بر خود گریه می‌کنند. آدمیان که بر گورها‌ می‌ایستند و گریه می‌کنند. می‌نشینند و گریه می‌کنند. خودشان را می‌زنند و گریه می‌کنند. می‌رقصند و گریه می‌کنند. برای جواب سوال‌هایی که ندارند گریه می‌کنند. سوال "حالا بدون او چگونه به زندگی‌ام ادامه بدهم؟". سوال "حالا خاطراتش را چگونه از یاد ببرم " سوال "چگونه فراموشت کنم، گویی که هرگز اتفاق نیوفتاده‌ای؟" سوال "اگر این بدن که حالا خوراک خاک می‌شود نبودی، پس حالا کجا هستی؟" سوال "از این به بعد برای حرف زدن با تو باید به ماوراء پناه ببرم و این توهم را به خودم بدهم که دارم با تو صحبت می‌کنم و کسی غیر از ما صدایمان را نمی‌شنود؟" بر جسد‌های خود گریه می‌کنند. چون آنکس که مرده، این جهان را ترک کرده و دیگر در آن حضور ندارد. شبیه کسی که خواب بدی دیده و از خواب پریده است. و حالا کابوسی که در حال زندگی کردنش بوده، تمام شده. و بالاخره می‌تواند یک نفس راحت بکشد. .