شبایی مثل امشب که از خستگی دارم تلف می‌شم، ولی با این حال ماگمو پر از چای می‌کنم، لپ‌تاپمو باز می‌کن

شبایی مثل امشب که از خستگی دارم تلف می‌شم، ولی با این حال ماگمو پر از چای می‌کنم، لپ‌تاپمو باز می‌کنم و می‌افتم به جون کارای عقب‌افتاده، یه حس عجیبی دارم.نه اینکه خستگیم کمتر شده باشه؛ اتفاقاً هنوز همون‌قدر خسته‌ام.فقط یه جایی بین اولین جرعه‌ی چای و تیک خوردن اولین کار، حس می‌کنم دوباره دارم اختیار شبمو پس می‌گیرم.مثل اینه که زندگی هرچقدر هم امروز ازم کار کشیده باشه، هنوز یه تیکه‌ش رو برای خودم نگه داشتم.و شاید خوشحالی واقعی همین باشه؛اینکه با وجود اینکه دیگه نایی برات نمونده، هنوز یه کاری هست که دلت می‌خواد برای خودت انجامش بدی.بعضی شب‌ها آدم برای استراحت زنده نیست؛برای این زنده‌ست که ثابت کنه هنوز تسلیم نشده.