امروز دست روی قلبم گذاشتم. هنوز مثل ساعت کار میکند. ریه‌هایم سالمند. کبدم احتمالا کمی چرب باشد. اما مشکل خاصی نیست. تنگی نفس ندارم. شاید یک روز بخاطر قند زیاد بمیرم، ولی فعلا بسیار از آن دورم. مگر به تصادف بمیرم، که چه بهتر. هیچ چیز هیجان انگیزتر از این نیست که وسط کلی بدبختی بیوفتم و بمیرم. نمی‌خواهم آنقدر عمر کنم که چیزی برای از دست دادن برایم باقی‌ نمانده باشد. نمی‌خواهم آخرین بازمانده از چیزی باشم. دلم نمی‌خواهد جهان برای آنکه چیزی به من یاد بدهد یکی‌یکی آنها که دوستشان دارم را از من بگیرد و مرا وادار به تماشا کند. بالاخره یک گوشه‌ای کناری جایی قرار است مرگ مثل یک سیلی محکم مرا هم از خواب بیدار کند. ای مرگ، می‌دانم که صدایم به تو می‌رسد. تو را خواهم دید. از تو نمی‌ترسم. و از تو جواب‌هایم را سوال خواهم کرد. که آن‌ آدم‌های دوست‌ داشتنی‌ام را که از من گرفتی، کجا بردی؟ آیا بعد از آنکه جانشان را گرفتی بالاخره قلبشان آرام گرفت؟ به دنبال تو خواهم گشت. هرجایی تو را جست‌و‌جو خواهم کرد. در رختخواب، موقع کار، وقتی که نشسته‌ام و هروقت که راه می‌روم. دنبال تو می‌گردم. تا با تو حرف بزنم. کز برای حق صحبت سالها. شاید که بازگویی حالی از آن خوشحال‌ها. کاش دستی هم مرا از خوابی که دچار دیدنش هستم بیدار کند..