« بزم خاموش »شعر : مهدی سهیلیدکلمه : بانو آذر پژوهش2:04گذر کردم به گورستان یارانبخاک نغزگویان، گـُل‌

« بزم خاموش »شعر : مهدی سهیلیدکلمه : بانو آذر پژوهش2:04گذر کردم به گورستان یارانبخاک نغزگویان، گـُل‌عُذارانهمه، آتش بیان و نغمه پردازدریغا! در گلوشان مُرده آوازبسی ساقی که خود افتاده مدهوشهمه گُلچهرگان با گِل همآغوشعجب بزمی! که آهنگش خموشیستنه جای باده و نه باده نوشی‌ست!نهی گر گوش دل را بر سر سنگبرآری ناگهان "آه" از دل تنگگل اندامان به زیر سنگ خفتهدرآغوش خموشی تنگ خفتهنه بانگی در گلویِ نغمه‌سازاننه جامی در تنِ گردن‌فرازانغلط گفتم، در این غمخانه غوغاستنشانِ عاشقی در بی‌نشان‌هاستبسی بلبل که در گِل نغمه خوانستقفس‌هاشان ز جنس استخوان استهمه سیمین تنان، شیرین سخنهابه زیر سنگ و گِل، تنهای تنها!کجا رفتند آن افسانه سازان؟چه شد آهنگ مهر دل نوازان؟کجا رفتند مرغان چمن‌ها؟چه شد آن بزمها؟ آن انجمنها؟دل شاد و لب خندان کجا رفت؟هنرهای هنرمندان کجا رفت؟نه آوایی! نه فریادی! نه سازیستبه پیش پایشان راه درازیست(یعنی: قبر و برزخ تا حشر و قیامت)صدای سازشان آوای مرگ‌ستنثار خاکشان خشکیده برگ‌ست!