🔸🔸🔸مطلب وارده🔸🔸🔸♦️اسکندر ذوالقرنین ✍️دکتر سیدعبدالمجید الهامی۶ شهریور ۱۴۰۵ در رابطه با کورش ومسئله ذوالقرنین، ابوکلام آزاد هندی محترم نقلی را راه انداخت بدون سند تاریخی وفقط سر نقل وتفنن وعقیده خود وبعد هم علامه طباطبایی پای تفسیری از قرآن بر آن نهاد که هیچ گونه سندیتی نداشت. اعمال مستبدانه وسفاکانه کورش کجا به عملکرد توحیدانه ومومنانه ومردمی ذوالقرنین مطابقت می کند. باید پرسید چرا تاریخ ایران اسکندر را ویران گر، وحشی وخون خوار معرفی می کند، این نیست جز خشم سیستماتیک یهود نسبت به اسکندر ذوالقرنین که بنیان آنان را فرو پاشید، نه تنها بازوی نظامی آنان (هخامنشیان) را در شرق میانه قطع کرد و به مسقط الراس خویش فرستاد، بلکه با فتح سرزمین یهود مرکز توطئه علیه مردمان و سرزمینهای شرق را برانداخت. به نقل بعضی از تفاسیر آثاری از این دیوار در تنگه داریال در قفقاز موجود است. چون اسکندر ۵ سال پس از ورودش به این نجد به اورشلیم نیز حمله می کند. در بین ایرانیان مثلی رایج است که این موضوع را بهتر شرح می دهد "کاوه ای پیدا نخواهد شد اسکندری پیدا شود. این مثال که در بین ایرانیان از هر قشر وصنفی گاها در شرایط سخت وناامید کننده رایج ونقل زبان وادا می شود، بازتاب چه شرایطی است.    طبق داستان شاهنامه کاوه شخصی است که بین مردم علیه استبداد وظلم وستم ضحاک قیام کرد وبا کمک به فریدون مردمی را از این ستم وخودکامگی رهانید. این خلاصه داستان وزمانه وکارکرد وموقعیت کاوه است. بنابرین کاوه در اوضاع وشرایط سخت ناامید کننده با کمک مردم علیه استبداد قیام کرد وتوانست ضحاک را سرنگون سازد وبعد از آن مردم در رهایی وآسایش بسر بردند. اصل مسئله این که کاوه از دل مردم وبا مردم بود.    حال در اوضاع وشرایط ظلم وستمی که در دوران هخامنشی ساری وجاری است و فریاد رسی از بین مردم هم نیست که ندای مردم باشد بنابرین وضعیت به سمت ناامیدی سوق پیدا می کند تا مردم طالب کمک باشند تا انها را از استبداد وسلطه کشنده وسختی ومصائب طاقت فرسا برهاند.   در این اوضاع است که ندای برمی آید، و برای رهایی از شرایط استبداد شاهان هخامنشی اسکندرکبیر مقدونی یا همان ذوالقرنین علم رهایی را سر می دهد ونظام سراسر استبدادی وظلم وجور را بر می اندازد. مردم هم به بهترین وجه از ان استقبال می کنند.    اسکندر در نزد مردم محبوب وجایگاه پیدا می کند انچنان که نام او در اذهان و خاطره مردم وجامعه وتاریخ زنده وماندگار و به نیکی نام برده می شود؛ بصورتی که تا این تاریخ، نام خیلی از مردم ایران ومنطقه به نام او مزین می شود. نام او حتی در دواین شعر ونزد عرفا و ادیبان ایرانی به نحو احسن یاد می شود ونام کتاب شعر خیلی از شعرای ایرانی است.   "نه عمر خضر ماند و نه ملک اسکندر" شعر معروف حافظ    اسکندرنامه عطار ونطامی گنجوی نمونه کمال یادکرد اسکندر است یا در دیوان مولوی به او اشارات رفته است یا سعدی وعرفا وشعرای زیادی به او منتسب می شوند واین نشانه اعتبار وجایگاه این شخصیت در نزد ایرانیان است. پس اسکندر اینجا بعنوان نماد رهایی مردم و ملتی از جور وستم استبداد زمانه رخ می نماید.   طبق حدیث مسلم، پیامبر "ملک کافر می تواند ماندگار باشد به شرطی که به خواست مردم برسد وعملکرد او به خلق آسیبی نرساند وخلایق در ملک او به رفاه وآسایش برسند کاری انسانی است."  "خداوند بر ان بنده بخشایش است، که خلق از وجودش در اسایش است،"    این بیت شعر سعدی دقیقا کارکرد انسان در رابطه با محیط واجتماع را نشان می دهد که چگونه است، حتی اگر به احدیت اعتقاد نداشته باشد اما مخلوق از او در اسایش باشد عملی وحدانی است.    همین است که اقای طالقانی در دیدار با هیئت کوبای می گوید هرکس و یا نیروی با استبداد و استعمار واستتًمار که نشانه پلیدی وضد انسانی ومخل آسایش مردم و ملت هست مبارزه بکند از این دید عملی الهی واسلامی است.    استبداد وظلم ماندگار نیست وپایدار نمی باشد، حال اگر بخواهیم با تعصب ناسیونالیستی اصرار به یک عمل ضد انسانی داشته باشیم اما طبق شواهد و اذعان خلایق، این عمل مهدور ومقبور است وعاملان ان ضد انسانیت هستند.