اگر تنم نظام درمان آلمان را به خود می‌دید، احتمالا سلامت بیشتری برای این زندگی داشتم. اگر مغزم تحت آ

اگر تنم نظام درمان آلمان را به خود می‌دید، احتمالا سلامت بیشتری برای این زندگی داشتم. اگر مغزم تحت آموزش دانشگاه‌های آمریکا قرار می‌گرفت، احتمالا چیزهای بسیار بیشتری برای یاد دادن به این دنیا می‌آموختم. اگر روحم را در معبد‌های تبت از بدنم جدا می‌کردند، با دیدنی‌های زیادی برای گفتن برمی‌گشتم. اگر بدنم در کوچه‌ پس‌کوچه‌های خوش‌ آب‌و‌هوای آتن رشد می‌کرد، شاید فلسفه‌های عمیق‌تری می‌توانستم ببافم. اگر این تن را برای قدم زدن به خیابان‌های پاریس می‌بردم، ممکن بود عاشقانه‌های قوی‌تری بتوانم بنویسم. اگر عادت‌های فرهنگی سوئیس به هویتم اضافه می‌شد، آدم به مراتب مفیدتری می‌توانستم برای دنیا بشوم. اما حالا باید بپذیرم که هیچکدام از اینها اتفاق نیوفتاده و قرار هم نیست که بیوفتد. اینها همه قصه‌ هستند و قصه‌ها را جز برای سرگرمی تعریف نمی‌کنند. زندگی در آشویتس انقدر بلاتکلیف و حوصله سربر شده که باید به قصه‌ها پناه برد. قصه‌ی "شاید بتوانم بی‌آنکه کسی متوجه شود یک‌روز از اینجا خارج شوم". دوربین‌ها فقط رفتارها را می‌توانند ثبت کنند. کسی نمی‌تواند ذهن تو را رصد کند که هرشب چقدر از دیوارهای آشویتس دور می‌شوی. کسی قرار نیست بفهمد چه لذتی از پیچیده بودن می‌بری. @manonasrin