دوش بیماریِ چشمِ تو ببرد از دستملیکن از لطفِ لبت صورت جان می‌بستمعشقِ من با خطِ مشکین تو امروزی نیست

دوش بیماریِ چشمِ تو ببرد از دستملیکن از لطفِ لبت صورت جان می‌بستمعشقِ من با خطِ مشکین تو امروزی نیستدیرگاه است کز این جامِ هلالی مستماز ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جوردر سرِ کوی تو از پای طلب ننشستمعافیت چشم مدار از من میخانه نشینکه دم از خدمتِ رندان زده‌ام تا هستمدر رهِ عشق از آن سویِ فنا صد خطر استتا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستمبعد از اینم چه غم از تیرِ کج اندازِ حسودکه به محبوبِ کمان ابروی خود پیوستمبوسه بر درجِ عقیقِ تو حلال است مراکه به افسوس و جفا مهر وفا نشکستمصنمی لشکریَم غارت دل کرد و برفتآه اگر عاطفتِ شاه نگیرد دستمرتبتِ دانشِ حافظ به فلک بر شده بودکرد غمخواریِ شمشادِ بلندت پستم#حافظ@mahe_motreb ♡ ماه مطرب