پس از انقلاب بودهو توسط نمایندگان گفتمان‌های مخالف با مفهوم «اباحه گری» توصیف شده است. مزاحمت پلیس ب

پس از انقلاب بودهو توسط نمایندگان گفتمان‌های مخالف با مفهوم «اباحه گری» توصیف شده است. مزاحمت پلیس برای دانشجویان به فضای کافه محدود نمی شود. رئیس پاسگاه بر سر کلاس درس جنگلداری که توسط استاد درجنگل منعقد می گردد، حاضر شده و کلاس را به هم می ‌زند. مسئله به «جنبش مقاومت»ی برمیگردد که دانشجویان در برابر تخریب جنگل تشکیل داده اند. مسئله آن است که دولتو گروه های قدرتمند تصمیم دارند که از میانه موزه ای ترین جنگلهای شمال کشور، اتوبان بکشند و به همین منظور بی ‌وقفه در کار قطع ‌کردن درختان جنگل هستند. چندتن از دانشجویان جنگلداری به جرم اعتراض در برابر تخریب محیط ‌زیست به زندان افتاده اند و هر روز تجمعی از جانب دانشجویان در برابر ماشینهای راهسازی برگزارمی گردد. دانشجویان در ضمن این رخداد سه دسته هستند؛ برخی مثل محسن بی‌ تفاوتند و برخی عمیقاً به جنبش مدنی محیط زیستی اعتقاد دارند. عده‌ای نیز مخالف جنبش هستندو ارغوان جزء همین مخالفین است. ارغوان به جنبشهای اعتراضی دانشجویان اعتقادی ندارد و خواهان خط ‌مشی «آکادمیک» برای کردار دانشجویی است. او کلاس درسی عاری ازبحث و گفتمان سیاسی میخواهد و در یک مورد به ‌خاطر بحثهای اعتراضی غیردرسی، کلاس را ترک می کند.سیاست در اینجا آمیخته با هرگونهجنبش و اعتراض است و حتی یک جنبش دانشجویی محیط زیستی، معنای سیاسی پیدا می کند. این معناسازی البته دولتی است و نماینده گفتمانی آن در فیلم، رئیس پاسگاه است. جناب سرگرد رئیس پاسگاه مدام بر سر کلاس درسدانشجویان جنگلداری حاضر و در آن اختلال ایجاد میکند. یکبار با لحنی تهدیدآمیز به دانشجویان معترض می گوید: «حیف که دستای من بسته هست وگرنه کاری میکردم که همتون تو پاسگاه ادامه تحصیل بدین». او حتی به استاد دانشگاه رهنمود می دهد: «پدر و مادر بدبخت شما به شما پول میدن که بیایناینجا تحصیل کنید یا این که تو کار بزرگترها فضولی بکنید. اینارو بهشون یاد بدید جناب استاد». حاتمی کیا در این فیلم عملاًکاربرد تکنولوژی قدرت پلیسی برای کنترل دانشجویان را نقد می کند.گفتمان فیلم اما با جنبش اعتراضیمحیط زیستی دانشجویان هم‌نوایی و آن را تأیید میکند. پس از دستگیری شفق، ارغوان مجدداً به دانشگاه بازمی گردد و یکی از کنشگران فعال جنبش محیط زیستی می شود. فیلم در عین ‌حال که بر مبارزه با عناصر ضدانقلابی دارای مشی مسلحانه، همچون شفق پدر ارغوان، تأکید می کند، در عین ‌حال از وجود «جنبشهای مدنی دانشجویی»مثل «جنبش دفاع از محیط‌زیست و جنگل» دفاع میکند و رویکردهای حکومتی در سرکوب این جنبشهای مدنی و غیرخشن را نقد می کند.گفتمان غالب فیلم، گفتمان هوشنگاست؛ او سوژه گفتمانی جدیدی در فضای سیاسی و فرهنگی جامعه ایران است. هوشنگ که از نزدیک با ارغوان آشنا شده و به درستکاری این دختر اعتقاد پیدا کرده است، در برابر رئیسشاز ارغوان دفاع می کند و برای نجات او و پدرش شفق از جانش مایه می گذارد. نوعی گفتمان «مصلحت دولت» در فیلم نمود پیدا میکند؛ مصلحت دولت و حکومت در آن است کهحرکتهای دانشجویی را به سمت فعالیتهای مدنی مثل فعالیتهای محیط زیستی سوق دهد.هوشنگ که خود از عناصر نظم سیاسی حاکم است و اعتقاد قلبی به این نظم دارد، حرکتهایمدنی را به مصلحت دولت می داند. حضور او در پایان فیلم به ‌عنوان فیلمبردار گواهی بر این امر است. به نظر میرسد او کار اطلاعاتی را از جنبه سختافزاری به عرصه نرم افزاریرسانه ای کشانده است. گفتمان هوشنگ، گفتمان جذب است. او به‌ جای طرد خانواده مخالفان سیاسی، میکوشد آنها را جذب کند. روایت عاشقانه فیلم کارکرد مهمی در اینگفتمان جذب دارد. فیلم بر آن است که نسل اول مخالفان مثل شفق اگرچه به راه مجرمانه مبارزه مسلحانه رفتند و توسط قدرت سیاسی مورد کیفر قرار گرفتند، نسل دوم؛ اما نبایددوباره همان راه را بروند. فیلم استراتژی گفتمانی جدیدی بر روی فضای جامعه پساانقلابی ایران میگشاید. این استراتژی جدید، استراتژی سیاسی جذب مخالف آن است.این گفتمان به دنبال تبدیل معاند به مخالف است. مخالفتی مدنی در قالب مدنی. براین ‌اساس،فیلم راهی جدید در اقتصاد گفتمانی پیرامون دانشگاه و دانشجو می گشاید. این راهجدید، استقلال دانشگاه از فشارهای امنیتی و جهت ‌دادن جنبشهای دانشجویی به کانال جنبشهای مدنی است. در گفتمان فیلم، فعالیت آکادمیک در کنار فعالیت ‌های مدنی معنا می یابد.