🔹خواستن، مسئولیت و اعتماد | بخش دوم🔸پس اصرار در دعا چه می‌شود؟👈 ممکن است کسی بگوید: اگر قرار است همه‌چیز را به خدا واگذار کنیم، پس اصلاً چرا دعا کنیم؟ چرا چیزی را بخواهیم؟ چرا اصرار کنیم؟👈 پاسخ این است که تفویض، نقطهٔ مقابل خواستن نیست؛ نقطهٔ مقابل ادعای دانستن است.👈 من می‌توانم چیزی را بسیار عمیق بخواهم و در عین حال بدانم که تصویر کاملی از خیر و شر ندارم.👈 می‌توانم بگویم: «خدایا، من این را می‌خواهم.» اما در ادامه اضافه کنم: «اگر خیر واقعی در آن نیست، مرا اسیر خواستهٔ خودم نکن.»👈 این شاید شکل بالغ‌تری از دعا باشد؛ زیرا در آن انسان نه خواسته‌اش را انکار می‌کند، نه از مسئولیت فرار می‌کند و نه عقل خودش را بی‌ارزش می‌داند.👈 او فقط می‌پذیرد که عقل او آخرین مرجع تشخیص خیر نیست.🔸اصرار، مسئولیت و تفویض👈 بنابراین می‌توان سه مرحله را از هم تفکیک کرد.👈 در مرحلهٔ نخست، خواستن است: «من این را می‌خواهم و از خدا درخواستش می‌کنم.»👈 در مرحلهٔ دوم، مسئولیت‌پذیری است: «اگر بر تحقق این خواسته اصرار دارم، تبعاتش را هم می‌پذیرم.»👈 و در مرحلهٔ سوم، تفویض است: «اما چون نمی‌توانم تمام تبعات آشکار و پنهان آن را ببینم، تشخیص نهایی خیر را به خدا می‌سپارم.»👈 اینجا دعا از یک مطالبهٔ ساده فراتر می‌رود و تبدیل می‌شود به رابطه‌ای میان خواستن و اعتماد.🔸زیباترین صورت دعا👈 شاید بتوان تمام این بحث را در یک دعا خلاصه کرد:«خدایا، من خواسته‌ام را به تو می‌گویم؛ اما امرم را به تو تفویض می‌کنم. اگر تحققش را به من سپردی، مسئولیت انتخاب و پیامدهایش را نیز می‌پذیرم.»👈 یا خیلی بهتر:«خدایا، من این را می‌خواهم و اگر تحققش را به من بسپاری، مسئولیت پیامدهایش را هم می‌پذیرم؛ اما اگر تو می‌دانی که خیرِ واقعی در چیز دیگری است، خواستهٔ من را بر علم خودت مقدم نکن.»👈 این دعا نه انکار خواسته است و نه فرار از مسئولیت؛ انسان هنوز می‌خواهد. هنوز دعا می‌کند. هنوز امیدوار است. اما دیگر خدا را مجبور نمی‌کند که جهان را مطابق تصویر محدود او از خیر تنظیم کند.👈 بلکه می‌گوید: «آنچه را می‌خواهم از تو پنهان نمی‌کنم؛ اما تشخیص نهاییِ خیر را به تو می‌سپارم.»👈 و شاید همین‌جا معنای عمیق‌تری از توکل آشکار شود: خواستن، همراه با اعتماد.👈 نه اینکه انسان خواسته‌اش را کنار بگذارد؛ بلکه خواسته‌اش را در برابر دانایی خدا مطلق نکند.👈 نه اینکه مسئولیت را رها کند؛ بلکه مسئولیت خودش را بپذیرد و نتیجه را به کسی بسپارد که از همهٔ ابعاد آن آگاه‌تر است.👈 و شاید بلوغ در دعا دقیقاً همین باشد: من خواسته‌ام را می‌گویم، برایش تلاش می‌کنم، مسئولیتش را می‌پذیرم؛ اما در نهایت، خیر را به جای خواستهٔ خودم نمی‌نشانم و خواستهٔ خودم را هم به جای خیر نمی‌نشانم. چون ممکن است چیزی را بسیار بخواهم و هنوز ندانم که آیا واقعاً خیر من در آن است.👈 پس دعا می‌تواند هم‌زمان خواستن، مسئولیت‌پذیری و اعتماد باشد. و در نهایت، شاید کوتاه‌ترین و زیباترین خلاصهٔ همهٔ این حرف‌ها این باشد:«خدایا، من خواسته‌ام را می‌شناسم، اما خیرم را نه به اندازهٔ تو.»🔻مرتبط📜 قرآن، سوره غافر، آیه ۴۰📜 قرآن، سوره بقره، آیه ۲۱۶📜 صحیفه سجادیه، دعای ۳۳🔸بخش اول@maktubat