کف آپارتمانی در میلان، یا روی صندلی‌های ایستگاهی در متروی بروکسل. نمیدانم کجای دنیا نشسته‌ای یا دراز کشیده‌ای و این نامه را می‌خوانی. اما مطمئنم همچنان روی حرفت ایستاده‌ای و هرگز به ایران برنگشته‌ای. تو از خیلی قبل فعل نخواستن را صرف کرده‌ بودی. و خیلی واضح به ما گفته بودی نمی‌خواهمتان. و رفته بودی. و با کسی که رفته، نمی‌شود که حرف زد. اما تو هم درد مشترکت اینکه فارسی هنوز می‌توانی بخوانی. از بخت بدت، هرچه را که پشت سر بگذاری و بروی و انکار کنی، برای این‌یکی کار چندانی از دستت برنمی‌آید. چون تو فارسی می‌توانی بخوانی. و من فارسی گریه نوشتن را خوب بلدم. حالا که در سرزمین نارنیا داری یکی‌یکی به آرزوهایت می‌رسی، به دلار پول درمی‌آوری و جهانِ مدرن احتمالا صدای تو را بهتر و رساتر می‌شنود، لطفا به آنها بگو خودشان را کنار بکشند. و به ایران حمله نکنند. همین. بیشتر از این نباید وقت تو را گرفت. چون وقت تو ارزشمند است و نباید به مسائل جهان سوم تلف شود. @manonasrin