داستانک: در یکی از سفرهای شکاری جاجرود، ناصرالدین شاه برای نخستین‌بار بر توسن ترکمانی که به‌تازگی امیرآخور تقدیم داشته بود سوار شد و در پی صید تاخت، برخلاف انتظار اسب بروی اندر افتاد و کتف شاه سخت رنجه گشت. این پیشآمد امیرآخور را از اندازه برون پریشان ساخت و بیچاره از بیم نزول خشم ملوکانه خود را باخت. دست بدامان قاآنی که در رکاب شاهانه بود زد و از طبع سرشارش مدد جست. قاآنی این رباعی را سرود و امیرآخور آنرا به حضور فرستاد:اسبی که سوار شد بر آن ناصر دینبدخوی نخواهد شدنْ آن اسبْ یقیناز شدتِ وجد خواست پرواز کندبیچاره چو پر نداشت آمد به زمینشاه از ظریف‌اندیشی امیرآخور و ظرافت طبع شاعر، پیشآمد را ناشده انگاشت.#دوستعلی‌خان_معیرالممالک