♦️درد هوشمندانه♦️ نگاهی مولوی‌وار به مدیریت تعمیرات در صنایع پتروشیمیدر فضای صنعتی امروز، نگاه صرفاً فنی دیگر پاسخگوی همه واقعیت‌ها نیست. مدیریت دارایی‌های فیزیکی و نگهداری و تعمیرات، تنها درباره تجهیزات، شاخص‌ها و دستورالعمل‌ها نیست، بلکه درباره انسان‌هایی است که این سیستم‌ها را زنده نگه می‌دارند. در چنین شرایطی، پرداختن به ابعاد ذهنی و درونی مدیران و کارشناسان نه یک موضوع احساسی، بلکه ضرورتی مدیریتی است. هدف از این نوشته، پیوند میان «تفکر انسانی و فلسفی» با «مدیریت فنی» است، تا نشان دهد در صنعتی چون پتروشیمی، که دقت و استمرار حیاتی است، درک عمیق از خود و دردهای مدیریتی نیز بخشی از بلوغ سازمانی محسوب می‌شوددر صنایع شیمیایی با تولید پیوسته، مانند مجتمع‌های پتروشیمی، فشارهای سنگینی بر روح و روان مدیران و رؤسای تعمیرات وارد می‌شود. تولید باید بدون توقف ادامه یابد، هر تجهیزی باید در مدار باقی بماند، و کوچک‌ترین خرابی می‌تواند زنجیره‌ای از پیامدهای فنی، اقتصادی و حتی زیست‌محیطی را به دنبال داشته باشد. در این میان، مدیر یا رئیس تعمیرات نه‌تنها با پیچیدگی‌های فنی و محدودیت‌های منابع مواجه است، بلکه بار سنگین انتظارات و بازخواست‌های مدیران ارشد را نیز بر دوش می‌کشد، بازخواست‌هایی که گاه بیش از خرابی تجهیزات، ذهن و جان او را می‌فرساینددر چنین فضایی، شاید راه نجات در نگاهی تازه باشد، نگاهی که مولانا قرن‌ها پیش آن را «فهم درد» نامید. او می‌گوید:این درد، نه آن درد است که درمانش کنند، این درد، همان نور است که جان را بفزایددر این بینش، درد نه دشمن است و نه شکست، بلکه نشانه‌ای است از آگاهی و رشد. برای یک مدیر تعمیرات، خرابی یا بازخواست می‌تواند فرصتی برای تأمل در عمق سیستم باشد، فرصتی برای درک علل پنهان، بازنگری در فرآیندها، و حتی تقویت تاب‌آوری در برابر ناملایمات سازمانی.درد هوشمندانه، یعنی تبدیل فشار و سرزنش به بینش، یعنی دیدن معنا در میان چالش‌ها و بازسازی آرامش ذهن در میانه‌ی طوفان کار. مدیری که این نگاه را در خود پرورش دهد، به جای گریز از خطا و ترس از قضاوت، از دل تجربه‌ها، آگاهی و رشد بیرون می‌کشد. به تعبیر مولانا:زان که هر زخمی که آید بر دلت، نغز پندی آردت از عاقبتدر نهایت، همان‌گونه که مولانا می‌گوید:زخم را عشق آمد و مرهم شد او، رنج را فهم آمد و نعمت شد اودر دنیای پرتنش تعمیرات، شاید بزرگ‌ترین توانایی یک مدیر همین باشد: دیدن معنا در میان درد و ساختن آرامش از دل بازخواست.نویسنده: نادر زارع