ادامه یادداشت ☝️🔸اما بزرگ‌ترین سوءتفاهم ممکن: اشتباه نشود: این فقر خلاقیت و توان نظری (یا معادل محت

ادامه یادداشت ☝️🔸اما بزرگ‌ترین سوءتفاهم ممکن: اشتباه نشود: این فقر خلاقیت و توان نظری (یا معادل محترمانه‌ترش: تکثرگرایی روش‌شناختی) به هیچ روی بازتابنده‌ی پیچیدگی و تکثر واقعیت نیست. در واقع، این گفتار (و آثار مفصل‌تر مکتوب یا شفاهی مشابه) اساساً با سطح پیشامفهومی و پیشانظری زندگیِ موضوع خود سروکار ندارند، بلکه در کثرتی از ابزار تحلیلی و نظری برای مواجهه با آن موضوع به سر می‌برند. باید میان پیچیدگی و تکثر زندگی و واقعیت در سطح پیشامفهومی از یک سو و ناتوانی نظری و همه‌چیزخواهی در سطح مفهومی و نظری تمایز قائل شویم؛ ما عمدتاً پیچیدگی زندگی و کار مفهومی و نظری را با هم از دست می‌دهیم.🔸اکنون می‌توانیم جمله‌ی کانونی این نوشتار را اصلاح کنیم: ما نه علی‌رغم اشراف و تسلط‌مان بر موضوع، بلکه شاید دقیقاً به‌دلیل آن اشراف و تسلط، هیچ‌چیزی ارائه نمی‌دهیم. این اشراف و درگیری مداوم با موضوع غالباً به نوعی ترس و اضطراب، ترس ازدست‌دادنِ چیزی یا رعایت‌نکردن حق انصاف در باب فلان عامل و شخص و نیرو می‌‌انجامد، و در نهایت به همه‌چیزخواهی (یا معادل محترمانه‌ترش: کثرت‌گرایی و میانه‌روی). هنگامی که این ترس و احتیاط موجه مورخانه با ناتوانی نظری یا فهم نادرست از کار مفهومی همراه می‌شود، پرتگاه در اولین گام ظاهر می‌شود: حدوسط‌گرفتن یا، به بیان دیگر، همه‌چیز گفتن و هیچ‌چیز نگفتن.✍رضا وسمه‌گر،محقق در حوزه‌ی تاریخ‌نگاری و معرفت تاریخی،۷ شهریور ۱۴۰۵https://t.me/mardomnameh