『 روان در بند هیولا 』🎞لاندری جونز در «سگ‌باز» نقش مردی به نام داگلاس را بازی می‌کند که در کودکی قرب

『 روان در بند هیولا 』🎞لاندری جونز در «سگ‌باز» نقش مردی به نام داگلاس را بازی می‌کند که در کودکی قربانی بدرفتاری پدرش بوده و جلوی سگ‌ها انداخته شده. سگ‌ها اما به جای حمله به داگلاس از او در برابر پدرش محافظت می‌کنند. داگلاس برای التیام زخم‌های کودکی راه خودش را پیدا می‌کند و در این مسیر حتی اگر لازم باشد قوانین اجتماعی را زیر پا می‌گذارد و از عشق سگ‌ها دست نمی‌کشد.«من اسیر هستم، من زخمی هستم، و من با چشمان باز، دارم نابودی خودم را تماشا می‌کنم» 🌀تحلیل از منظر روانکاوی 🛡ضربه روانی و مکانیسم دفاعی: تجربه کودک‌آزاری از سوی پدر، یک "ضربه روانی" کلاسیک فرویدی است. داگلاس برای محافظت از خود، مکانیسم دفاعی "جابجایی" را به کار می‌برد. او عشق و اعتمادی که باید به پدرش داشته باشد، را به طور کامل با سگ‌ها جابجا می‌کند. این سگ‌ها تبدیل به "ابژه‌های جانشین" می‌شوند که جهان درونی او را از فروپاشی نجات می‌دهند.🩺بعد سوماتیک تروما: ضربه روانی تنها در حافظهٔ ذهن ثبت نمی‌شود، بلکه "در بدن نیز حک می‌شود". داگلاس که در کودکی در قفس سگ‌ها زندانی شده بود، اکنون در قفس بدن خود اسیر است. حرکت او با ویلچر را نمی‌توان تنها یک ناتوانی فیزیکی دانست؛ این ویلچر تجسم عینی "فلج روانی" اوست نمادی از اینکه چگونه ترومای عمیق، اراده و توان حرکت آزادانه در جهان را از او سلب کرده است.♻️حتی زمانی که برای نجات سگ‌ها به اوج قدرت و چابکی می‌رسد، این توانایی موقتی و نمایشی است و او در نهایت به ویلچر بازمی‌گردد.🎭نقش " اجرا": تقلید صداهای بازیگران زن (به ویژه مارلین مونرو) تنها یک استعداد نیست، بلکه یک "اجرا" است. داگلاس از طریق این اجراها، هویت‌های مختلفی را امتحان می‌کند و موقتاً از بدن و هویت آسیب‌دیده خود فرار می‌کند.این اجراها، پاسخی به همان "فلج روانی" است: اگر نمی‌توانی در جهان واقعی آزادانه حرکت کنی، می‌توانی با صدا و تصوراتت، جهان‌های موازی را خلق کنی.حتی لباس‌پوشیدن و آرایش او نیز شکلی از اجرا و ساختن یک شخصیت عمومی است که هم او را می‌پوشاند و هم او را بیان می‌کند.👁‍🗨صورتبندی امر واقع لکانی: حمله پدر و طرد شدن از جامعه، داگلاس را با "امر واقع" لکانی؛ یعنی ژرفای هراس‌انگیز و غیرقابل نمادین‌سازی زندگی مواجه می‌کند. سگ‌ها برای او به یک "فانتزی" ضروری تبدیل می‌شوند؛ ساختاری نمادین که به او کمک می‌کند این ترومای عمیق را مدیریت کرده و معنایی برای زندگی خود بیابد."قانون‌شکنی" او تلاشی است برای بازنویسی نمادینِ نظم اجتماعی که او را از خود رانده است.🌱تحلیل از منظر روانشناسی رشد: 📕نظریه دلبستگی (جان بالبی): پدر، به عنوان اولین "فیگور دلبستگی ناایمن اجتنابی"، کاملاً شکست می‌خورد. ⚔سگ‌ها برای داگلاس تبدیل به یک "پایگاه امن" جایگزین می‌شوند. تمام رابطه او با جهان از طریق این الگوی دلبستگی جدید فیلتر می‌شود: او فقط به کسانی اعتماد می‌کند که سگ‌ها به آن‌ها اعتماد دارند و از کسانی که سگ‌ها را تهدید می‌کنند، انتقام می‌گیرد.🔄ابژه انتقالی (دونالد وینیکات): سگ‌ها برای داگلاس تنها یک حیوان خانگی نیستند؛ آن‌ها به یک "ابژه انتقالی" جهانی‌شده تبدیل می‌شوند. آن‌ها فضای روانی بین ذهنیت درونی او و واقعیت بیرونی را پر می‌کنند و به او کمک می‌کنند تا یک "خودِ کاذب" مطیع در برابر جامعه نسازد، بلکه "خودِ حقیقی" خود را «هرچند به نظر جامعه غیرمتعارف» بروز دهد.🌐گریز از آزادی (اریک فروم): جامعه به داگلاس می‌گوید چگونه زندگی کند، اما این آزادی برای او توخالی و دردناک است. او با انتخاب انزوا و ساختن خانواده‌ای از سگ‌ها، در حال "گریز از آزادی" و مسئولیت ناشی از آن است. او به جای مواجهه با پیچیدگی‌های روابط انسانی، به دامان یک «نظام اقتدارگرای» شخصی پناه می‌برد که در آن او رهبر و سگ‌ها پیروان وفادارش هستند.🎭 درونمایه‌های فراتر از داستان فردی🆚سگ‌ها در برابر انسان‌ها: این تقابل ممکن است استعاره‌ای از ساده‌لوحی و وفاداری در مقابل پیچیدگی و خیانت در روابط انسانی باشد🌀فرافکنی جامعه: داگلاس که توسط جامعه و خانواده طرد شده، خود را در "سگ‌های طردشده" می‌بیند و با تشکیل جامعه‌ای کوچک، به بازتعریف مفهوم خانواده می‌پردازد. این اقدام، پاسخی به نفرت و طردی است که از جامعه انسانی تجربه کرده است.🎥 نگاه کارگردان: لوک بسون اغافه به خلق قهرمانان تنها، آسیب دیده و حاشیه نشین علاقه دارد که هویت خود را در تقابل با یک سیستم فاسد یا خشن بازمی‌یابند. شخصیت داگلاس را می‌توان ادامه این درونمایه در فیلم‌های بسون دانست.فیلم «Dogman» را می‌توان به عنوان یک "استعاره بزرگ از روانِ آسیب‌دیده در مواجهه با جامعه" دید.┏━━━━━━━━━━━🏛🎭📔📕@Marham_Foundation➖➖➖➖➖➖➖➖@IranaPsychologicalAssociation┗━━━━━━━━━━━━