حالا تو با اینکه اینجایی، اما فاصله‌ی تو با من از هرکس و هرزمان دیگری بیشتر شده است. حالا فاصله‌ی من از سپهر که روزها را در دالاس صبح میکند و سعید که شب‌ها در آمستردام سرش را روی بالشت می‌گذارد، از فاصله‌ام با تو که اینجا خوابیده‌ای بسیار کمتر شده است. چرا که با آنها هنوز می‌توانم حرف بزنم و با تو دیگر نه. چون با جسدی که مرده و دیگر کسی داخلش زندگی نمی‌کند، نمی‌شود حرف زد. فقط می‌توان با او قصه بافت. قصه‌ی "شاید در جهانی دیگر صدای مرا می‌شنود". قصه‌ی "شاید فاصله‌ی دنیای او با دنیای من آنقدر لطیف باشد که همچنان بتواند از پشت پرده‌ای نامرئی مرا بغل کند". قصه‌ی "احتمالا مرا هنوز می‌بیند". قصه‌ی "اگر بخوابم شاید بتوانم باز او را دوباره ببینم و بوی او را به خاطر بیاورم". قصه‌ی "باید با غم بزرگ تو کار بزرگی بکنم. باید غم بزرگ و بی‌انتهای تو را به کاری بزرگ تبدیل کنم". اما قصه‌ها واقعیت ندارند عزیز من. و این بزرگ‌ترین مشکل قصه‌هاست که واقعی نیستند. من پذیرفته‌ام که دیگر برنده نخواهم شد. که اگر در دنیایی که به تو جای آرزوهایت تیر جنگی هدیه کرد هم موفق شوم زندگی خوبی داشته باشم، هیچگاه برنده نخواهم بود. برنده شدن لایق کسی‌ست که چیزی به دست بیاورد. من که تو را از دست داده‌ام دیگر چگونه میتوانم برنده باشم. و کسی که می‌داند دیگر هرگز برنده نخواهد شد، از مبارزه کردن و باختن ترسی نخواهد داشت.@manonasrin