در وفایِ عشقِ تو مشهورِ خوبانم چو شمعشب نشینِ کوی سربازان و رِندانم چو شمعروز و شب خوابم نمی آید به چشمِ غم پرستبس که در بیماریِ عشقِ تو گریانم چو شمعرشتۀ صبرم به مِقراضِ غَمَت بُبریده شدهمچنان در آتشِ مِهرِ تو سوزانم چو شمعگر کُمیت اشکِ گُلگونم نبودی گرم روکِی شدی روشن به گیتی رازِ پنهانم چو شمعدر میانِ آب و آتش همچنان سرگرمِ توستاین دلِ زارِ نزارِ اشکبارانم چو شمعدر شبِ هجران، مرا پروانۀ وصلی فرستور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمعبی جمالِ عالم آرایِ تو روزم چون شب استبا کمالِ عشقِ تو در عینِ نُقصانم چو شمعکوه صبرم نرم شد چون موم در دستِ غمتتا در آب و آتشِ عشقت گدازانم چو شمعهمچو صبحم یه نفس باقیست با دیدارِ توچهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمعسرفرازم کن شبی از وصلِ خود ای نازنینتا منوّر گردد از دیدارت ایوانم چو شمعآتشِ مهر تو را حافظ عجب در سر گرفتآتشِ دل، کی به آبِ دیده بنشانم چو شمع#حافظ @mahe_motreb ♡ ماه مطرب