با تو موافقم که اینجا را آشویتس بدانی و ما زندانیان. اما بهرحال در آشویتس هم آدم ممکن است حوصله‌اش س

با تو موافقم که اینجا را آشویتس بدانی و ما زندانیان. اما بهرحال در آشویتس هم آدم ممکن است حوصله‌اش سر برود. و آدمی که حوصله‌اش سر رفته امکان دارد برای سرگرم کردن خودش چیز جدیدی درخواست کند. چون مدام یکجا نشستن و منتظر جلّادِ بعدی بودن روح آدم را خسته می‌کند. سفارش یک کلاس درس در آشویتس، که بتوان در آن چیزهایی را که باقی‌مانده، برای کسانی که باقی‌مانده‌اند تعریف کرد، چندان خواسته‌ی بزرگی از زندانبان نمی‌تواند باشد. چون برای آن نیازی به بودجه‌‌های حرام فلان ارگان و بَهمان موسسه نیست. یک تخته و چند صندلی کفایت می‌کند. تا در کنج و کناره‌های آشویتس هم زندگی اگر خوش نگذشت، لااقل قابل تحمل بتواند باشد. جنگیدن، از نوع فیزیکی‌اش دعوا‌ بلد می‌خواهد. که از من برنمی‌آید. از من تخته سیاهی، و گچی و میل به آموختن و یاد دادنِ مدام، بر‌می‌آید. اگر کم است و یا اگر به دردتان نمی‌خورد و احتیاجی به آن ندارید، چه بد. گوشه‌ای از همین زندان، به دیوارها و حصارها و موش‌ها و اجساد فلسفه درس خواهم داد. @manonasrin