إذا وَصَفَ الطّائِيَّ بالبُخلِ مادِرٌو عَيَّرَ قُسّاً بِالفَهاهةِ باقِلُو قالَ السُّهیٰ لِلشَّمسِ: «

إذا وَصَفَ الطّائِيَّ بالبُخلِ مادِرٌو عَيَّرَ قُسّاً بِالفَهاهةِ باقِلُو قالَ السُّهیٰ لِلشَّمسِ: «أنتِ خَفيّةٌ»و قالَ الدُّجیٰ: «يا صُبحُ لَونُكَ حايلٌ»و طاوَلَتِ الأرضُ السَّماءَ سَفاهةًو فاخَرَتِ الشُّهْبَ الحَصیٰ و الجَنادِلُفَيا مَوتُ زُر، إنَّ الحَياةَ ذَميمةٌو يا نَفسُ جِدّي، إنَّ دَهرَكِ هازِلُ(ابوالعَلاء مَعَرّی)هنگامی‌که مادِر (که خود نماد بخل است)، حاتم طایی را بخیل می‌خوانَد، و باقِل (که خود به ناتوانی در سخن شهره است) بر (خطیبی زبان‌آور همچون) قُس خُرده می‌گیرد که: قُس در سخنوری ناتوان است، و (ریزستارۀ) سُها به خورشید می‌گوید: تو نامرئی هستی، و تاریکی به سپیده‌دم می‌گوید: تو رنگ‌باخته‌ای،و زمین از سرِ بی‌خِرَدی با آسمان رقابت می‌کند و در برابر او گردن برمی‌افرازد، و سنگریزه‌ها و تکه‌سنگ‌ها بر شهاب‌ها(ی غول‌پیکر آسمانی) فخر می‌فروشند‌؛وقت آن است که به مرگ بگویم: «مرا در آغوش گیر که زندگی دیگر ستایش‌برانگیز نیست، و به خویشتنِ خویش بگویم: اکنون که زمانه چنین یاوه و مسخره شده، تو از این بیهودگی کناره گیر!»(ترجمه از استاد دکتر سیدمحمدرضا ابن‌الرّسول)https://telegram.me/majmaeparishani