جنگ مرا در آغوش کشید و از آنِ خویش کرد.در گوشم گفت:«آرام باش؛ اینجا بمان، کنار من.»با بغض نگاهش کردم.نگاهم را خواند؛آن‌چنان که گویی سال‌ها بود چشم‌هایم را می‌شناخت.آنگاه آهسته گفت؛چنان آهسته که بعدها اگر خواست، بتواند همه‌چیز را انکار کند و با همان خونسردی بگوید: «من کی چنین چیزی گفتم؟»گفت:«شاید روزی، لابه‌لای این روزهای خاک‌آلود و گوگردگرفته،وقتی مرز میان ماندن و رفتن دیگر به چشم نمی‌آمد،با خودم بردمت.»