چرا باید برای یادگیری دیسیپلین داشت؟باستان‌شناسان شواهدی از رفتارهای آیینی و مراسم جمعی را در جوامعِ پیشاتاریخی پیدا کرده‌اند که ده‌ها هزار سال قدمت دارند. در دوران شکارچی-گردآورنده، انسان‌ها برای نیروهای طبیعت، ارواحِ نیاکان یا موجوداتِ فراطبیعی مراسمی انجام می‌دادند.این‌ها نخستین شکل‌های شناخته‌شدهٔ نیایش، نظم و آیین بوده‌اند. با شکل‌گیری تمدن‌ها، نیایش حالت منظم‌تری پیدا کرد.آیینِ مهر در ایران باستان، «مِهر» یا میترا (Mithra) ایزدِ:پیمان و وفاداریراستی و عدالتنور و خورشید،بود. این آیین در ایرانِ پیشازرتشتی و سپس در سنت‌های زرتشتی هم حضور داشت و بعداً در قالب‌های مختلف وارد جهان غرب (به‌خصوص امپراتوری روم) شد که به آن «مهرپرستی رومی» هم می‌گویند.پس بیایید به این بیاندیشیم که در آیین مهر چون به خورشید پیوند داشته، بی‌گمان برای گاه‌های گوناگون روز، تربیتِ روان و روح را با دیسیپلینِ زمانی انجام می‌دادند. که همان نیایشِ هستی و مهر بوده. پس از آن، همه‌ی ادیانِ پسا کیشِ مهر به‌ویژه ادیان ابراهیمی وقتی شکل گرفتند، بسیار از عناصرِ ساختاری عبادات، از جمله تأکید بر زمان‌های روز، از این سنت‌ها الهام گرفته، بهره و گرته‌برداری کردند. در نتیجه، این نظم و دیسیپلین هم باعث شده که عباداتِ ادیانِ پسین هم شبیه این الگوها باشند.حال برگردیم سرِ موضوعِ دیسیپلین داشتن برای پرورشِ روان‌مان؛اگر هر روزه سرِ ساعتی ویژه ما دیسیپلینی آموزشی یا پرورشی را برای خود بسازیم، دلیل دینی: بانیِ یادآوری مداوم خدا(به خود آمدن) و تربیت روح(روان) می‌شود. دلیل روان‌شناختی: تکرار منظم یک کُنش، تمرکز، آرامش و حسِ معنا را پررنگ می‌کند.دلیل تکاملی و فرهنگی: جوامعی که آیین‌های مشترک و منظم دارند همکاری و هماهنگی بیشتری میان افراد دارند. در اندیشهٔ کنفوسیوس، رعایت Li به معنای آیین، مناسک، آداب، قواعد رفتاری و نظم اجتماعی، بانیِ هماهنگی و نظم در روابطِ انسانی می‌شود.پس بی‌گمان برای یادگیری شاخه‌ی هنری موردِ پسندمان از همین امروز ساعتی برای نیایشِ مهر و هنر بگذاریم تا هر چه زیباتر و زودتر روان‌مان در یادگیری آن هنر، پرورش یافته، در این دنیای دیوانه، آرامشِ زندگی را دریابیم و با جامعه‌ی انسانی خود(هنری-کاری-آموزشی-دوستانه و …) هم‌کاری و هماهنگی بیشتری احساس کنیم.هانا کامکار@manmasoulezaminam