📜🖋این شعر چند سالی پیش سروده شده و داستانی تخیلی است، محض تمرین قصیده. هرگونه تشابه اسمی و رسمی در آن با افراد حقیقی به‌کلی تصادفی است.گفتند که علامه شده شهرهٔ تأثیرهان تا نکنی بیش در این خیر تو تأخیردانشکدهٔ علم حقوق است سیاستآنجا که کند امر سیاسی همه تدبیرجویا شدم آنجا‌ که چسان است و چگون استتا چند تطابق کند این واقع و تصویرلر هست چگینی و دگر ترک خرم شادهمراه دوجینی ز اساتید اساتیریک سوی فسیلاتی، جاماندهٔ دوراندیگر حَدَثاتی که نپخته شده تبخیربر عقل و زکاوات و رفیقی و شرافتآن سید دیلاق طباطب زده تکبیرگفتند که این فکر کند کانت زمان استفعلا ز گروه اخراج تا بشنود آژیرزان جمع دوتن صاحب سودای سوادیچیزی که به جرمش شده با باقیه درگیردر مدح ابوالفضل دلاور چه توان گفتاز دفتر خوبی ورق مفرده برگیروقتی که ریاست ز شریعت نسبی بردگفتند که کفتاری در پوستهٔ شیرهم کوته و هم کوژ و هم ادبار و هم عقدهوصفش همگی جهل و روالش همه تحقیرتبعید به دانشکدهٔ فلسفه کردماز متن مرا برد سوی حاشیه تقدیرآنجا چه صنادیدی گشتند اساتیداین حشمت صدرایی و آن کلبی بی‌پیرچون فلسفهٔ وحدت موجود و وجود استسرقت نبود دیگر کش رفتن و تحریرنصری که من الله بود هیچ عجب نیستفرزند جوان را کند از جمله مشاهیرگویند که سن بهر بزرگان نبود شرطزین روست کزان دیر مغان دل نکند پیراز فلسفهٔ چند فر و هنگ و پدر گوی شک نیست پسر گشت از این ناپدری سیرغیر از دو نفر اهل مدارا و مروتباقی به کفَش هیچ مگر طعنه و تکفیرآنجا همه صف در صف استاد تمامندبی‌واسطهٔ دانش و بی‌دفتر و تقریراز علم لدنی همه در اوج کمالندور آوری ان‌قلت، تو و وعدهٔ تعزیردر درس مپندار که شرط است سوادییا اینکه ضروری است کنی علمی تکثیرچون وسعت تفسیر الی غیر نهایه استهر رَطب توان کرد به هر یابس تعبیرزین روست که هر چیز به هر جای توان گفتخاصه که ته دیگ خورد کفهٔ کفگیردر بین دو سنگم بفشردند چو گندمکندند زِمن پوست و پس امر به تخمیریک سوی ریاست بود همپای حراستسوی دگر آن کو ز حسادت شده تخدیرالقصه یکی حکم بیامد ز مقاماتاخراج به اِسنادِ یک سلسله تقصیراخراج‌، مرا راهنمون گشت به خارجشاید که خوارج هم افتند به تغییرمصداق عدویت سبب خیر شود گاهسالی دو سه گردیدم در خارجه جاگیرباری زپی عشق و دلِ بسته به خانهمیسور نگردیدم در هجرت پاگیرگفتند بیا زانکه تو را شانس به در کوفتبر پست ریاست شده یار تو چنین چیرعلامه به کام تو شد و وضع دگر گشتاز آنکه رفیق آمده با نیت تعمیردر وصف سلیمی چه بگویم که نگویندبشکسته نمکدان و نگشته است نمک‌گیربعد دو سه سالی تلف وقت و تکبرامضای خود انداخت بر آن حکم جهانگیر!هم خواست که همکار شود با همه‌کارههم اینکه کند دامنش از مظلمه تطهیرهمچون همهٔ قوم وسط‌باز دوسر زراو نیز ز هر سوی شده سوژه تصغیرسالی دو به فرهنگِ پژوهشکده مشغولتا اینکه‌ نگویند نبودنت چه توفیراز هادی خانیکی سرفصل بزرگیمصداق محبتِ وی و پیغمبر تبشیردستور بیامد که بپیوند به این جمعمشغول شو اینجا تو به تدریس و به تنویراز رشته و دانشکدهٔ ربط و رسانهاین بار دو زَقوم و بقیه همه انجیرگفتند کیایی و بیایی علی اصغرحق است زند حرمله او را به همان تیرعمری است که در حسرت یک پشکله قدرتچیده است سر راه همه، حقهٔ تزویراز برج اسد تا سرطان و حَمَل و ثُوریک فصل و هوایش خفگی‌آور و گهگیرآن عرعر بی‌بر که چو چشمت به وی افتدواجب شودت تخلیه هم از زبر و زیرباری چه توانستم کردن به جز از صبرتا اینکه بگشتیم به پاییز سرازیردر چشم جوانان وطن حلقه زده اشکزخمیِ سراپردهٔ قداره و شمشیربربسته دو چشم و بگشادیم زبان راهر چیز که بایست شمردم به خنازیرگفتند که اخراج به انواع جرائمهم دادسرا نیز و تهدید به تدمیراخر به سر آمد دو دهه رنج در اینجادکان دروغ و دغل و جهل فراگیرهمکار بسی داشته‌ام نیک و سرآمدبر پیشگه آنان صد گونه‌ معاذیرلیکن چکنم زانکه در این بیست و دو سالنه بود نظیرم نه نصیرم ، همه زنجیراینک همه‌تن شادم و خرسندم و آزادعلامه بماند به همان جُندی و جن‌گیر@mardihamorteza