گاهی، آدمهایی را برای اولین بار می بینی که احساس نزدیکی راحتی میکنی...آدمهایی که نه در گذشته ات بوده اند و نه اینکه مطمئنی در آینده ات خواهند بود، که لحظه های تکراری زندگی ات را خاص می کنند. آنهایی که می شود روزی، چندبار برایشان گفت: خوشحالم که هستی، و خدارا شکر که دارمت.نمی دانی دقیقا چه حسی نسبت به آنها داری! ولی وقتی می روند، انگار چیزی از وجودت را با خود برده اند.این آدمها، آمدن و رفتنشان شبیه تغییر فصل هاست! تازه و دلگیر و خاطره انگیز...این آدمها یادگاری اند! و حسی را که برایت می بخشند برای همیشه، در خاطرت خواهند ماند ...