✍ سال ۱۳۰۷ خورشیدی در دل محله‌ خاکی سوخته‌ زار ملایر، کودکی چشم به جهان گشود که نامش را «حسن» نهادند. موجی از صفا و صمیمیت در نگاهش بود و مهری بی‌ پیرایه در دلش. پدرش کریم بود، مردی درستکار، و مادرش فاطمه، زنی با دلی روشن‌ تر از صبح.🔸 اما روزگار مهربان نماند، هنوز پنج بهار از عمرش نگذشته بود که داغ پدر بر دل کوچکش نشست و او و برادرش نصرت‌الله در آغوش پدربزرگشان محمد مراد پناه یافتند. سالها نگذشت که آن تکیه‌گاه نیز از دست رفت، و حسن در کودکی، مرد شد. با دستانی کوچک و دلی بزرگ، در مغازه‌ ی پدربزرگ ایستاد و چرخ زندگی را چرخاند تا چراغ خانه خاموش نماند.🔸 روزگار گذشت و «حسن محبی» از کودکی رنج‌ دیده، به مردی بزرگ و مردم‌ دار بدل شد. مردی که لبخندش مرهم دل‌ ها بود و رفتارش درس انصاف و انسانیت میداد. اما راز ماندگاری او نه در کسب و نه در نام، که در دستان شفاگرش نهفته بود.🔸 تنها او بود که از پدربزرگ، راز داروی سوختگی را فرا گرفته بود. دارویی که بوی ایمان می‌داد و با آن، تن‌ های سوخته جان می‌گرفتند. می‌گویند بیمارانی می‌آمدند که هفتاد درصد بدنشان سوخته بود، اما با داروی او، بی‌نشان از جراحت، دوباره به زندگی باز می‌گشتند.🔸 بیش از نیم قرن، درب خانه‌ «حاج حسن محبی» به روی دردمندان باز بود. از شهر و روستا، از دور و نزدیک، مردم به او پناه می‌آوردند و او با لبخندی آرام و دلی آکنده از مهر، آنان را بی‌ هیچ مزد و منتی درمان می‌کرد. او همواره دل در گروی کار خیر داشت و از یاری خانواده‌ های نیازمند و زندانیان و ایتام فروگذار نکرد. پس از او، پسرانش، مهران و مهرداد و نوه هایش همان راه روشن را ادامه دادند.🔸 به درستی که حال روحی هر انسانی حتی با دیدن زخم‌ های سوختگی خودش ملتهب می‌شود. حالا تصور کنید خاندانی را که بیش از یک قرن، چشم در چشم این زخم‌ ها دوخته‌ اند، نه با هراس، که با مهر. آنان فرشتگانی خاک‌ نشین بودند که آرامششان در گروی لبخند شفا‌ یافتگان بود.🔸 اما افسوس که امروز از نام عیار دار «محبی» هیچ نشانی بر کوچه و خیابان ملایر پیدا نیست! نه تابلو یا سنگی که بر آن بنویسند، نه تندیسی که به احترامشان بایستد. گویا برخی پشت میز نشینان از یاد برده اند که در همین شهر، مردانی بودند که مهر و معجزه دستانشان، زخم جانسوز آتش را به تسلیم و تسلی وا می‌داشت.🔸 با این همه کم لطفی، یادشان در دل مردم ملایر زنده است. در چشمان آن کودکی که از مرگ بازگشت، در دل آن مادری که آرام گریست، در لبخند آن پدری که نا امیدی را پشت سر گذاشت، هنوز نامشان زمزمه می‌شود و تا دل انسان به نیکی گرم است، نام «محبی» چون نوری فروزان، در یاد مردم خواهد ماند و خرم آن نغمه، که مردم بسپارند به یاد.@MalayerBook_Media