غزلی از سعدی، ردیف خیلی بامزه‌ای داره:ما نیز هم بد نیستیم :)توی هر بیت از غزل، سعدی با ته‌مایه‌ای از گله و شکایت، خودش رو با مقام معشوق قیاس می‌کنه و انتهای هر مقایسه‌ش می‌گه، آره من قبول دارم تو خیلی بهتری ولی خب "ما نیز هم بد نیستیم!"انگار که در مقابل اون همه تسلیم در برابر معشوق و ستایش مطلق و همیشگی اون شخص، این بار داره فردیت خودش رو هم پررنگ و مهم می‌بینه. و من فکر می‌کنم این نگاه‌های جدید سعدی، خیلی از زمانه خودش جلوتر بوده.×××ای سروبالای سهی کز صورت حال آگهیوز هر که در عالم بهی ما نیز هم بد نیستیمگفتی به رنگ من گلی هرگز نبیند بلبلیآری نکو گفتی ولی ما نیز هم بد نیستیمتا چند گویی ما و بس؟ کوته کن ای رعنا و بسنه خود تویی زیبا و بس ما نیز هم بد نیستیمای شاهد هر مجلسی وآرام جان هر کسیگر دوستان داری بسی ما نیز هم بد نیستیمگفتی که چون من در زمی دیگر نباشد آدمیای جان لطف و مردمی ما نیز هم بد نیستیمگر گلشن خوش‌بو تویی ور بلبل خوش‌گو توییور در جهان نیکو تویی ما نیز هم بد نیستیمگویی چه شد کان سروبن با ما نمی‌گوید سخن؟گو بی‌وفایی پر مکن ما نیز هم بد نیستیمگر تو به حُسن افسانه‌ای یا گوهر یک دانه‌ایاز ما چرا بیگانه‌ای؟ ما نیز هم بد نیستیمای در دل ما داغ تو تا کی فریب و لاغ تو؟گر به بود در باغ تو ما نیز هم بد نیستیمباری غرور از سر بنه و انصاف درد من بدهای باغ شفتالو و به ما نیز هم بد نیستیمگفتم تو ما را دیده‌ای وز حال ما پرسیده‌ایپس چون ز ما رنجیده‌ای؟ ما نیز هم بد نیستیمگفتی به از من در چگل صورت نبندد آب و گلای سست‌مهر سخت‌دل ما نیز هم بد نیستیمسعدی گر آن زیباقرین بگزید بر ما همنشینگو هر که خواهی برگزین ما نیز هم بد نیستیم :))))غزلیات سعدی / غزل شماره 435