دلم شکسته‌تر از شیشه‌های شهر شماستشکسته باد کسی کاین چنین‌مان می‌خواستشما چقدر صبور و چقدر خشم‌آگینح

دلم شکسته‌تر از شیشه‌های شهر شماستشکسته باد کسی کاین چنین‌مان می‌خواستشما چقدر صبور و چقدر خشم‌آگینحضورتان چو تلاقی صخره با دریاستبه استواری معنای تازه بخشیدیدشما نه مِثل دماوند، او به مِثل شماستبیا که از همهٔ دشت‌ها سؤال کنیمکدام قلّه چنین سرفراز و پابرجاست؟میان معرکه لبخند می‌زنید به عشقحماسه چون به غزل ختم می‌شود زیباستاگرچه باغچه‌ها را کسی لگد کردهولی بهار فقط در تصرّف گل‌هاستتخلّص غزلم چیست غیر نام شما؟ز یُمنِ نام شما خود زبان من گویاست(سهیل محمودی)https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw