『 بزرگ‌ترین خطای فرهنگی این است که تصور می‌شود مستقیماً می‌توان از «فرزند» به «همسر» رسید.』❒ «بند نا

『 بزرگ‌ترین خطای فرهنگی این است که تصور می‌شود مستقیماً می‌توان از «فرزند» به «همسر» رسید.』❒ «بند ناف روانی» استعاره‌ای گویا برای وضعیتی است که در آن یک فرد بالغ، علی‌رغم تشکیل خانوادهٔ جدید، همچنان از نظر عاطفی، تصمیم‌گیری و هویتی به خانوادهٔ اصلی خود وابسته باقی می‌ماند. این پدیده که در فرهنگ‌های جمع‌گرا و سنتی نمود بیشتری دارد، ریشه در فرایندهای تحولی ناسالم دارد.مقالهٔ حاضر به تحلیل این پدیده با تکیه بر نظریه پردازان این حوزه می‌پردازد و نشان می‌دهد که چرا برخی افراد قادر به «فرد شدن» و تشکیل یک خانوادهٔ هسته‌ای مستقل نیستند.❒ مری بوئن: آمیختگی عاطفی و تمایزنیافتگیاز نگاه بوئن، تمایزیافتگی خود، توانایی حفظ استقلال عاطفی و فکری در عین نزدیکی عاطفی با دیگران است. نقطهٔ مقابل آن «آمیختگی» است؛ وضعیتی که در آن مرزهای روانی فرد با خانوادهٔ اصلی حل می‌شود و احساسات، تصمیم‌ها و هویت او تحت‌تأثیر تأیید یا عدم‌تأیید والدین قرار می‌گیرد.🔄 در بند ناف روانی، فرد در سطح پایینی از تمایزیافتگی باقی مانده است. او نمی‌تواند بین «منِ» همسر و «منِ» فرزند تفکیک قائل شود. رفتارهایی مانند «قبل از همسر، تأیید مادر را گرفتن» یا «گزارش تلفنی بحث‌های زناشویی به مادر» نه بی‌ادبی، بلکه نشانهٔ آمیختگی است. فرد مضطرب از جدایی، همواره در جست‌وجوی کاهش تنش از طریق بازگشت به سیستم عاطفی خانوادهٔ اصلی است.جملهٔ «پسرم را می‌شویم تا تمیز باشد و عروس من اذیت نشود» از زبان مادر، نمودی از همان آمیختگی و تلاش برای حفظ تعادل هیجانی در مثلث عاطفی «مادر،پسر،عروس» است. بوئن این الگو را «مثلث‌سازی» می‌نامد. زوج به جای حل تعارضات خود، شخص سومی را وارد رابطه می‌کنند و تنش در سیستم جابه‌جا می‌شود.❒ سالوادور مینوچین: مرزهای درهم‌تنیده و نفوذپذیری بیمارگونه؛مینوچین در نظریهٔ ساختاری خانواده، سلامت یک خانواده را در گرو «مرزهای شفاف» می‌داند. خانواده‌های درهم‌تنیده مرزهایی بسیار نفوذپذیر دارند؛ اعضا چنان درگیر زندگی یکدیگرند که استقلال و حریم خصوصی معنا ندارد.🌐 بند ناف روانی، دقیقاً پدیده‌ای از خانوادهٔ درهم‌تنیده است که در آن زیرمنظومهٔ «والد،فرزند» بر زیرمنظومهٔ «همسران» غالب می‌شود. وقتی مادر بدون اجازه کلید خانه را دارد، وسایل را جابه‌جا می‌کند، کمدها را می‌گردد و این رفتار را «مرتب‌کردن» می‌نامد، نشان می‌دهد که مرز بین دو خانوادهٔ هسته‌ای و اصلی محو شده است. در این ساختار، همسر تازه‌وارد همواره «غریبه‌ای» باقی می‌ماند که در حاشیهٔ ائتلاف قدیمی مادر،فرزند ایستاده است. از دید مینوچین، تا زمانی که این مرزها بازتعریف نشوند، خانوادهٔ جدید نمی‌تواند هویت مستقلی پیدا کند و صرفاً شعبه‌ای از خانوادهٔ اصلی خواهد ماند.❒ طرحواره‌های اطاعت و خودتحول‌نیافته:طرحواره‌درمانی یانگ این الگوهای پایدار را در سطح عمیق‌تری تبیین می‌کند. دو طرحواره در پدیدهٔ بند ناف روانی نقش اصلی را ایفا می‌کنند.👁‍🗨 طرحوارهٔ اطاعت: فرد باور دارد که برای جلب عشق و جلوگیری از خشم یا طردشدگی، باید خواسته‌ها و نیازهای والدین را بر نیازهای خود و حتی همسرش مقدم کند. این همان چیزی است که پشت «پس‌انداز مخفیانه و انتقال پول به خانوادهٔ اصلی» یا «اولویت مالی و معنوی به والدین» نهفته است. فرد از روی اطاعت عمل می‌کند تا احساس گناه نکند.👁‍🗨 طرحوارهٔ خودتحول‌نیافته: در این طرحواره، فرد به دلیل درهم‌تنیدگی شدید با والدین، هرگز هویت مستقلی شکل نداده است. او نمی‌داند بدون نظر مادر چه می‌خواهد، چه سلیقه‌ای دارد، چه تصمیمی می‌گیرد. از پرده تا فرش خانه را نه بر اساس سلیقهٔ خود یا همسرش، که بر اساس جملهٔ «این بهتر است» مادر انتخاب می‌کند، زیرا «خودِ» مستقلی وجود ندارد که بتواند ترجیحی داشته باشد.⚔این دو طرحواره مانند برنامه‌های پنهانی، تمام تعاملات فرد در ازدواج را هدایت می‌کنند و او را در نقش فرزندی مطیع و نابالغ نگه می‌دارند.📚بخش اول ┏━━━━━━━━━━━🏛🎭📔📕@Marham_Foundation➖➖➖➖➖➖➖➖@IranaPsychologicalAssociation┗━━━━━━━━━━━━