🔻اسلام، مؤمنِ اهل فهم و اجتهاد می‌خواهد؛ نه کسی که برای هر کاری منتظر دستور ولی‌امر بماند.👈 یه عده می‌گن: «باید گوش‌مون به دهان رهبری باشه و ببینیم ایشون چی می‌گن؛ نباید از رهبری جلو بزنیم.»👈 درسته؛ اجتهاد در مقابل نص غلطه. وقتی دستور صریحی وجود داره، قرار نیست نظر شخصی خودمون رو جای دستور بذاریم. اما وقتی هنوز دستور مشخصی داده نشده، آیا باید عقل و تشخیص‌مون رو هم تعطیل کنیم؟ قطعاً نه.👈 منظور از «مجتهد» هم فقط کسی نیست که رساله داشته باشه؛ منظور مؤمنیه که بتونه در هر موقعیت، با تکیه بر قرآن، سنت اهل‎بیت (ع)، عقل و شناخت درست، وظیفه خودش رو بفهمه و تشخیص بده.👈 در منطق اهل‌بیت، صرفِ عمل کردن کافی نیست؛ بصیرت در عمل مهمه. امام صادق(ع) می‌فرماید: «کسی که بدون بصیرت عمل می‌کند، مثل کسی است که در مسیر اشتباه حرکت می‌کند؛ مثل سراب، هرچه سریع‌تر برود، بیشتر دور می‌شود.»👈 و امام باقر(ع) به جابر می‌گوید: «خودت را بر کتاب خدا عرضه کن...»👈 یعنی مؤمن قرار نیست عقل و تشخیص خودش رو تعطیل کنه و فقط منتظر باشه کسی بهش بگه چه کار کنه؛ اگر قرار بود شیعه فقط منتظر بمونه امام لب تر کنه و بگه چه کار کن، پس تکلیف فهم، بصیرت و تشخیص خودمون چی می‌شه و اصلا چه هُنریه؟! 👈 این افراد، هنوز نفهمیدند، شیعه‌ای که نتونه وظیفه خودش رو پیش از اون که مولاش، لب تر کنه، تشخیص بده، به درد پر کردن لایِ جرزِ دیوار می‌خوره، نه برداشتن باری از دوش مولاش.👈 حضرت زهرا(س) هم یک نمونه قابل تأمله. امیرالمؤمنین(ع) در آن شرایط سکوت کردند، اما حضرت زهرا(س) سکوت نکردند. پس سکوت ولی‌امر لزوماً به این معنی نیست که همه باید دست روی دست بگذارند.👈در برخی روایات مربوط به دوران ظهور هم تصویری که از یاران امام می‌بینیم، تصویری از آدم‌هایی با بلوغ فکری و قدرت تشخیص است؛ کسانی که برای تک‌تک کارها منتظر دستور نمی‌مونن و خودشون وظیفه‌شون رو می‌فهمن و برای برداشتن بارها جلو می‌رن.👈البته اساساً یکی از شرایط ظهور این هست که یاران حضرت، منتظر دستور مستقیم ایشون نمونن؛ بلکه خودشون به‌درستی بفهمند که نظر امام چیه و زودتر برای به دوش گرفتن بارها و کارها پیش‌قدم بشن؛ و وقتی چنین وضعیتی شکل گرفت، ظهور مولا، محقق میشه؛ برای این کار هم باید به مذاق اهل‌بیت (س)، آشنا شد.👈 از طرف دیگه، قرآن هم در آیه ۱۴۴ سوره آل‌عمران، خیلی روشن می‌گه: «آیا اگر پیامبر بمیرد یا کشته شود، به عقب برمی‌گردید؟» 👈 یعنی حتی فقدان رهبر الهی هم نباید باعث بشه آدم مسیرش رو گم کنه و به عقب برگرده. و در آیه ۲۹ سوره انفال هم می‌گه اگر تقوا داشته باشید، خدا به شما «فرقان» می‌ده؛ یعنی قدرت تشخیص حق از باطل.👈 پس مسئله این نیست که هرکس هر کاری دلش خواست بکنه. مسئله اینه که مؤمن باید خودش بفهمه، مسئولیت قبول کنه و منتظر نباشه برای هر قدمی دستور مستقیم صادر بشه.🔸حالا می‌رسیم به حرف جالب بعضی‌ها: «ما نمی‌دونیم چی کار کنیم؛ چطور باید پیام صریح آقا رو مطالبه کنیم که به کسی برنخوره؟»👈 خب، وقتی موضع رهبری گفته شده، واقعاً تا کجا باید منتظر یک جمله صریح‌تر موند؟ انقدر عاجزید؟!👈 رهبری فرموده‌اند: «نظر بنده اصولاً این نبود و ما منتظر تعهدی که اعضای شعام داده‌اند، می‌مانیم.» و بعد هم توضیح داده شده که منظور از «ما»، «ملت سرافزار ایران و شخص ایشان» هست. خُب، این یعنی چی؟👈 در واقع، ایشون خودشون رو در کنار مردم «سرافراز» و در متن جامعه قرار دادن؛ پس مردم، قرار نیست، فقط تماشاگر باشن. اگر تعهدی داده شده، مطالبه‌اش بکنن، پیگیر اجرای اون باشن و از برچسب‌هایی مثل «تندروی» هم نترسن.👈 اینجاست که اون جمله‎ای که از آیت‌الله بهجت نقل شده، معنا پیدا می‌کنه. وقتی از ایشان پرسیدن: «فکر نمی‌کنین آقای خمینی خیلی تند می‌ره؟» پاسخ دادن: «شما فکر نمی‌کنین خودتون کُند حرکت می‌کنین؟»👈 حرف اصلی همین‌جاست: ولایت‌مداری یعنی فهمیدن، نه فقط منتظر ماندن. اگر دستور صریح آمد، تبعیت می‌کنیم؛ اما اگر هنوز دستور مستقیم نیامده، قرار نیست مسئولیت خودمون رو هم تعطیل کنیم.👈 وگرنه عمل کردن صرفاً بعد از دستور، هنر چندانی نیست. مهم اینه که آدم آن‌قدر فهم و بصیرت داشته باشه که قبل از اینکه ولی‌امر مجبور بشه برای هر کاری مستقیم دستور بده، خودش وظیفه‌اش رو بفهمه.🔸حالا سؤال آخر:👈 اگر رهبری نظرش رو گفته و خودش رو کنار مردم قرار داده و نسبت به اون آقایون هم، تواضع و احترام خودش رو نشان داده، آیا بهتر نبود کسایی که مدام از «ولایت‌مداری» حرف می‌زنن هم به نظر ایشان احترام می‌گذاشتن و در این نقطه، ایشون رو تنها نمی‌گذاشتن؟👈 سؤال ساده‌ایه؛ جوابش شاید به این سادگی نباشه!🔸مطلب مرتبط@maktubat_yad