🔻چهار تصویر از چهار شهر و چهار معنا🔻این سفر معنایی را مرور کنید: از تهران تا قم تا کربلا تا برسیم مشهد. 🔻اگر خواستید پیروان امام را بشناسید، تصویر نهایی از تشییع تهران را نظاره کنید؛دریایی از رنگ سرخ و سیاه.سرخ خون‌خواهی و حماسه، سیاه عزا و مظلومیت.ترکیب اشک و اقتدار؛ همان تصویری که از شیعه می‌شناسیم.🔻اگر خواستید خود امام را بشناسید، تصویر برجسته از تشییع قم را ببینید؛نماز آیت‌الله جوادی آملی.آنجا که امام شهید را در نماز فهرست کردند.. . خواندند و دیگران تکرار کردند:مجاهد بود، مبلغ بود، موحد و متأله بود؛کشته راه اسلام و قرآن،کشته راه امت اسلامی،و برپادارنده عزت، وحدت و سیادت امت.🔻اگر خواستید جهت حرکت را بشناسید، تصاویر کربلا را ببینید؛جایی که همه‌چیز به سیدالشهدا می‌رسید.همه تصاویر، همه نوحه‌ها، همه اشک‌ها، حول حسین بود.همان منطق روشن:من زیر بیرق هیچ‌کس جز ابوالفضل العباس نمی‌روم؛و همان فریاد جاودانه:«مثلی لا یبایع مثل یزید.»🔻و اگر خواستید سرنوشت را ببینید، مشهد را نگاه کنید؛«إنا لله و إنا إلیه راجعون.»پایان راه، آغوش امام رئوف بود؛ آن هم در جایی که «دارالذکر» نام گرفت.تمام زندگی امام شهید ما در همین یک نام خلاصه می‌شد: دارالذکراو اقامه ذکر بود؛ همین و بس.همان حقیقتی که سال‌ها پیش در «طرح کلی اندیشه اسلامی» از آن گفته بود.@mahdian_mohsen