تهرانِ عزیزم این نامه مفصّل است. و دوست داشتم برای تو باشد. تو مظلومی و تعصبِ تو را کشیدن هیچوقت مد نشد. تو نه جنگلی داشتی که کسی تو را برای بعد از باران‌هایت بخواهد، و نه خلیجی و اسکله‌ای که تو را خونگرمی و قلب بزرگ مردمانت خواستنی کند. تو از سفره‌ی افتخاراتِ غیرت کردستان، سرسبزی شمال، خونگرمی جنوب، فلان خراسان و بهمان آذربایجان بی‌بهره بودی و داستان درست تو گفته نشد. بیست میلیون آدم را مستقیم و هفتاد میلیون باقی را غیرمستقیم سر سفره‌‌‌ات نشانده‌ای. و خم به ابرو نمی‌آوری. خوانِ کَرَم گسترده‌ای. و خبر خوب برای همه‌ی ما اینکه: با کریمان کارها دشوار نیست. و کریم چیزی را که بخشید، پس نخواهد گرفت. کاش تو را هم خدایت به ما ببخشد و پس نگیرد. هرگز فراموشت نخواهم کرد. ای که بزرگترین استادهای زندگی‌ام را در تو ملاقات کردم. هرگز تو را از یاد نخواهم برد. ای دروازه‌ی ورود به سرزمین‌های خوشحالی فروشیِ آنور آب‌ها. تو هرگز از خاطرم نخواهی رفت. پیاده‌رَوی‌هایِ بی‌هدفِ ولیعصر. و هیچگاه فراموشم نخواهی شد. تهرانِ مظلومِ عزیزم. اگر لشکری داشتم، آن را به حمایت از تو به راه می‌انداختم. اگر اسلحه‌ای داشتم، آن را سمت هرکسی که بخواهد تو را چپ نگاه کند نشانه میرفتم. اگر دکمه‌ی هر موشکی در هرکجای این جهانِ هستی دست من بود، آن را حتی پیش از آنکه لاشخوری بخواهد نام قشنگ تو را به تهدید به زبان بیاورد، بی درنگ فشار میدادم. و حالا که دیگر کار چندانی برایت از دستم برنمی‌آید، فقط میتوانم تو را به خدا بسپارم. خداوند خودش تو را از گزند آن رژیمِ خارکصه‌ی جعلی حفظ کند. انشالله. @manonasrin