داستان همیشگی بشر، درگیری بین نیروهای زندگی و مرگه. نوعی صف‌کشی دائمی بینِ حاضرانِ در جشنواره زندگی و طرفدارانِ اردوگاه مرگ.با طرفداران مرگ نمیشه از خوبی زندگی "صحبت" کرد یا از مذمت مرگ "گفت". استدلال، سلاح زندگی نیست. عمل، سلاح زندگیه. در این نگاه حتی نیازی به جنگ تن‌به‌تن با طرفدارای مرگ نیست. کافیه فقط آرام‌تر و با عمق‌ بیشتر از زندگی لذت ببری. که فقط بیشتر و بهتر زندگی کنی. این نیرو بالاخره روزی در تو اونقدر قوی خواهد شد که مرگ رو کنار بزنه یا حداقل کمی جا رو براش تنگ کنه.هر طرفدار زندگی باید از سلاح زندگی علیه مرگ استفاده کنه. نمی‌شه با سلاح مرگ به جنگ مرگ رفت!