روسری ای که در باد می رقصدرویای رنگ پریده ی زنی استکه از فرسنگ ها فاصله تو را به نام می خواندگیسوان بیقراری امدر هوای مهربانی شانه هایتسفید خواهد شددر شبی که ابر دلتنگیبغض های نباریده ی "دوستت دارم" رابر تنت می پوشاندو توشاعرترین کوه دنیا خواهی شد...#مهتاب_سالاریtelegram.me/mahtab_salari