به عشق همه دوستان دلخور و بی اعتمادممنصورضابطیانچندسال پیش که بعد از مدت ها اجازه ساخت یک برنامه تلو

به عشق همه دوستان دلخور و بی اعتمادممنصورضابطیانچندسال پیش که بعد از مدت ها اجازه ساخت یک برنامه تلویزیونی را پبدا کرده بودم،مدیران را راضی کردم تا آیدین آغداشلو را به برنامه دعوت کنم.وقتی توی راهروهای ساختمان پخش سیما،آغداشلو را همراهی می کردم به او گفتم استاد نمی دانم کسی دارد با ما بازی می کند که بعد از سی سال اجازه داده اند شما به تلویزیون بیایید و ما هم برنامه بسازیم؟اوچشم های تیله ای اش را در چشم هایم دوخت و گفت:مهم نیست،اگر بازی هم هست بگذار باشد،در نهایت برنده بازی آنها ما هستیم.امروز بسیاری از کسانی که انتخابات را تحریم می کنند از همین زاویه وارد می شوند که این ها همه بازی است و انتخاب ما مهم نیست و شماها فریب خورده اید.شایدپاسخ آن روز آغداشلو جواب امروز ما باشد.حتی اگر نظرآنها را هم بپذیریم که این بازی است،برنده این بازی در نهایت ما هستیم.بسیاری از ما به سیاستمداران اعتماد نداریم.استدلالمان هم درست است.تفاوت بین آن ها شاید بیست درصد باشد یا حتی اگر بیشتر هم باشد،ساختار موجود به آنان اجازه تفاوت بیشتر را در عمل نمی دهد.اما همین بیست درصد هم مهم است.بیست درصد آزادتر بودن،بیست درصد احترام بیشتر داشتن،بیست درصد رفاه بیشتر،خودش مهم است...به خدا مهم است.کسی که رای نمی دهد همین بیست درصد را هم از دست می دهد.دلخوری های ما کم نیست اما با رای ندادن دلخوری کمتر نمی شود،بیشتر می شود...انبار می شود و یا می پوسد یا آتش می گیرد.من این مطلب را در زوریخ نمی نویسم،در تهران می نویسم.همسایه های ما آلمان و فرانسه و ایتالیا نیستند.همسایه های ما افغانستان و پاکستان و عراقند.آنها تجربه ششصدسال دموکراسی دارند و ما تنها صدویازده سال از انقلاب مشروطیت فاصله داریم.بیایید اشتباه نکنیم...ایران امروز با موقعیت ویژه ای که دارد،با اشتباهاتی که بعضی بزرگانش مرتکب شده اند،با تغییر ساختارقدرت در جهان و منطقه...می تواند درآستانه یک جنگ یا- زبانم لال- تجزیه قرار بگیرد.من سوریه را کمی قبل از جنگ هایش دیده ام،عراق را لمس کرده ام...و دلم می سوزد اگر ایران را چنین ببینم...این بازی باشد یا نه،اگر رای ما باعث شود تفکری که احتمال جنگ را کمتر می کند بر سر کار بیاید،بگذارید با ما بازی کنند.برنده این بازی ما هستیم@mansourzabetian.