نقد حال توانگر و بینوا مَردِ مُقِل‌حال را به وقتِ گفتار اگر خود دُر چکاند، بسیارگوی شمرند و فضیلت و رذیلت او را یکی دانند.اگر وقتی مروّتی به کار دارد، باددستش خوانند و اگر امتناعی نماید، بخیلش گویند.اگر مراعاتی نماید، سپاس ندارند. اگر مُواساتی کند مقبول نیاید. اگر حلیم بود، به بددلی منسوب شود. اگر تجاسُری کند، به دیوانگی موسوم گردد.و باز برعکسِ این حال، مردِ توانگر را چون اندک‌هنری بوَد، آن را بزرگ دانند و اگر اندک‌بخششی ازو بینند، شکر و ثنای بسیار گویند و اگر نیز بخیل باشد، او را کدخداسر و دانا خوانند.و اگر سخنی نه بر وجه راند، به صد تأویل و تعلیل، آن را نیکو گردانند.إِن ضَرَطَ المُوسِرُ في مَجلِسٍقيلَ لَهُ: «يَرحَمُكَ اللهُ»أَو عَطَسَ المُفلِسُ في مَجمَعٍسَبّوا و قالوا فيهِ ما ساهُفَمَضرِطُ المُوسِرِ عِرنينَهو مَعطِسُ المُفلِسِ مَفسَاهُ:(مرزبان‌نامهٔ سعدالدین وراوینی، تصحیح محمد روشن، ص ۳۵۴ـ۳۵۵)ترجمهٔ بیت‌های عربی:اگر توانگر در انجمنی تیزی رها کند، به او گفته خواهد شد: «خدایت بیامرزاد!» (عافیت باشد!)و اگر تهيدستى در انجمنی عطسه كند، به او دشنام مى‌دهند و سخنان آزارنده‌ای درباره‌اش خواهند گفت. پس، نشيمنگاهِ توانگر، بينى اوست، و بينىِ تهيدست، نشيمنگاه او!https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw