1358) مردِ چاقِ عراقیسفرنامه ی اول: محمد ماهر، 12دوازده سالهما در روز 48 به مشهد رفتیم. در مشهد 3 رو

1358) مردِ چاقِ عراقیسفرنامه ی اول: محمد ماهر، 12دوازده سالهما در روز 48 به مشهد رفتیم. در مشهد 3 روز بودیم و در خانه ی فایزه دختر خالم هر 3 شب را برای خواب می ماندیم. در صبح اول ما با اتوبوس به حرم رفتیم. در مشهد مردم ایران- عراق – افغانستان بودن. من در اتوبوس یک مرد عراقی را دیدم که دستش تا آرنج در دماغ و گوشش بود. در زیارت یک عالمه مرد چاق عراقی را دیدم. انگار باردار بودن. بعد زیارت حرم ما بستنی خوردیم و هیئت ها را می دیدیم بعد رفتیم به صف موکب غذا. یک ساعت و بیست دقیقه در صف بودیم، ارزش داشت چون غذا جوجه بود و نوشابه و نون باگت. من در صف غذا، جایم را می دادم به بابام و فرهاد تا برم شربت بگیرم، صف شربت کوتاه بود و من 12 تا شربت گرفتم. در آخرای صف یک پیرمرد 83 ساله بدون صف را دیدم. دلم براش سوخت و گذاشتم بیاید جلوی من. بعدش دوباره رفتیم زیارت وقتی از زیارت برگشتیم رفتیم به خانه فایزه و خابیدیم. صبح روز بعد راه افتادیم به تربت.سفرنامه ی دوم: فرهاد ماهر، 9 سالهما تازه به خانه ی جدیدمان اسباب کشی کردیم. یک دفعه مامانم گفت برویم مشهد و وسایلمان جمع کردیم و رفتیم. دخترخاله ام در مشهد خانه داشت. ما هر سه شب را در خانه ی دختر خاله ام فائزه ماندیم. وقتی که رسیدیم مشهد شب بود و رفتیم مسجد. در مسجد شعله مشهدی می دادند با نوشابه. من شعله نخوردم من و مامانم دم در نشسته بودیم. نگهبان زن ما را بلندکرد و گفت: "برین جاهای خالی بنشینید. زن که ما را بلند کرد نوشابه به ما نرسید و من رفتم که نوشابه بگیرم من رفتم جای قبلی. وقتی که خواستم نوشابه بگیرم دستم خورد به یک زن. به من گفت چکاری من جواب ندادم. من وقتی که خواستم نوشابه بگیرم نوشابه را خالی کردم روی زنه و دلم خنک شد و سریع صهنه را ترک کردم. آخر وقتی که نوشابه گرفتم و خواستم برم جلوی زنه پز دادم. فردا شد. ما با اتوبوس رفتیم حرم امام رضا. در حرم مرد عراقی چااااق دیدم. چاقی مرد نصف حرم را گرفته بود. بعد زیارت بستنی قیفی گرفتیم هیئت ها را دیدیم. وقتی داشتیم راه می رفتیم دیدم یک صف بزرگ خیابان را گرفته بود. رفتیم در صف. من پاهایم در صف طولانی دوام نمی آورد. محمد رفت و شربت گرفت و من لیوان ها را در سطل آشغال می انداختم. با خودم گفتم این دفعه من برم شربت بگیرم یک ایستگاه صلواتی دیدم فکر کردم که غذای صف را می دادند. پس رفتم جای دیگه ولی هیچی نبود صف شربت همونی بود که دیدم. شربت آوردم و به بقیه دادم. شب که شد دوباره رفتیم حرم و در چای خانه چای خوردیم و دوباره یک صف دیدیم رفتیم ایستادیم و فهمیدم که صف صفِ کوبیده است. صف خوب بود تا اینکه زن ها جازدند و صف خراب شد غذا هم به کسی نرسید به زور خودمان را از صف بیرون کشیدیم و رفتیم خانه صبح با بابایم شطرنج بازی کردم و کیش و مات شدم. در شطرنج از تازه واردها کیش و مات میشم. وقتی همه بیدارشدند به تربت حیدریه رفتیم.سفرنامه ی سوم: جواد ماهر، 46 سالهچهل و هشتم رفتیم مشهد. ما خراسانی ها به 28 صفر که روز وفات پیامبر و شهادت امام حسن است، می گوییم چهل و هشتم. زنم یک هو گفت: "بریم مشهد." چهل و هشتم حرم شلوغ است. هیات های عزاداری از همه جای کشور می آیند. اطراف حرم رنگین کمانی از عزاداری برپاست. شب اول در مسجدی شله مشهدی خوردیم. حرم خیلی شلوغ بود. به راحتی گم می شدیم و به سختی پیدا. بیرون حرم موکب برپا بود. جلوی هر موکب صفی دراز از مرد و زن. برای ناهار یک ساعت و نیم توی صف بودیم. صف ها خسته کننده بود و گاهی فحش و کتکی رد و بدل می شد. فحش ها ولی نرم بود. در حد "مرتیکه ی الاغ". کتک ها هم. عزادارهای خسته و بی اعصاب حرمت نگه می داشتند. من و پسرها توی صف یک ساعت و نیمه تجربه ی خوبی به هم زدیم. بچه ها صف ایستادن را یادگرفتند. از خود گذشته گی را. محمد دوازده ساله ی مان پس از یک ساعت و نیم صف ایستادن وقتی که به دریافت غذا نزدیک بودیم جایش را به پیرمرد موسپیدی داد. جایش را داد و داشت می رفت ته صف که ما هم صفی ها او را نگه داشتیم. محمد و فرهاد در طول صف از جایی آن طرف تر شربت می آوردند و به هم صفی ها هم می دادند. طبیعی بود که هم صفی ها هوا را داشته باشند. غذا را گرفتیم و توی پیاده رو خوردیم. شب ولی شام گیرمان نیامد. پنجاه دقیقه در صفی ایستادیم و همان قدر دیگر باید می ماندیم که خبر آمد غذا تمام شد و صف به هم خورد. من صدا زدم: "غذا تمام شد، صف را چرا به هم می زنید؟"پانوشت: نوشته ها ویرایش نشده و رسم الخط بچه ها حفظ شده است. سفرنامه ی علی ماهر 16 ساله هم به محض دریافت همین جا منتشرخواهدشد.#سفرنامه #پسرها #نوشتن