『 پوست روانی؛ آنجا که «من» آغاز می‌شود 』❒ «پوست-ایگو» (Skin Ego) یکی از مفاهیم مهم روانکاوی معاصر اس

『 پوست روانی؛ آنجا که «من» آغاز می‌شود 』❒ «پوست-ایگو» (Skin Ego) یکی از مفاهیم مهم روانکاوی معاصر است که دیدیه آنزیو مطرح کرد.آنزیو معتقد بود که ایگو در آغاز زندگی، خود را بر اساس تجربه‌های بدنی سازمان می‌دهد. به بیان دیگر، کودک ابتدا بدن را تجربه می‌کند و سپس به‌تدریج احساس «خود» را می‌سازد.از نگاه او، پوست نخستین سطح تماس نوزاد با جهان است. آغوش، لمس، نوازش، گرم نگه داشتن، تغذیه و شیوهٔ مراقبت، صرفاً پاسخ به نیازهای جسمانی نیستند؛ این تجربه‌ها به کودک کمک می‌کنند احساس کند تجربه‌های هیجانی‌اش ظرفی برای نگهداری دارند.به همین دلیل، آنزیو از «پوست روانی» سخن می‌گوید؛ ساختاری نمادین که همانند پوست بدن، چند کارکرد اساسی دارد:● میان «من» و «دیگری» مرز ایجاد می‌کند.● هیجان‌ها و تجربه‌های روانی را در خود نگه می‌دارد و از پراکندگی آن‌ها جلوگیری می‌کند.● احساس پیوستگی و انسجام روانی را حفظ می‌کند.● همچون سپری محافظ، فرد را در برابر هجوم محرک‌های بیرونی یاری می‌دهد.❒ این ایده با مفهوم Holding در نظریه دونالد وینیکات هم‌پوشانی دارد. برای وینیکات نیز «در آغوش گرفتن» صرفاً یک عمل فیزیکی نیست؛ بلکه کیفیتی از مراقبت است که به رشد تدریجی ایگو امکان می‌دهد. او معتقد بود نوزاد با ایگویی ناپخته و وابسته متولد می‌شود و این ایگو در بستر رابطه با مراقبی که بتواند او را «در خود نگه دارد»، به‌تدریج منسجم می‌شود.در ماه‌های نخست زندگی، نوزاد هنوز میان بدن خود، گرمای محیط، صدای شکم، بوی مادر و چهرهٔ او تمایز روشنی قائل نیست. تجربه‌های او بیشتر به صورت تکه‌های پراکندهٔ حسی است. آغوشی که به اندازهٔ کافی امن و پایدار باشد، همچون ظرفی موقت عمل می‌کند و به این تجربه‌های پراکنده فرصت می‌دهد بارها و بارها در کنار یکدیگر قرار گیرند تا به‌تدریج احساس یک «منِ واحد» شکل بگیرد.وقتی پوست روانی به اندازهٔ کافی رشد کرده باشد، فرد معمولاً می‌تواند هیجان‌هایش را بدون احساس فروپاشی تجربه کند، میان خود و دیگران مرزهای نسبتاً پایداری داشته باشد، صمیمیت را تحمل کند و در عین حال استقلال خود را حفظ کند.اما اگر تجربه‌های اولیهٔ مراقبت بارها با گسست، آشفتگی یا ناپایداری همراه باشند، ممکن است این احساس انسجام آسیب ببیند. در چنین شرایطی، برخی افراد احساس می‌کنند به‌راحتی در هیجان‌های دیگران غرق می‌شوند، مرزهایشان مبهم است یا هنگام اضطراب، بدنشان زودتر از ذهنشان واکنش نشان می‌دهد.❒چرا زخم‌های نخستین، گاه در بدن سخن می‌گویند؟از منظر روانکاوی، لایه‌های نخستین تجربه پیش از شکل‌گیری زبان ساخته می‌شوند. کودک هنوز واژه‌ای برای توصیف رنج، ترس یا تنهایی ندارد؛ بنابراین این تجربه‌ها بیشتر در حافظهٔ حسی، هیجانی و بدنی ثبت می‌شوند.به همین دلیل، برخی روانکاوان معتقدند که در بزرگسالی، بدن می‌تواند حامل ردپای آن تجربه‌های آغازین باشد.البته میان این وضعیت و نوروز هیستریک تفاوت مهمی وجود دارد. در توصیف کلاسیک هیستری، نشانهٔ جسمانی اغلب معنایی نمادین دارد و تعارضی روانی را بازنمایی می‌کند. اما در برخی خوانش‌های مبتنی بر مفهوم پوست- ایگو، مسئله بیشتر به دشواری در نگهداری و تنظیم هیجان مربوط می‌شود؛ گویی بدن پیش از آنکه ذهن بتواند هیجان را در قالب واژه‌ها بیان کند، به آن پاسخ می‌دهد.☘گاهی بدن زبان نیست؛ بدن، واژهٔ گم‌شده است.❒برخی نظریه‌پردازان روان‌تنی، از جمله پیر مارتی، نیز بر این باورند که در بعضی افراد، فشارهای هیجانی ممکن است با بروز یا تشدید برخی علائم جسمانی همراه شوند. برای نمونه، تنش‌های مزمن عضلانی، احساس سنگینی یا بی‌حسی در بدن، یا تشدید برخی مشکلات پوستی می‌توانند در کنار عوامل زیستی و پزشکی، از منظر روانکاوی نیز قابل تأمل باشند.با این حال، این برداشت‌ها توصیف‌های نظری روانکاوی هستند و نباید به این معنا تلقی شوند که هر علامت جسمانی منشأ روانی دارد. بسیاری از بیماری‌های جسمی علت‌های پزشکی مشخص دارند و همواره نیازمند ارزیابی تخصصی هستند.┏━━━━━━━━━━━🏛🎭📔📕@Marham_Foundation➖➖➖➖➖➖➖➖@IranaPsychologicalAssociation┗━━━━━━━━━━━━