دانشگاهبین «نظارت» (شام آخر) و «مدنیت» (به رنگ ارغوان) معلق است که با گشایش سیاسی آن دوره هم‌خوانی د

دانشگاهبین «نظارت» (شام آخر) و «مدنیت» (به رنگ ارغوان) معلق است که با گشایش سیاسی آن دوره هم‌خوانی دارد. دوره اصول‌گرایی دانشگاه را یا مکانی «انقلابی» (دل‌شکسته) یا«آسیبزا» (دربند) می‌بیند که ریشه در تشدید محافظه‌کاری دارد. دوره اعتدال، با تضاد و نوسان بین «آسیب‌شناسی» (آااادت نمی‌کنیم) و «آکادمیسم» (طعم شیرین خیال)در بازنمایی دانشگاه، تشتت گفتمانی را نشان می‌دهد. این مقایسه که بر اساس انتخاب هدفمند دوره‌ها و فیلم‌ها است، نشان‌دهنده تأثیر شرایط تاریخی ایران بر گفتمان‌هاست،چیزی که در پژوهشهای خارجی و داخلی کمتر موردتوجه قرار گرفته است.پیامدهای این بازنمایی‌ها فراتراز سینما، بر سیاست‌گذاری آموزشی و نگاه جامعه تأثیر دارند. فوکو استدلال می‌کندکه گفتمان‌ها پیامدهای مادی دارند و سوژه‌ها را در چارچوب قدرت شکل می‌دهند. دردوره سازندگی، تصویر مثبت «دیگه چه خبر» از دانشگاه، افزایش ظرفیت دانشگاه‌ها وهجوم به کنکور را تقویت، و سرگردانی «پری»، نظارت‌های انضباطی در آکادمی را توجیه می کرد.این تنش، سیاست‌گذاری را بین گسترش کمی وکنترل کیفی در این دوره معلق نگه داشته است. در دوره اصلاحات، بازنمایی جنبش‌های مدنی در «بهرنگ ارغوان» از کاهش فشار امنیتی بر دانشگاه حمایت می کند، اما بازنمایی زندان‌مانندآکادمی در «شام آخر» به تداوم نهادهایی مثل حراست دامن می‌زند که با تحلیل‌های سرگرمیمحور هالیوود از دانشگاه متفاوت است. دوره اصول‌گرایی، با آسیب‌شناسی «دربند» و ایدئولوژی «دل‌شکسته»،سیاست‌هایی مثل کاهش سهمیه دختران غیربومی و گزینش ایدئولوژیک را تقویت کرد. دوره اعتدال،با تضاد «آااادت نمی‌کنیم» و «طعم شیرین خیال»، سیاست‌گذاری پراکنده‌ای را بازنمایی و تقویت کرد، از افزایش ظرفیت بدون زیرساخت تا تداوم نظارت‌های اخلاقی.این بازنمایی‌ها مهندسی نگاهجامعه را نیز مدنظر داشتند. در دوره سازندگی، «سرزمین آرزوها» خوش‌بینی ایجاد می کرد،اما «پری» آن را با تردید همراه می ساخت. در دوره اصلاحات، سنت‌شکنی «شام آخر» و مدنیت«به رنگ ارغوان» دانشگاه را عرصه تغییر نشان می داد، اما نظارت‌ها اعتماد را تضعیف می کرد. اصول‌گرایی، با خطرناک یا انقلابی دیدن دانشگاه، اعتبار علمی آن را کاهش می داد.دوره اعتدال، با نگاهی متشتت، اعتماد را شکننده‌تر کرد. این تأثیرات نشان‌دهنده نقش فعال سینمای ایران در برساخت واقعیت اجتماعی است. همچنین، سوژه‌هایی چونفرشته (فمینیست بازیگوش)، پری (روشنفکر سرگردان)، میهن (استاد زن تحت‌فشار)، هوشنگ(مأمور جذب‌کننده)، نفس (تحول‌یافته)، نازنین (دانشجوی آسیب‌پذیر)، فرنوش (قربانیاخلاق جنسی)، و گروس (استاد آکادمیک) سینمای ایران تکثیر شدند که ریشه در میدان‌های قدرت متفاوت در سال‌های پساجنگ دارند و تحلیل ما را از کارهای توصیفی متمایز می‌کنند.این پژوهش، نشان می دهد که بینواقعیت درونی دانشگاه و تعقیب گفتمانی سینما تنشی پایدار وجود دارد که ریشه در شکاف بین کارکرد علمی و اهداف سیاسی دارد. سینما نه‌تنها این تنش را بازتاب داد،بلکه با تأثیر بر سیاست‌گذاری و جامعه، آن را تشدید کرد. برای مثال، آسیب‌شناسی«دربند» به سیاست‌های محدودکننده دامن زد، درحالی‌که تصویر مثبت «طعم شیرین خیال»نتوانست بر هژمونی گفتمان منفی فیلم‌ها نسبت به دانشگاه غلبه کند، امری که فوکو آنرا «جهت‌گیری ایدئولوژیک» می‌نامد. این یافته‌ها، می‌تواند به سیاست‌گذاران وجامعه‌شناسان در درک نقش رسانه‌ها کمک کند. پیشنهاد می‌شود این تحلیل به بررسی تأثیرات ملموس‌تر، مثل ارتباط بازنمایی‌ها با بودجه دانشگاه‌ها یا قوانین انضباطی،گسترش یابد تا از توصیف به عمل نزدیک‌تر شود. در نهایت، سینمای پساجنگ ایران، باهمه تنوع و تناقضاتش، آینه‌ای است که آینده دانشگاه را در میدان قدرت و دانش ترسیممی‌کند و این پژوهش گامی نو در فهم این پویایی است.