1359) با این دو پای لاغررفتم اداره دنبال "اضافه کار". پول لازم دارم. گفتم اضافه کار "عربی" می خواهم. می خواهم به بچه های مردم عربی درس بدهم و پول بگیرم. کاری به غایت بیهوده و پولی به غایت مفت. کارشناس گفت هفته ی بعد سازمان دهی داریم اگر ساعت عربی مدرسه ای روی زمین ماند می دهیم به تو. مشخصات و شماره تلفن گرفت. بعد رفتم معاونت پرورشی. گفتم از این مدرسه های مزخرف خاص که پول بیشتری می دهند داری بروم معاون شان شوم. گفت نه، همه پُراند. تیزهوشان و شاهد و اِل و بِل. سه چهار سال پیش این جور مدرسه ها بی معاون می ماند. ما معاون ها دردسر رفتن به مدارس خاص را به خود نمی دادیم. الان اما مثل این که همه مثل من بی پول اند. در مدرسه به معاون آموزشی مان گفتم ببین بدخواه مدخواه نداری که بروم دخلش را بیاورم و تو در عوض به من پول بدهی؟ گفت نه. کمی فکرکردم و پیشنهاد بی شرمانه ای به او دادم. گفتم کسی نیست که بدخواهِ تو باشد و حاضر باشد در عوض درآمدن دخلت پول بدهد؟ من این روزها پول می خواهم. نه خیلی زیاد. به اندازه ای که بتوانم پابه پای تورم بدوم. هر چه می دوم نمی رسم. تورم تَرکِ موتورهایی که نوجوان های تازه بالغ سوارمی شوند نشسته و گازمی دهد و ناپدیدمی شود و من با این دو پای لاغر به گرد پایش هم نمی رسم. #اضافه_کار #عربی #خاص #تورم