خانم میرخلیلی این عکس رو فرستادن و برای مریلا دلتنگی کردن (چون اون دوران معلمیم، زحمت تدوین ویدیوها با ایشون بود.)و منم باید اعتراف کنم دلم برای تک‌تک بچه‌هام تنگ شده.برای وقتایی که از شدت سر و صداشون روزی یه ژلوفن می‌خوردم، برای وقتایی که می‌گفتم: «آقاتون یه کم به مشکل خورده، براش دعا کنید» و همون لحظه دستاشون رو از زیر میز می‌آوردن بیرون و آروم زیر لب دعا می‌کردن.برای وقتایی که باید مساوات رو رعایت می‌کردم و برخلاف میلم، به‌جای فوتبال با پسرها، می‌رفتم اون‌ور حیاط با دخترا لی‌لی بازی می‌کردم!برای وقتایی که مدیر می‌گفت:«آقای ترابی، شلوغ‌ترین کلاس مدرسه، کلاس شماست!»و من ته دلم کیف می‌کردم که بچه‌هام سرزنده‌ن.برای وقتایی که سخت‌ترین کلمات تاریخ بیهقی رو می‌دادم دستشون و می‌گفتم فردا از همینا املا میگیرم، ولی نمره‌ش رو حساب نمی‌کنم؛ فقط که حافظه دیداری‌شون تقویت بشه.برای مریلا که می‌اومد آویزون بازوم میشد و می‌گفت:«به‌جای دمبل، ببین میتونی منو از زمین بلند کنی؟»برای وقتایی که باید جواب دخترهام رو می‌دادم که چرا به اون یکی گفتم«عزیزم»و به این یکی گفتم«گلم»!خلاصه که...برای خیلی چیزا دلم تنگ شده.