1355) سوادمما کنار خیابان "باغملی" روی نیمکتی نشسته بودیم؛ که یک ردیف هفت هشت نفره زنِ پُرحجاب در حا

1355) سوادمما کنار خیابان "باغملی" روی نیمکتی نشسته بودیم؛ که یک ردیف هفت هشت نفره زنِ پُرحجاب در حالی که برخی شان پلاکاردهایی در دست داشتند از بین جمعیت عبور کردند. جوانکی آن طرف تر که گویا تلاش می کرد پلاکاردها را بخواند، گفت: "سوادم یادم رفت."شماره ی تازه ی مجله ی "عروسک سخنگو" منتشر شده است. خیلی نوشته های خوبی دارد. داستان، مصاحبه، نقد، خاطره، روایت، نقاشی، معرفی کتاب. خیلی خوب است. سرم گرم می شود. در این شماره نوشته ای از من هست به نام: "حرف را بادنمی برد." من توی نوشته گفته ام: "حرف را بادمی برد." اما عروسک تیتر زده که نمی برد. مدتی است از اینترنت به دورم. تلفن خانه ی جدیدمان لنگ چهل متر کابل است که شرکت مخابرات ندارد. یعنی دارد ولی کم دارد. باید توی نوبت باشم تا کابل برسد و تلفن وصل شود و مودم روشن شود و اینترنت برقرار. این است که نوشتن و منتشرکردن برایم صعب شده. کلن نوشتن و منتشرکردن کار سخت و صعب و بی خودی است. چه معنی دارد آدم بنویسد. نوه ی مستخدم مدرسه چهار پنج ساله است. زیاد از من کتاب می گیرد. کتاب شناس شده. دیروز از من کتاب خواست. کتاب نداشتم. به او مجله ی "رشد کودک" دادم. برد و زودی به وسیله ی مادر بزرگش برگرداند. مادربزرگش گفت که نوه اش گفته: "این کتاب نیست. کاغذ است." #مجله #نوشتن