عاشورا و آزادگی امام روز هفتم ذی الحجه سال ۶۱ از مراسم حج که ناتمام ماند بنا به تشخیص خود ومشورت با دیگران تصمیم به رفتن بسوی عراق (کوفه) گرفت. جو خطرناک حجاز به امام فرصت نداد که در مسقط الراس خود بماند. امام در این مدت عملا و نیتا بدنبال تنش وذجنگ نبوده و بیشتر اهتمام وی یک حرکت روشنگرانه برای احیا امور بوده تا نیت تخاصم و مبارزه مسلحانه. امام در قبال درخواست اهالی کوفه با فرستادن نمایندگانی بسمت کوفه که سنتنا مخالف حکومت امویان و یزید بودند، حضور در کوفه را برای ادامه حرکت اعتراضی خود با توجه به جو منطقه عراق بهتر دیدند. به همین دلیل ایشان با کل خانواده خود و خواهران و برادران و بنی اعمام و یاران مخالف با یزید بسوی آن دیار حرکت کردند. امام بعد بیست اندی روز در راه بودن در روز هفتم محرم همراه با همراهان خود به دشت کربلا رسیدند که از سوی طلایه داران سپاه و گارد امارت کوفه جلوی گیری شد و در منطقه کربلا اتراق نمودند. روز هشتم هم سپاه عمر ابن سعد ابن ابی وقاص به کربلا رسید که تا حدودی مایه تعجب بوده چون امام برای جنگ نیامده بود. در آنروز وروز بعد هم به گفتگو ومحاججه گذشت وسعی امام جلو گیری از جنگ بوده است. اما با ورود شمر ابن ذی الجوشن به کربلا نوعی اعتراض به تاخیر عمر ابن سعد از سوی حاکمیت کوفه بود،که خواهان شروع قتال بودند. بادرخواست امام مسئله جنگ به روز بعد موکول شد.البته تمام شرح و چرایی این موضوع را در سلسله نوشتارهای سال گذشته محرم آورده ام که در کانال این راقم موجود است و تکرار آن مفید واقع نیست. شمر به نوعی دایی زاده اولاد امام علی بوده یعنی عباس و سه برادرش عثمان، جعفر، عبداله بوده، او عموزاده مادرشان و از یاران امام علی اما بر اثر واقعه حکمیت از خوارج و بعد بدلیل دشمنی سخت در اردوگاه آموی قرار گرفت. وی جاه طلبی بود که عدالت ال علی را بر نمی تافت و شخصی بود که احتجاج و اعتقاد صلبی اش او را کور کرده بود. امام حسین احتیاج به گریه وشیون ندارد.امام جوانمرد وازاده شهید شد،و آزاده و شهید راه حق لازم ندارد و محتاج به سر و صورت زدن ندارد. امام باقر در جواب کسانی که برروایت امام گریه وشیون سر می دادند و شنیده بود گفت خاک به دهان و چشمانشان بپاشید که گریه و زاری بر در گذشتگان و شهدا راه خدا بعد از سه روز کفر است امام توصیه پیامبر را بکار برده بود. امام حسین و عاشورا این درس را به ما یاد می دهد ازاده و حر باشیم و برای گستراندن عدالت در بین ابنا بشر باید از خود بگذریم و روشنگری در امر دین و اجتماع و حق الناس و حق انتخاب صالح برای امور جامعه مهمتر از هر اتفاقی است. به انتخاب اصلح و عمل صالح مردم که منجر به شورا و حق انتخاب انسانها می شود احترام و معتقد باشیم و از موروثی کردن امر اداره جامعه مردم پرهیز کنیم. عاشورا یعنی آزادگی ومبارزه در راه عقیده است محرم یعنی امان وصلح وگستراندن عدالت در بین مردم برای رشد وبالندگی فکر و اندیشه است‌.،ودر نهایت پای بندی به قول ومتعهد بودن به عمل است.سید عبدالمجید الهامی@majidelhami_nazar