.داشتدور می شد از توکبود به کبودترپرنده ایکه قفسآسمانش را شماره می کردتمام ناتمامی ام راخامی ام را د

.داشتدور می شد از توکبود به کبودترپرنده ایکه قفسآسمانش را شماره می کردتمام ناتمامی ام راخامی ام را دویدمخلاف جهت یادهاو آب از سر خاطراتم که گذشتکبود ِ کبوترم بودکه قفس قفس می زدبار صَفَر بستم-بی برگشت-و چقدر دوووورتا فهمیدم«آسمان هر جاهمین ننگ است»دارم دیر می شوم از توودل ِ برگشتنم تنگ است#مهتاب_سالاریTelegram.me/mahtab_salari