدم را به یاد شخصیت اسطوره ای تاریخ یهود به نام«سامری» میاندازد که گوساله-پرستی را در غیاب موسی میان بنی اسرائیل باب کرد.کارگردان فیلم به شکلی نمادین، شخصیتی به همین نام خلق کرده است تا وجودش را براینظم آکادمی مضر اعلام کند. کسی که دانشگاه را از اهداف علمی خود دور و اساتید نخبه را مجبور به ترک آن می کند. جالب اینکه چنین شخصیتی در جایگاه مدیریتی دانشگاهنشسته است. گروس دانشگاه را ترک می کند و حتی پس از رفع اتهام، دیگر به آنجا بازنمی گردد. با این اوصاف، فیلم از جهت چگونگیبازنمایی دانشگاه و شخصیت‌های دانشگاهی، از یک صورت‌بندی گفتمانی منحصربه‌فرد در تاریخ سینمای پس از انقلاب تبعیت می کند. برخلاف فیلم‌های دیگری که در این پژوهشتحلیل شدند و نشان از هژمونی نوعی گفتمان منفی نگر نسبت به نهاد دانشگاه در سینمای ایران داشتند، فیلم «طعم شیرین خیال» گفتمانی مثبت-نگر نسبت به نهاد دانشگاه داردو وجود شخصیت‌های کاملاً آکادمیک مثل گروس راضیانی را برای تداوم نظم مبتنی بر دانش علمی در آن لازم و واجب می داند. البته محدودیت‌های اقتصادی گفتمانی در اینفیلم باعث شده است که در روایت فیلم، عامل ترک دانشگاه توسط گروس در رفتارهای مجرمانه شخصیت‌های دانشگاهی-در اینجا دکتر سامری- جستجو شود و نقش عوامل خارج ازدانشگاه در این مورد نادیده گرفته شود. البته این هم نوعی از تحلیل گفتمانی است.دانشگاه ایرانی در گفتمان این فیلم در قالب میدان نیرویی پدیدار می شود که درمحاصره مدیران نالایق است و جایی برای رشد نیروها و شخصیت‌های علمی ندارد؛ این یک بن بست است.