وقتی می‌گوییم «فلانی امن است»، منظورمان چیست؟آرامش و امنیت واقعی در رابطه‌ها، به معنای نبود خطر بیرو

وقتی می‌گوییم «فلانی امن است»، منظورمان چیست؟آرامش و امنیت واقعی در رابطه‌ها، به معنای نبود خطر بیرونی یا رنج نیست.بلکه یعنی بتوانی زخم‌هایت را نشان بدهی و مطمئن باشی کسی که روبه‌رویت نشسته، دوباره همان‌جا را زخمی نمی‌کند.تصور کن کسی از تجربه‌ای تلخ در کودکی می‌گوید؛ تحقیر شدن در جمع، نادیده گرفته شدن یا حتی رها شدن توسط نزدیک‌ترین آدم زندگی‌اش. لحظه‌ای است پر از آسیب‌پذیری. چشم‌هایش به تو دوخته شده تا ببیند چه می‌کنی. اگر قضاوت کنی، اگر زود راه‌حل بدهی یا بی‌حوصلگی نشان دهی، زخم عمیق‌تر می‌شود.اما اگر بمانی، گوش بدهی و بگویی: «می‌فهمم، دردناک بوده»، تجربه‌ای نو خلق می‌شود: تجربه‌ای که به او می‌گوید می‌توان رنج را نشان داد و باز هم پذیرفته شد.یا در رابطهٔ عاطفی، وقتی شریک زندگی‌ات با تردید و ترس از حسادت یا بی‌اعتمادی‌اش حرف می‌زند. بسیاری در چنین لحظه‌ای دفاعی یا پرخاشگر می‌شوند: «یعنی چی؟ به من اعتماد نداری؟»و درست همین واکنش، زخم قدیمیِ بی‌اعتمادی را دوباره باز می‌کند. اما اگر کسی بتواند آرام بماند، بگوید: «می‌فهمم این ترس درونت هست، می‌خواهم کنارت باشم تا آرام شوی»، ناگهان فضایی تازه شکل می‌گیرد؛ فضایی که در آن ترس و آسیب‌پذیری نه تهدید، بلکه فرصتی برای نزدیکی بیشتر می‌شود.در روانکاوی نیز همین الگو تکرار می‌شود. بیمار، وقتی از تجربه‌ای شرم‌آور یا هیجانی بسیار دردناک سخن می‌گوید، در واقع دارد تحلیلگر را «امتحان» می‌کند. او ناآگاهانه می‌پرسد: «آیا می‌توانی این رنج را تاب بیاوری؟ آیا با دیدن تاریک‌ترین بخش وجودم، همچنان مرا نگه می‌داری؟» اگر تحلیلگر جا خالی دهد، قضاوت کند یا عقب بنشیند، بیمار در زخم‌های قدیمی‌اش فرو می‌رود. اما اگر تحلیلگر بماند، با پذیرش و ظرفیتِ روانی‌اش درد بیمار را «نگه دارد» (Holding)، درونی‌ترین بخش‌های روان پیام تازه‌ای دریافت می‌کنند.می‌توانی آسیب‌پذیر باشی و هنوز امن بمانی. این همان چیزی است که وینیکات از آن به‌عنوان «مادرِ به‌اندازه کافی خوب» یاد می‌کند.این تجربهٔ نخستین امنیت، پایهٔ اصلی روان سالم است. و اگر در کودکی به‌خوبی فراهم نشود، روانکاوی و روابط عمیقِ بزرگسالی فرصتی دوباره برای تجربه و بازسازی آن فراهم می‌کنند.به همین دلیل است که وقتی می‌گوییم «فلانی امن است»، منظورمان این نیست که خطری در کار نیست، بلکه یعنی او ظرفیت دیدنِ زخم‌های تو را دارد، بدون آنکه قضاوتت کند، بدون آنکه بترسد یا تو را تنها بگذارد.امن بودن یعنی کسی با تمام توانش مراقب باشد دوباره از همان جایی که بیشترین درد را داشته‌ای، آسیب نبینی.#روانشناسی