ترجیح می‌دهم تعداد آدم‌های کمتری را در زندگی‌ام بشناسم. دلم می‌خواهد نیاز نباشد با آدم‌های زیادی رفت‌وآمد داشته باشم. هرچقدر انسان‌های به مراتب کمتری را ببینم شرایط برایم مطلوب‌تر خواهد بود. داشتن تعداد دوستان زیاد استرسم را بیشتر می‌کند. چون باید اسم‌های بیشتری را در خاطرم و گوشی‌ام ذخیره کنم. اگر جهانی وجود داشت که می‌شد به تنهایی در آن دوام آورد، حتما جهان ایده‌آل من می‌توانست باشد. و این‌ها همه نه به این خاطر که از آدم‌ها متنفرم یا آن‌ها را دوست ندارم. بلکه چون آدم‌ها دل‌بستنی هستند، و نمی‌شود که به آنها دل نَبَست. و این بعدا قرار است مرا بسیار آزار بدهد. بعدا باعث می‌شوند مجبور شوم برای فراموش کردنشان زیاد پیاده‌روی کنم. بعدا مجبور می‌شوم برای از خاطر بردنشان زیاد سرم را به کارم گرم کنم. بعدا مجبور می‌شوم برای آنکه از حافظه‌ام پاک بشوند زیاد درباره‌شان رانندگی کنم. بعدا مجبورم می‌کنند برای آنکه تصور کنم از اول هم وجود نداشته‌اند زیاد درباره‌شان با خودم فکر کنم. بعدا مجبورم می‌کنند برای آنکه خاطره‌هایشان را یادم برود زیاد با خودم حرف بزنم. برای آنکه لازم باشد برای آدم‌های کمتری اندوهگین شوم، ترجیح می‌دهم انسان‌های کمتری را بشناسم. آدم‌هایی که ابدی نخواهند بود. و بالاخره یک روز یک‌جوری تو را ترک‌ خواهند کرد و تنهایت خواهند گذاشت. .