سپاس خدای را که هر آنچه برای رنج بشر لازم بود فراهم کرد. و برای آنکه مطمئن شود به قدر کافی رنج می‌کش

سپاس خدای را که هر آنچه برای رنج بشر لازم بود فراهم کرد. و برای آنکه مطمئن شود به قدر کافی رنج می‌کشد عزیزانی برای وی آفرید تا از رنج آنان نیز در رنج باشد؛ زیرا می‌دانست آدمی ممکن است رنج خود را فراموش کند، اما رنج پاره‌های تنش را هرگز از یاد نخواهد برد. و سپس خاطره را آفرید، و خیال و اوهام را. تا یقین حاصل کند که اگر بشری، زبانم لال از درد و رنجی گریخت که برای وی مقدر شده، نتواند در آسودگی غرق شود. که هر خاطره‌ای از رنج پیشین و هر خیالی در مورد رنج‌های آینده به سان خارهایی بر پشتش بزنند و به او یادآوری کنند که بشر است! که حد خود را بداند. به راستی که آدمی موجودی حریص است. و آنکه رنج را زیسته و شناخته بیش از هر کس دیگری به رنج‌های جدید حریص است. سپاس خدای را برای آفرینش بشر، همزاد همیشگی رنج!