وویجر ۱ از سال ۱۹۷۷ در حال حرکت در فضاست.سرعت آن حدود ۶۱٬۱۰۰ کیلومتر بر ساعت است.با وجود نزدیک به ۵۰ سال حرکت، هنوز به فاصله یک روز نوری از زمین نرسیده است.(نه یک سال نوری‌ها! ۱ روز نوری! نزدیک‌ترین ستاره ۴.۲ سال نوری از ما فاصله دارد و قطر راه شیری ۱۲۰ هزار سال نوری است، قطر جهان قابل مشاهده نیز ۹۳ میلیارد سال نوری است.)وویجر ۱ در نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله یک روز نوری از زمین خواهد رسید.یک روز نوری حدود ۲۵٫۹ میلیارد کیلومتر است.رسیدن وویجر ۱ به این فاصله بیش از ۴۹ سال طول می‌کشد.وویجر ۱ نخستین ساخته بشر است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای شده است.وویجر ۱ و ۲ تنها فضاپیماهایی هستند که خارج از هلیوسفر (حباب محافظ خورشید) فعالیت می‌کنند.اگر اکنون پیامی به وویجر ۱ ارسال شود، پاسخ آن با تأخیر حدود دو روزه دریافت می‌شود.مأموریت اولیه وویجر ۱ فقط عبور از کنار مشتری و زحل بود، اما بعد از پایان مأموریت اصلی به مسیر خود ادامه داد.وویجر ۱ و ۲ تصاویر نزدیک و داده‌هایی از مشتری، زحل، اورانوس و نپتون ارسال کردند.انرژی وویجر ۱ از طریق ژنراتور هسته‌ای پلوتونیومی تأمین می‌شود.ناسا برای افزایش عمر آن، به‌تدریج تجهیزات و ابزارهای علمی آن را خاموش می‌کند.احتمالا وویجر ۱ تا اوایل دهه ۲۰۳۰ همچنان قادر به ارتباط با زمین خواهد بود.پس از پایان توان عملیاتی، خود فضاپیما همچنان به سفر در کهکشان ادامه خواهد داد.وویجر ۱ حامل صفحه طلایی (Golden Record) است؛ پیامی از زمین برای تمدن‌های احتمالی دیگر.این صفحه شامل:سلام به بیش از ۵۰ زبان(از جمله فارسی: درود بر ساکنان ماورای آسمان‌ها)،صداهای طبیعت مانند باران و امواج،موسیقی‌هایی مانند سمفونی پنجم بتهوون و «Johnny B. Goode»،نقشه‌ای از موقعیت زمین با استفاده از تپ‌اخترها است(که ممکن است همه این اطلاعات در نهایت ما را به فنا بدهد).صفحه طلایی احتمالاً می‌تواند میلیاردها سال دوام بیاورد، حتی اگر تمدن انسانی تغییر کند یا از بین برود.وویجر ۱ در مقیاس کیهانی هنوز بسیار نزدیک است؛ حتی با این سرعت عظیم، برای رسیدن به نزدیک‌ترین ستاره‌ها به ده‌ها هزار سال زمان نیاز دارد.این مأموریت یکی از طولانی‌ترین و موفق‌ترین پروژه‌های تاریخ اکتشاف فضایی انسان است.🚀 @MahdiKolahi🖖 Nasaبرخی پیام‌ها در این دیسک عجیب و کمی احمقانه است که در لینک می‌بینید.