1343) کرباسدانش آموزانی که پایه ی "ششم" را تمام کرده اند با پدر یا مادرشان می آیند و پرونده ی شان را می گیرند. برخی شان خِنگند و از این که دبستان مزخرف را تمام کرده اند ناراحتند. می گویم: می خواهید یک سال دیگر همین جا نگه تان داریم؟بیشتر والدین ششمی ها نمی دانند فرزندشان را کدام دبیرستان ثبت نام کنند. از دولتی ها وصف خوبی نشنیده اند، امتیاز و پارتی برای مدارس خاص ندارند، پول غیرانتفاعی هم ندارند. چو افتاده که سال دیگر هم مدارس مجازی است. از غیرانتفاعی راه افتاده اند سمت دولتی ها که غیرانتفاعی پول زیاد می گیرد و سال آینده هم مدرسه ای نیست. ما دولتی ها تحت فشارم. جمعیت کلاس ها به چهل رسیده. کلاس چهل نفری که کلاس نمی شود.برخی والدین برای ثبت نام می آیند در حالی که در محدوده ی مدرسه ی ما نیستند. می گویند: از مدرسه ی نزدیک خانه خوش مان نمی آید. ما نمی توانیم ثبت نام شان کنییم. جا نداریم. این جور والدین حساس اند و پافشاری می کنند. دنبال یک ذره کیفیت آموزش اند. من در مقابل این جور والدین شرمنده ام. چون من مدارس دولتی را می شناسم و می دانم که سر و ته یک کرباس اند.هوای میز کتاب کنار راهرو را را دارم. کتاب و رمان و مجله ی تازه رویش می گذارم. دانش آموزان و والدین را دعوت می کنم از روی میز برای تابستان کتاب ببرند. به آن هایی که برای ثبت نام کلاس اول می آیند کتاب هدیه می دهم. به ترویج کتاب و خواندن به چشم یک آپشن آموزشی نگاه می کنم. آن ذره کیفیت آموزشی که برخی والدین دنبالش هستند. یک ذره تفاوت به قصد بهبود.#ششم #مجازی #کتاب