با مطلب شما موافقم. به گمان من نیز نقد، آدابی دارد و اخلاقی. هرگاه این آداب فروبپاشد، در کنار نقد، ت

با مطلب شما موافقم. به گمان من نیز نقد، آدابی دارد و اخلاقی. هرگاه این آداب فروبپاشد، در کنار نقد، تخریب، تسویه‌حساب و هیاهوی رسانه‌ای نیز مجال بروز می‌یابد.نمونه اخیر آن، ماجرای عبدالکریم سروش است. فارغ از موافقت یا مخالفت با آرای او، مسئله «نقد» نیست؛ مسئله آنجاست که در کنار نقد، برچسب‌زنی، شخصیت‌پردازی و روایت‌های اثبات‌نشده نیز به میدان آورده شوند.در همین راستا، روایتی درباره سوغاتی‌های سفر ژاپن ــ که به تصریح سروش دباغ، فرزند عبدالکریم سروش، اساساً فاقد واقعیت است ــ دستاویز تخریب قرار گرفت. حتی اگر چنین روایتی واقعیت هم می‌داشت، چه نسبتی با نقد اندیشه‌های یک متفکر داشت؟ اما تأسف‌بارتر آنکه پس از انتشار این روایت در یک نشریه، چند رسانه نیز آن را بازنشر کردند؛ رسانه‌هایی که انتظار می‌رفت در مواجهه با چنین روایت‌هایی، بیش از دیگران به راستی‌آزمایی، احتیاط و انصاف پایبند باشند.جامعه‌ای که نتواند میان مخالفت فکری و خصومت شخصی تمایز بگذارد، سرمایه گفت‌وگوی خود را فرسوده می‌کند. می‌توان با هر متفکری مخالف بود؛ چنان‌که اینجانب نیز بر شماری از آرای سروش و بر شمار بیشتری از آرای شریعتی نقد دارم. اما نقد اندیشه و تخریب شخصیت، دو مقوله متفاوت‌اند و خلط این دو، بیش از آنکه به صاحب اندیشه آسیب برساند، از فقر اخلاق گفت‌وگو حکایت می‌کند.امروز بیش از هر زمان دیگری به آزادگی نیازمندیم.آزادگی در سپهر رسانه، یعنی حتی در اوج اختلاف، مرز نقد و تخریب را پاس بداریم و حقیقت را فدای هیاهو نکنیم.