محرم انتخاب شرافت ماه محرم ماه حرمتها، امان و امنیت، ماه بدون تنش، تخاصم و جنگ در فرهنگ عرب و م

محرم انتخاب شرافت ماه محرم ماه حرمتها، امان و امنیت، ماه بدون تنش، تخاصم و جنگ در فرهنگ عرب و مسلمانان بشمار آمده، حتی در نزد مردم عرب قبل از ظهور اسلام هم بوده، اسلام و فرهنگ عرب هم بر آن تاکنون تاکید مؤکد نموده است. اما این موضوع دربین مسلمانان بعد از پیامبر و برای نوه او ماه ناامنی و جنگ، هتک حرمت، تعدی، تجاوز به حیثیت، شرافت و ناموس خاندان پیامبر و ازادگی و احرار بود. تاریخ در عمر طویل خود اینگونه تراژدی و حماسه را دوبار گزارش نکرده است. عاشورا،یعنی دربین دو دنیا تو را قرار بدهند و مخیری تا عزت یا ذلت، شرافت یا دریوزگی، تصمیم، اراده یا تسلیم، اسارت، ازادگی، رهایی یا اسیری، بردگی را انتخاب نمایی. فلسفه عاشورا بین دو انتخاب است. اوج، حضیض، مردانگی، پفیوزی، اینکه آزاده و جوانمرد یا بنده منکوب باشی و امام حسین شقه و راه اول را برگزید. در فلسفه خلقت جهان از دیدگاه مادیون و علوم تجربی جهان از دو عنصر ماده و انرژی تولید شده اما از دیدگاه نواندیشان دین بر خلاف فلسفه ماتریالیسم که خلقت و رشد حیات انسان را در گرو رشد ابزار و الات تولیدی می داند، اراده را کارسازترین عنصر و ضلع سوم خلقت بشمار می آورند. از دید انان اگر «اراده و انتخاب و تصمیم» بقول مولوی نباشدجهانی هدف دار بنا نمی شود و همه جهان جامد بود. امام حسین بدنبال صالح و اصلاح بود و اراده نمود بر خلاف جریان ساری و وضع موجود حرکت نماید. او جانب آزادگی و ایستادن بر عقیده را انتخاب نمود تا بتواند، حق الناس که همانا حق انتخاب و احترام به اراده و رای مردم برای خواست و تعیین سرنوشت خود بود را ادا نماید. امام در قیام خود سرلوحه ی برنامه مبارزه خود را اصلاح دین جدش و مرام پدرش که سفیانها و اموی ها خواهان نابودی آن بودند، قرار داد.دین از دید امام دین نه فقط عمل به مناسک عبادی است که البته در جای خود مهم است،بلکه دین بعنوان حق انتخاب مردم،دین یعنی احترام به عقیده وانتخاب آزاد مردم است. از دید و فلسفه ادیان ابراهیمی وبخصوص اسلام دین یعنی عقل،یعنی خرد جمعی،دین یعنی انتخاب عمل صالح و برگزیدن اصلح وقراردادن صالح بر سر امور وهدایت جامعه است. هدف امام هم برگرداندن جریان اصلح ودرست به جایگاه اولیه یعنی انتخاب رهبر به خواست وانتخاب مردم بود واین معنای شعار او در سرلوحه کارش بود واین دین جد وپدرش بود. والا دین به معنی مناسک که برقرار بود اما از دید امام وقتی حق اراده مردم وانتخاب صالح را با زروزور وتزویر از اوبستانند، تا یک نالایق وفاسد را بر خلاف اراده مردم برگزنند یعنی تضادبزرگ با دین جدش وپدرش وفلسفه دین است. حال در این وانفسای حیات، امام مخیرشده تابین عزت وذلت انتخاب نماید.وقتی که حق انتخاب وحیات را از تو می خواهند بگیرند،ان هم به قیمت گذشتن ازشرافت وحیثیت وآزادگی،اینجاست که ابرار وآزادگان فریاد «هیهات من الذله» را سروفریاد برمی اورندواعلام می نمایند آیا در این راه کسی من را همراه و همدل هست یعنی «هل ناصر من ینصرنی» نه یاری از لحاظ فیزیکی بلکه وجود همراه وپیرو در کل سیر تاریخ منظور است،واو این را سر داده تا درقبال نپذیرفتن ذلت «هیهات من الذله» سردهند تا افتخار وتاج وعزت ابدی را نثار خود نمایند. سر این عزت سرفرازانه آنست که تسلیم دریوزگان نشود حتی اگر بدانی در پیش چشمانت خاندانت،ناموست به کشتار واسارت بروند. آیادرنظریک انسان آزاده آن هم در فرهنگ عرب ومسلمان بالاتر ازناموس وخانواده می تواند باشد،بله هست آن هم ازادی وعزت وشرافت وحق انتخاب واراده یک انسان بالاتراست. امام هم این را انتخاب می کنند خانواده،خود وخاندانش را برای آن فدا می کند. از دیدگاه امام حیات عقیده و جهاد است وسیر حیات اگر دین نباشد برای مردم آزادگی یک ارزش والا است. جانبازی وشهادت برای این حیات سرفرازانه وپیروزمندانه است. امام برای این امام وسید الشهدا وسرور اهل جنه شد که از همه چیز خود از موقعیت اجتماعی،مال ومنال،خاندان، خانواده، زن وابنا وبرادران وخواهران وبنی اعمام ویاران وحیات خود گذشت وتسلیم شمشیر ها شد وخاندانش به اسارت رفت تا به ذلت تن درندهد وحق انتخاب را برای خود حفظ نمود. اگر نتوانیم دلخواه خودرا انتخاب نمایی ولی می توانیم مرگ راانتخاب نماییم تا حسرت یک آه وتسلیم را به دل ستمکاران بگذاری، امام هم به همین دلیل کوس «هیهات من الذله»را فریاد برآورد. سید عبدالمجید الهامی@majidelhami_nazar