📌 نثر دکتر سروشنثر دکتر سروش به صورت سلبی در سبک نگارش من مؤثر افتاد. همیشه به خودم می‌گفتم آن‌طور ننویس که سروش می‌نویسد. برای اینکه نثر دکتر سروش برای کارهای علمی، واقعاً نامناسب است؛ نثری است مبهم، کشدار، مصنوع، مغلق و حتا در جاهایی متفرعنانه. نثری است که میان خودش و مخاطب فاصله می‌اندازد.[...] نثر سروش گویی می‌خواهد مخاطب را تحت سلطه درآورد. انگار می‌خواهد بگوید: من چیزی می‌دانم که تو نمی‌دانی و در اینجا باید زانو بزنی. نویسنده با چنین نثری در موضع بالا می‌نشیند و گویی باید در برابرش زانو بزنید تا چیزی بیاموزید. در صورتی که نثر ما باید نثر دموکراتیک‌تری باشد. نثری که نویسنده خودش را همسطح و همتراز مخاطب قرار دهد؛ به مخاطب خودش شفقت نشان می‌دهد. به‌نظرم نویسنده، خصوصاً در قلمرو کارهای علمی، اگر می‌تواند، حتماً باید حرفش را روشن بگوید و استدلال‌ها و مفروضات خودش را توضیح دهد. به تعبیر پوپر، باید چنان بنویسیم که نقد سخن‌مان آسان و برای مخاطبان دسترس‌پذیر باشد. نباید چندان مبهم و کشدار بنویسیم که مدعیات مثل ماهی از دست منتقد لیز بخورد. نثر آقای سروش و حتا اقای شبستری، این‌طور نیست. البته نثر آقای شبستری، تصنع ندارد اما ابهام‌گویی و چندپهلونویسی دارد. هیچ‌گاه نمی‌توانید به ضرس قاطع بگویید منظور ایشان چیست تا بعد بتوانید آن را نقد کنید. باید ده احتمال را در نقد مطرح کنید و در آخر هم نویسنده می‌گوید که نه، منظور من این‌ها نبود است. می‌فهمم که ممکن است گاهی ابهام و چندپهلونویسی ناشی از ملاحظات سیاسی و اجتماعی باشد. اما به‌هرحال شیوه‌ی مناسبی برای کارهای علمی نیست.– آرش نراقی، ”شرح یک زندگی فکری: گفت وگو با آرش نراقی“، اندیشه‌ی پویا، مهر ۱۴۰۴، ص ۷۷.💠 اَزدانامه | محمدمهدی حاتمی @azdanameh