دیگر برایم مثل روز روشن شده است که جهان پشتش را سمت من کرده و نمی‌خواهد صدای مرا بشنود. حرف‌های من ه

دیگر برایم مثل روز روشن شده است که جهان پشتش را سمت من کرده و نمی‌خواهد صدای مرا بشنود. حرف‌های من هم که یا به تو نمی‌رسد یا دارد وارونه می‌رسد. از تو خواسته بودم که اگر صدای تو را بهتر می‌شنوند از آن‌ها بخواهی به ما حمله نکنند. سمت ما نیایند. بعد حالا شمارش ناو و ناوچه‌هایی که دور مارا گرفته‌اند از دست من یکی که در رفته‌. احساس می‌کنم در دَبّه صحبت می‌کنم. و شبیه مسجدی که کسی پای منبرش نمی‌نشیند، پس کسی هم احتمالا یقه‌ی من را بابت کفرگویی در آن نخواهد گرفت. اینکه "اینجا ما بمب نمی‌خواهیم، آموزش می‌خواهیم" روضه‌ی مفصلی‌ست که باید بارها تکه‌تکه برایت بخوانم. که چقدر تاوان ندانم کاری و خریت داده‌ایم. و هنوز هم گرفتار آن هستیم.‌ اینکه در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر‌های ایران چه می‌گذرد چیزیست که با هیچ تلسکوپی از آمستردام یا ونیز یا برلین یا هیچ جهنم‌دره‌ی دیگری جز همینجا نمی‌توانی ببینی. همین که داری این نامه را از من دریافت می‌کنی خودش یک معجزه می‌تواند باشد. من از جایی برای تو نامه می‌نویسم که اگر توی حرف‌هایت کانت و دکارت و دورانت بشنوند، لپت را خواهند کشید. اینجا خیلی‌ از پسرها بخاطر بیش از اندازه نگا‌نگا کردن و چشم توی چشم شدن به سن من اصلا نمی‌رسند، که بخواهند برای تو نامه‌ای بنویسند. از تو درخواست کردن کار بیهوده‌ای به نظر می‌رسد، می‌دانم. اما اگر تو در نارنیا سلاحی داری که می‌توان با آن فقر و حماقت را از بین برد، لطفا آن را به ما هدیه بده. چون فقر احمق می‌کند و تو نباید ما احمق‌ها را تنها می‌گذاشتی.@manonasrin