🔻 خودت را گول نزن؛ نمی‌توانی بجای خدا، جایگزین بسازی.👈 برای آرامشت، هزار تکنیک، مثل موسیقی، طبیعت، تمرین تنفس، روان‌شناسی و... پیدا کرده‌ای؛ حتی برایشان، پول هم میدهی؛ اما وقتی خدا میگوید: مفت و مجانی، منِ همه‎کاره عالم را یاد کن، با من ارتباط داشته باش، هزار بهانه میآوری!👈 میگویی: «من با مدیتیشن، آرام میشوم و مهم این است که قلبم پاک باشد»! اما صادقانه، آیا واقعاً دنبال آرامشی، یا دنبال راهی هستی که بدون خدا آرام شوی؟👈 قرآن، تکلیفت را روشن کرده: «و هر کس از یاد من روی بگرداند، زندگی تنگ و دشواری خواهد داشت.» سوره طه، آیه ۱۲۴👈 و راه را هم نشانت داده: «بدانید که دل‌ها، فقط با یاد خدا آرام میگیرند.» سوره رعد، آیه ۲۸👈 ورزش، لذت از طبیعت، روش‌های علمی و روان‌شناختی و... هیچ‌کدام مسئله اصلی تو نیست؛ مسئله از جایی شروع میشود که چیزی را که خدا «وسیله» قرار داده، به «جایگزین خدا» تبدیل کنی.👈 فکر نکن آرامشِ موقت با تنفس، موسیقی یا طبیعت، یعنی دیگر به خدا نیازی نداری و نیاز قلبت به خدا برطرف شده؛ و مهم‌تر از همه، فکر نکن می‌توانی نماز را با یک تکنیک، جایگزین کنی. نماز، تکنیک آرام‌سازی نیست؛ فرمان خداست و تو هم نمی‌توانی چیزی را که خدا از تو خواسته، با چیزی که خودت ساخته‌ای، جایگزین کنی و بعد اسمش را بگذاری «آرامش»!👈 مشکل تو، کمبود راه‌های آرام شدن نیست؛ تو نمی‌خواهی راهی را که خدا تعیین کرده، بپذیری؛ آنجاست که انسان شروع می‌کند به توجیه کردن:👈 نماز، برایت سخت است؟ ذکر و دعا را نمی‌خواهی؟ میگویی: «من با حرکات دیگر، مدیتیشن یا انرژی مثبت، آرام می‌شوم»! اطاعت از خدا برایت سنگین است؟ می‌گویی: «مهم اینه که قلبم خوب باشه»! و کم‌کم چه اتفاقی میافتد؟👈 به جای اینکه خودت را با فرمان خدا هماهنگ کنی، فرمان خدا را با خواسته خودت هماهنگ میکنی! این دیگر مساله آرامش نیست؛ مساله، تسلیم نشدن است.👈 تو میتوانی برای آرامشت، هزار تکنیک و وسیله موقت پیدا کنی؛ اما محال است که بتوانی خدا را از معادله زندگی‌ات حذف کنی و چیزی را جای او بگذاری و بعد انتظار داشته باشی قلبت همان آرامشی را پیدا کند که خدا وعده داده؛ چون تو مخلوقی و مخلوق، ذاتاً نیازمندِ خالقش: «مردم! شمایید که نيازمندِ خداييد و خداست که بى‌نيازِ ستودنى است.» سوره فاطر، آیه ۱۵👈 شاید بجای اینکه بپرسی: «چه تکنیکی مرا آرام میکند؟» باید از خودت بپرسی: «چرا خدایی را که مرا آفریده و راه آرامش را نشانم داده، نمیخواهم؟»👈 صادقانه؛ مسئله، ندانستن نیست؛ نخواستن است؛ قرآن میگوید: «انسان دلش میخواهد جلويش باز باشد تا آزادانه به گناه ادامه دهد.» سوره قیامت، آیه ۵👈 حقیقت را میدانی؛ اما نمیخواهی تسلیم حقیقت شوی؛ مشکل این نیست که خدا راه را نشان نداده؛ مشکل این است که تو نمیخواهی کسی غیر از خودت برایت تعیین تکلیف کند و این همان چیزی است که در ماجرای ابلیس میبینی؛👈 امام صادق (ع) در شرح آیه ۱۴ سوره اعراف، میفرماید: تکبّر، اوّلین گناه و سرکشی بوده که خداوند با آن مورد نافرمانی قرار گرفت؛👈 ابلیس به خدا گفت: «خدایا! مرا از سجده بر آدم معاف کن، در عوض من تو را طوری عبادت میکنم که هیچ فرشته مقرّبی و نه هیچ پیامبر مرسلی آنطور تو را عبادت نکرده باشد»!👈 پس خدا فرمود: «من نیازی به عبادت تو ندارم؛ من میخواهم آنگونه که خودم دوست دارم، مورد عبادت قرار بگیرم، نه آنگونه که تو میخواهی». بحارالأنوار، ج۱۱، ص۱۴۱👈 حتی ابلیس هم اصلِ عبادت را انکار نمیکرد؛ میخواست خدا را آنگونه که خودش میخواهد عبادت کند! مسئله همین‌جاست: خدا را میخواهی، اما نه آن‌طور که خدا میخواهد.👈 نماز نمیخوانی، اما ادعا میکنی: دلم با خداست! فرمانش را کنار میگذاری، اما ادعا میکنی: نیتم خوب است! راه خودت را میروی، اما انتظار داری، خدا همان نتیجه‌ای را به تو بدهد که برای اهل طاعتش وعده داده!👈 اما قرآن میگوید: «هرکسى گیرِ کارهاى خودش است و وقتی از جهنمی‌ها میپرسند که چه چیز باعث شد، جهنمی شوید؟ جواب میدهند: ما نماز نمیخواندیم.» سوره مدثر، آیه ۳۸ تا ۴۳👈 پیامبر (ص) میفرماید: «خدا، کسی را در آتش نمیسوزاند، مگر کسی که این‌قدر تکبر کند که بر زبانش لااله‌الاالله را جاری نکند.»👈 پس قبل از اینکه برای خودت یک خدای شخصی بسازی؛ قبل از اینکه خواسته‌های خودت را بجای فرمان خدا بنشانی؛ قبل از اینکه برای هر حکم الهی یک توجیه زیبا پیدا کنی؛ یک لحظه بایست؛👈 شاید خدا هنوز دارد تو را صدا میزند: «بنده من! هنوز وقتش نشده که دلت با من نرم بشه...» سوره حدید، آیه ۱۶👈 و هر وقت دلت از کل عالم گرفت، این سوره‎اش را بخوان: «به روشنايىِ روز قسم! و به تاریکی شب قسم! که خدا تو رو به‌حال خودت، رها نکرده و از تو دلخور نیست!...» سوره ضحی👈 و به خدا مطمئن باش که گفته: «من، نگاهت به آسمان رو، وقتی ناراحتی، میبینم...» سوره بقره، آیه ۱۴۴@maktubat_yad