سلام ، در سالهای حد فاصل ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۵ من که توسط زنده یاد بابک بیات با دوست نازنینم داریوش تقی پور (

سلام ، در سالهای حد فاصل ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۵ من که توسط زنده یاد بابک بیات با دوست نازنینم داریوش تقی پور (اوستا)آشنا شده بودم ، در نیمه ای تمرینات آوازم برای تسلط کامل روی صدام بودم که تایید استاد رو به همراه داشته باشه و راستش از استاد کمی دلخور بودم که چرا من رو دستکم میگیره و فکر میکردم چون صدام شبیه خوانندگان مطرح (قبل انقلاب) مورد اعتماد استاد نیست میخواد من رو نپذیره ، بهمین دلیل شاید باور نکنین کنار عشق بی پایانم به خوانندگی اینهم دلیل بزرگی شد تا بقول استاد کیمیایی پاشنه کفش هام رو بالا بکشم بیام با داریوش (اوستا) تمرینات بسیار جدی و منظمی داشته باشم. چند ترانه از اقوامم چون فریبرز روزبه و زنده یاد شهرام دانش در دستم ، تنها داشته ای من بود. وضعیت اقتصادی هم که اشاره نکنم که اصلا خوب نبود . در یک واحدی که داریوش جان به تازگی اجاره کرده بود در سعادت آباد (پس از نقل مکان از شیراز به تهران ) کار رو شروع کردیم.داریوش آهنگها رو تک تک آماده و تنظیم میکرد در سیکوئینسر یک کیبورد کورگ و یادم یک روز فقط روی دو بیت اول این غزل من بیش از پانصد بار بصورت لوپ(LOOP) تمرین کردم ، که از حال رفتم و در هر شکل میخوام این رو بگم که صدای من با مجموعه ای آلبوم آخرین غزل شکل گرفت و هر بار که میشنوم علاوه بر احساس غروری که بهم جسارتا دست میده ، یادم میاد چه روزهایی رو در زیرزمین جناب سرهنگ کوچکی نیا (مالک واحد داریوش جان که گاه گداری میامد کنار ما مینشت ) چه میکردیم و چه حال و هوایی رو تنفس میکردیم دوستان علاقمند آواز و موسیقی بایست بدونن روزهای تمرینهای سخت و روزهایی نامید شدن در لحظاتی از همین تمرینها ، بهترین ورق های تقویم خاطراتشون رو در بر خواهد گرفت.و در نهایت من پس از هشت ماه دوری از استاد زنده یاد بابک بیات که کمی هم خودخواسته بود بدلیل کدورتی که بهش اشاره کردم ، با داریوش به منزلشان رفتیم و پس از اذن ایشون به اینکه گفت بخون شهرام جان (چون من رو در منزل شهرام صدا میکردند) 'ببینم چه کردی تو این مدت ' همین قطعه ار و با داریوش اجرا کردیم و دقیقا در نقطه اوج اول ایشون پرید از روی صندلی و پشت سر هم میگفت 'تو خواننده شدی که 'و هی به داریوش نگاه میکرد و میگفت 'این خواننده شد 'و اینقدر اوون لحظه برای من بزرگه تا همین امروز که باعث شده جزییاتش رو شاید که تا مرگ و حتی پس از اوون در باقیمانده هایم هم از هستی حفظ کنم ، حالا دو جوان و یک پیر دیر رو با این قصه واقعی ، لطفا تصور کنین و گوش ارزشمندتون رو بسپارید به داستان این قطعه ممنونم