دلیل مهمی باید مرا به این جهان کشانده باشد. علتی که به آن بیارزد. چیزی که ارزش تحمل این‌همه دردبه‌در

دلیل مهمی باید مرا به این جهان کشانده باشد. علتی که به آن بیارزد. چیزی که ارزش تحمل این‌همه دردبه‌دری را داشته باشد. بهانه‌ای که بتوانم بعد از این جهان به خودم بگویم ارزشش را داشت. دل‌خوشی‌ای که بشود بخاطرش این کوه آوار را یکی‌یکی برداشت و بی‌آنکه به فایده داشتن یا نداشتنش فکر کرد، روی دوش کشید. دل‌بستگی‌ای که قلب مرا بتواند به این زندگی و بدن مادی پیوند بزند. خیالی که به من هم احساس بودن بدهد. که من هم خیال کنم بهره‌ای مساوی از این حیات دارم. علتی که بشود بخاطرش شجاعت به خرج داد و از هیچ چیز نترسید. چیزی که از دست دادنش مرا بترساند. لحظه‌ای که بتوانم به خودم بگویم همه‌ی این‌ها را برای رسیدن به اینجا و اکنون پشت سر گذاشته بودم. باید این لحظه‌های بلاتکلیف و به دردنخور‌ را برای خودم به چیز با ارزشی تبدیل کنم. باید بالاخره بفهمم چه چیز آنقدر ارزشمند می‌توانسته باشد، که مرا اینجا و حالا به این جهان بکشاند. @manonasrin