🔹در این شهر، چه کسی ایستاده است👈 گاهی اگر فقط به «وضعیت شهر» نگاه کنیم، ناامید می‌شویم؛ اما معیار حقیقیِ خیر، فقط ظاهر شهر نیست؛ بلکه وجود و ایستادگیِ اهل حق در همان میدان است؛ 👈 در داستان قوم لوط، قرآن در آیهٔ ۸۳ سورهٔ اعراف، دربارهٔ آن جامعه می‌گوید: «پس لوط و خانواده‌اش را نجات دادیم، جز همسرش که از باقی‌ماندگان در عذاب بود.»👈 در دل جامعه‌ای که فساد در آن فراگیر شده، یک پیامبر حضور دارد. پس مسئلهٔ اصلی، حتی صرفاً «میانگین وضعیت شهر» هم، نیست.👈 حتی نکته‌ای ظریف‌تر در آیه ۳۲ سوره عنکبوت وجود دارد؛ حضرت ابراهیم (ع) وقتی از عذاب قطعی آن قوم، خبردار می‎شود، به فرشتگان می‌گوید: «در اين شهر كه لوط زندگى مى‌كند!» و پاسخ می‌شنود: «ما بهتر مى‌دانيم چه كسى در آن زندگى مى‌كند؛ او و خانواده‌اش، جز زنش را حتماً نجات مى‌دهيم...»👈 به عبارتی، خدا شهر را یک تودهٔ یک‌دست نمی‌بیند؛ «کسانی که در آن هستند» را می‌بیند.👈 در داستان قوم لوط، اگر فقط به ظاهر شهر نگاه کنیم، شاید چیزی جز فساد و ناامیدی نبینیم؛ اما خداوند در میان همان شهر، لوط را می‌بیند. مسئله فقط این نیست که «شهر چگونه است»؛ مسئله این است که «در این شهر چه کسی ایستاده است.»👈 شاید در هر شهری، شیطان بیش از آنکه با خودِ شهر کار داشته باشد، با همان کسانی کار داشته باشد که می‌توانند در دل آن شهر چراغی روشن نگه دارند و شیطان نیز برای کسی که در برابرش ایستاده، برنامهٔ مفصل‌تری دارد؛👈 شهید مطهری در کتاب «توحید»، حکایتی از یکی از شاگردان شیخ انصاری نقل می‌کند که در خواب، شیطان را دید با انبوهی از افسارها و زنجیرها؛ از طناب‌های معمولی تا زنجیرهای بسیار محکم.👈 پرسید: اینها برای چیست؟👈 شیطان گفت: هر کدام را برای به دام انداختن یکی از مردم به کار می‌برم.👈 در میان آنها، زنجیری بسیار کلفت نظر او را جلب کرد. پرسید: این برای کیست؟👈 شیطان گفت: برای شیخ مرتضی انصاری. دیروز این زنجیر را به گردن او انداختم و چند قدمی کشیدمش، اما با همهٔ زحمتی که کشیدم، شیخ آن را پاره کرد و رها شد.👈 راوی سپس پرسید: پس افسار ما کجاست؟👈 شیطان پاسخ داد: شما که افسار نمی‌خواهید؛ خودتان دنبال من می‌آیید! افسار برای کسانی است که دنبال من نمی‌آیند.👈 حکایت، نکتهٔ قابل تأملی دارد: هرجا ایستادگی در برابر شر جدی‌تر باشد، میدان مقابله نیز می‌تواند سخت‌تر و گسترده‌تر شود.👈 شیطان برای کسی که به دنبال او می‌رود، زنجیر لازم ندارد؛ زنجیر را برای کسی می‌خواهد که در برابر او ایستاده است.👈 پس اگر شهری را پر از کشمکش، وسوسه، فساد و مقابله دیدیم، شهر را با میانگینِ ظاهری‌اش نسنجیم؛ اهل حق را ببینیم و شدتِ مقابله و فساد را نیز در نسبت با میزانِ ایستادگیِ آنها ببینیم.👈 علاوه بر اینها، نکتهٔ مهم‌تر اینجاست که وزنِ حق و باطل نیز برابر نیست. در میدان حقیقت، تعداد افراد، تعیین‌کننده نیست و جامعه را نمی‌توان صرفاً با شمارشِ افرادِ حق و باطل سنجید. گاهی یک انسانِ صاحب حق، می‌تواند، چنان وزن معنوی‌ای داشته باشد که در برابر یک جامعه یا یک جریان بزرگ قرار بگیرد.👈 نمونهٔ بسیار روشن آن، حضرت ابراهیم (ع) است؛ قرآن در آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ نحل، می‌فرماید: «إِنَّ إِبْرَاهِیمَ کَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ» «همانا ابراهیم، یک‎تنه، یک امت بود؛ فرمانبردار خدا.»👈 این تعبیر، فوق‌العاده است: قرآن نمی‌گوید ابراهیم یکی از افرادِ یک امت بود؛ می‌گوید «کانَ أُمَّةً»؛ یعنی ابراهیم، به تنهایی، «یک امت» بود.👈 پس در سنجشِ حق و باطل، وزنِ یک جامعه با تعداد انسان‌های آن سنجیده نمی‌شود. گاهی یک انسان، در میدان حق، چنان وزنی دارد که در برابر یک جریان بزرگ می‌ایستد.👈 بنابراین، برای فهمِ یک شهر نیز، فقط نباید دید چند نفر در سمت حق ایستاده‌اند؛ باید دید چه کسی ایستاده است و وزنِ ایستادگیِ او چقدر است.🔸مطلب مرتبط: از تزاحم خیر و شر در شهر، نترسید؛ طبیعتِ ماجراست. @maktubat_yad